BLOG

De Eifel win je niet in bed

9 april, 2017

Zojuist thuis gekomen van een weekend fietsen in de Eifel. Voor ik over mijn ervaringen in dit gebied begin te mijmeren wil ik allereerst wat reclame maken voor dit prachtige gebied. Fantastisch asfalt, vriendelijke mensen en super natuur. Het glooit, het is soms best nog pittig klimmen en toch maakt dan de natuur alle pittigheid in 1 keer goed. Mocht iemand nog een keer een mooi gebied zoeken, wat rustiger is dan Limburg en de Ardennen maar toch goed en snel bereikbaar is vanuit Nederland dan raad ik het aan iedereen aan.

Terug naar de orde van de dag, afgelopen vrijdag reden we, samen met Martijn, richting onze bestemming, Prüm. Aangekomen bij ons hotel zum Goldenen Stern waren onze medereizigers er ook al en na een uitgebreide begroeting ging iedereen inchecken, en kwamen Jelle en ik terecht in een kamer met een heus hemelbed. Wiehoe, wat een romantiek voor een trainingsweekend! Na het bewonderen van elkaars kamer maakte iedereen zich klaar voor de eerste rit. Het zou een korte rit worden om de benen wat los te gooien. Zelf had ik wel wat zenuwen, want de dag na de Volta classic van de zondag ervoor ben ik met een griepje op bed gaan liggen en ik was pas donderdagmiddag voor het eerst weer wat gaan doen. Nu heeft Joop Zoetemelk ooit gezegd dat je tour (de France) in bed won, maar de Eifel ga je toch echt niet winnen na een week (ziek) in bed. De eerste kilometers gingen redelijk, groepje was goed bij elkaar en echt klimmen was het nog niet. Wel had ik verschrikkelijke spierpijn (?) in mijn rechterbeen, voornamelijk rond mijn knie. Een erfenisje van het pleurisje had ik zo bedacht en het zou vast morgen wel over zijn. Al met al uiteindelijk de 52 km op mijn tandvlees en toch redelijk wat pijn uitgefietst en na het douchen, wassen en op weg naar het eten had ik toch zeker goede hoop op een betere zaterdag. 

 

 voor de start

 

 

 

 

 

We hadden geen restaurant in het hotel en kwamen te eten in Ulis Kochtopf, het eten was goed, al hadden we wel het idee dat ze zo'n groep hongerige Nederlanders iet wat onderschat hadden qua hoeveelheden. Misschien lag dat enkel aan de schalen van onze tafel, want de tafel tegenover ons, tevens horende bij ons groepje, bleven op een of andere mysterieuze wijze toch steeds voedsel uit hun schalen scheppen. Na het eten ging iedereen terug naar de kamers, we gingen slapen. Morgen was het uiteraard echt koers. Er stond een prachtige route op het programma van ongeveer 98 kilometer. 

 

Bij het opstaan, of stiekem eigenlijk 's nachts al, wist ik het al. Die gekke spierpijn in die rechterknie, die was niet weg, sterker nog ik had het gevoel dat hij nog even extra liet weten dat ik in het bezit ben van een rechterknie, en niet op een vriendelijke manier. En dan gaat mijn dokterstasje toch even open, warme spierencreme erover heen smeren, en voor de start nog wat tijgerbalsem, want die knie kon wel zeggen dat hij er was, ik ging toch mooi fietsen. En daar was de hele discussie met mijn knie mee gesloten, tenminste wat mij betreft. Tijdens het ontbijt zat er tussen Jelle en mij betonnen paal, mmm de romantiek was toch wat verder weg dan dat het hemelbed deed vermoeden. ;-). Wel echt genoten van een super ontbijt en om half 10 stond iedereen volgegeten helemaal klaar voor de rit van de dag. Helaas heeft de knie uiteindelijk gewonnen in deze discussie en moest ik na 46 kilometer echt afstappen. Het voordeel van deze ervaring is dat ik weet dat als het moet ik best 46 km met een linksbeen kan trappen, dat mijn linker gemiddelde dan niet eens extreem laag ligt (al voelde ik me de hele tijd een slak en moet ik Elly nog 1000 keer bedanken voor haar engelengeduld en het bij me blijven) dat ik ontzettend hard en lang ga huilen van opgeven en dat ik dat dan het liefst met Jelle doe. Na een super lunch bij de camping Trois Frontieres, een camping waar ik graag een keertje zou willen kamperen, ben ik verslagen bij Gerard in de bus gaan zitten en hebben we samen de rit verder bekeken en gefotografeerd, waarbij Gerard beduidend beter is in foto's maken dan ik.

 de lunch locatie.

Terug bij het hotel heb ik nog eventjes lekker als een klein verwend meisje ontzettend zitten huilen op de hotelkamer, waarna ik vond dat ik genoeg gejankt had om een zere knie en ik lekker ben gaan douchen en bij de andere op het terras ben neergeploft. Waarbij de serveerster van het naastgelegen Bierhaus mogelijk een nog slechtere dag had dan ik. Na wat borrelnootjes van Karl zijn weer vertrokken richting Uli, waarbij Uli nog een dappere poging deed om de slasaus op spectaculaire wijze aan te vullen en we er achter kwamen dat ook Uli nooit te oud was om te leren, want de hoeveelheden voedsel kwamen sneller en daarbij waren de porties ook een stuk groter. Chapeau! 

Vanmorgen hebben we eerste gezongen voor Hayo die zijn 29ste verjaardag met ons mee vierde. En na het zingen en ontbijten heeft de rest van de groep nog een super rit gemaakt via de Scharzer Mann en heb ik Elly in de bus gezelschap gehouden en hebben we lekker genoten van het weer. Want wat zijn we verwend dit weekend met het weer. Al met al niet het weekend waar ik op had gehoopt, met de helft minder kilometers waar ik van had gedroomd, maar hee het waren niet mijn laaste kilometers op de fiets, ik heb niet Paris-Roubaix verloren en ik ga morgen gewoon de fysio bellen en vragen hoe nu verder. En ja ik baal als een stekker en heb vannacht alle google mogelijkheden opgezocht, voordeel daarvan is dat ik inmiddels best wat weet van een kniegewricht. Maar aan de andere kant heb ik er ook goede hoop op dat het een snel op te lossen "probleem" is en ik snel weer meters kan maken. En we hebben nu een hele goede reden om nog een keertje terug te gaan naar dit fantastische gebied om de routes alsnog te doen. En nog een keer een lekker ijsje te kunnen eten in de ijssalon naast het hotel. 

 

 

Jelle

9 april, 2017 om 19:22

Ontzettend k*t. Etc. Zo op verheugd. En je had nu mooi je green devil kunnen testen. Maar hè. Er komen meer dagen en je vliegt vast over een tijdje over de cols. Iig je hebt je je er super door geslagen. En dat maakt me super trots

Ann

9 april, 2017 om 19:28

Lief XX

Astrid

9 april, 2017 om 19:30

He, wat naar!! Tuurlijk helpt mooi weer en een fijne omgeving, maar je kwam toch om te fietsen...... Fysio lijkt mij een goede oplossing. Houd moed!

Cos

9 april, 2017 om 22:00

Getver!! kak! Dat wass balen zeg!! Hoop dat je knie wel snel hersteld, stom pleurisje, opzouten nu, Anna moet fietsen!
Beterschap & spoedig herstel x

Corina

9 april, 2017 om 22:13

Pracht stuk en leuk om te lezen. De inhoud echt minder vrolijk voor jou en je knietje. Klinkt helaas bekend. Hier was hetzelfde aan de hand. Zeker 15 km huilend met linkerbeen moet en trappen om thuis te kunnen komen paar weken geleden. Met goede fysio begeleiding is dat "probleempje" vast snel weer aan de betere hand ! Wel goed luisteren naar de fysio he lieve anna! Doe voorzichtig meid. X

ANJE

10 april, 2017 om 17:18

Mooi verslag Anna. Komt vast wel weer goed.

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company