BLOG

      vliegende weken

30 maart, 2017

De weken vliegen voorbij en inmiddels is het al weer donderdag. Afgelopen weekend was ik alleen thuis, Jelle was op trainingskamp, en hoewel ik dat soort kampen beduidend meer nodig heb dan hij ze heeft, was ik toch mooi alleen thuis.

Zaterdag had ik een reunie met (een aantal) meiden waarmee ik in 2006 naar Afghanistan geweest ben. De rit erheen was bijna een nieuwe uitzending opzich. Ik reed namelijk voor het eerst in mijn leven op de navigatie van een echte Garmin. Stiekem best gelachen om en met mezelf, na de eerste 50 meter was ik al "van koers" en de Garmin maakte daarbij een zeer paniekerig geluid, dat stukje tekst met bijbehorend geluid heb ik op de weg naar Utrecht toe als een soort reminder bij elke afslag gekregen. Moest er op zijn zachtst gezegd best een beetje aan wennen. En het volgen van je roze lijn leek opeens een stuk minder simpel dan toen Jelle me dat donderdag uitlegde. Maar goed ik ben er wel gekomen en met slechts een kwartiertje vertraging. Voorzichtige conclusie is dus dat als je op een rit van 50 km elke afslag mogelijkheid probeert dan levert je dat ongeveer een kwartier extra reistijd op. Kan de NS toch nog wat van leren dacht ik zo. Aangekomen bij de meiden hebben we ontzettend veel gelachen, gepraat en bovendien ook nog heerlijk gegeten. Op de terug weg heb ik slechts vijf keer de verkeerde keuze gemaakt, wat mezelf deed voelen of ik nu echt kon kaartlezen en daarom ben ik er nu ook van overtuigd dat ik met een Garmin heel gelukkig kan en ga worden. Nu Jelle nog overtuigen en dan heb ik er misschien ook eentje zo rond mijn verjaardag.

 

Zondag ook alleen maar leuke dingen op het programma, ten eerste zou Jelle zondag al weer  naar huis komen, wat mij altijd al blij maakt en daarbij ging ik lekker lunchen met Heidi en Vanessa bij Cronesteyn in Leiden. Omdat het weer er goed uitzag besloot ik om via een rondje Rotte daarheen te fietsen, zonder navigatie, altijd weer spannend ;-). Bij vertrek merkte ik wel dat ik niet onwijs goede benen had, maar hee ik had tijd en de zon scheen dus dat het een stuk kouder (lees; behoorlijk veel) was dan ik had gehoopt en het harder waaide dan ik hoopte dat deed me uiteraard helemaal niet balen (ahum ahum) en ik was dan ook zeer dankbaar dat ik direct bij het opdraaien richting de Rotte iemand tegenkwam, die zichtbaar beter fietste dan ik en waarbij ik in het wiel kon. Of dat mocht heb ik overigens wel eerst netjes gevraagd en hij vond het goed, sterker nog we hebben ontzettend gezellig samen gefietst, uiteraard heb ik me wel als een echte dame gedragen door bij tegenwind netjes in het wiel te gaan hangen, maar op de stukken windmee heerlijk gekletst. Hij is aan het trainen voor het baanwielrennen en serieus ook. Vond het echt heel erg leuk om een keer te horen wat er allemaal bij komt kijken en ik hoop ook serieus dat het deze jonge generatie lukt om het baanwielrennen weer wat populairder te krijgen. We hebben samen nog een kopje koffie (hij thee) gedronken, want na al dat kopwerk wat hij gedaan had kon ik natuurlijk hem niet zo wegsturen. Stephan nogmaals bedankt voor je kopwerk en de gezelligheid.

 

Aankomend weekend staat er ook een fietsevent gepland, ik heb me ingeschreven voor de Volta Classic, in eerste instantie voor de 150 km, maar als het op de dag zelf 100 km wordt ben ik ook tevreden. Het worden mijn eerste klimmeters van dit jaar en nu denk ik; ik weet niet of ik het nog wel kan. Zou wel een probleem geven overigens als ik opeens niet meer zou kunnen klimmen, want dan worden de mini-tour, alsacienne en les deux alps wel een hele uitdaging, maar vooral ook een hele lange zit. Maar buiten dat alles zijn het de eerste klimmeters op mijn nieuwe fiets, en voor het eerst zonder triple, een beetje spanning voel ik wel. Die ik overigens nog niet voelde bij het inschrijven hoor, dat is een soort rare miscommunicatie in mijn hoofd, bij inschrijvingen bedenk ik me nooit of het nou wel een goed idee is, dat komt pas als ik er voor sta. Neem me elke keer weer voor om dat eens andersom te doen,  maar zoals al die andere keren bij inschrijvingen werd ik ook deze keer weer verrast door het parcours en ditmaal het parcours van de Volta Classic. De Rue de Tesny zit er namelijk in en ik hoor me vorig jaar nog nahijgend tegen Jelle zeggen; die rue de tesny, nou dat wordt hem dus nie. Jelle noemt dat soort dingen "hupjes" en snapt dan niet dat ik onder "hupjes" echt iets anders dan zijn "hupjes" voor me zie. Tuurlijk had ik vorig jaar wel nattigheid kunnen voelen toen hij me een kilometer voor DE rue een gelletje gaf en voor we hem opdraaide hij voorzichtig zei dat ik het beste naar mijn kleinste verzet kon schakelen. Helaas werkte mijn brein die dag met enige vertraging, dus die 900 meter asfalt heb ik gevloekt en getierd waarin ik ondertussen Jelle naar boven zag verdwijnen op de stiekem voor hem verstopte vlakke strook. Afin, aanstaande zondag ga ik mezelf weer vervloeken en het toch weer doen en helaas dit maal heb ik niet een Jelle om de schuld te geven over de route behalve mezelf.

 

Jelllll

30 maart, 2017 om 17:34

😂😂. Eigenlijk maar 500 m steil. En zwart asfalt. Kortom. Enjoy

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company