BLOG

Hopen op WiFi en een goede knie

28 april, 2017

Bijna is het zover, over 2 nachtjes vertrek ik samen met de stichting Tegenkracht naar Frankrijk om een week te gaan fietsen voor een goed doel. Mijn tas staat inmiddels voor 90% ingepakt klaar in de slaapkamer en ook alles wat ik mogelijk zou kunnen vergeten ligt in het zicht. Kortom ik ben er (bijna) klaar voor en zoals altijd opeens vol met zenuwen. Wat als ik niet meer kan klimmen? Wat als ik elke dag een lekke band heb en Jelle is er niet en wat als ik de traagste van iedereen ben en ze allemaal op mij moeten wachten. En wat als, en wat als en nog meer wat als. Kortom de innerlijke ik is inmiddels al lekker op dreef en heerlijk aan het "genieten" van de Franse zon. 

Afgelopen week heb ik 3 keer verschillend op de fiets gezeten en 3 keer net zo verschillend ervaren. Eerst een rondje met Martine, de start ging echt super en ik voelde me als een vis in het water, na ja meer als een tourfietser op de weg, maar dat relativeert direct zo rigoreus. En zelfs met wind tegen had ik geen centje pijn. Inmiddels verdenk ik mijn knie van een eigen leven inclusief een eigen wil, want zo langzaam aan begon hij door te krijgen dat we richting Wassenaarseslag reden en als protest was daar opeens de pijn weer. Op geen enkele manier van bewegen kreeg ik de pijn onder controle en iet wat teleurgesteld moest ik tegen Martine zeggen dat ik de kortste weg naar huis ging en dat was niet over de Wassenaarseslag. Martine is gelukkig de beroerdste niet en via de kortste route richting huis. Ze bleef zelf achter bij haar paard en ik peddelde dapper door naar huis. Vlak voor thuis komst leek er iets te patsen in mijn knie, alsof er een waterzakje knapte onderhuids en eventjes voelde ik een enorme pijn. Het gekke is dat ik hierna eigenlijk een soort van pijnvrij was en sterker nog ik ben pijnloos naar huis gefietst. Wel was mijn knie blauw? En dat was niet van de kou, postief hierin was en is dat ik de zijkant van knie kan aanraken zonder dat ik pijn heb. Omdat ik, en vooral ook mijn directe omgeving, niet helemaal overtuigd was dat een spontaan niet bestaande knappende waterzak in mijn knie een natuurlijk iets was heb ik (na enig aandringen) toch nog even de fysio gebeld. Niet dat die door de telefoon wat kan doen, maar hee beter een keertje teveel gebeld dan een keertje te weinig. 

Na dit iets wat teleurstellende fiets avontuur heb ik mezelf een paar dagen later 2 uur (niet aan te raden voor elk weldenkend en gezond mens overigens) op de tacx gezet om daar eens rustig te gaan trappen en kijken waar ik pijn van krijg en nog belangrijker waar niet van. Na 2 uur trappen in het luchtledige was ik er wel achter dat het voornamelijk ook aan mijn eigen houding ligt, blijkbaar heb ik een soort van vreemde voorkeur om wat naar voren te gaan zitten op mijn zadel. Tja en als je van die dingen enkel het voorste stukje nodig zou hebben dan hadden ze het achterste stuk wel verwijderd. Al was het alleen al om gewicht te besparen. Op Koningsdag vond ik het een geschikt moment om deze gedachte in de praktijk te brengen en na wat gerommel in huis, wat getuur op mijn telefoon en wat gekwebbel met Jelle zijn we samen op de fiets gestapt voor een rondje Vlietlanden en dan via de Pannekoe naar de Rotte. De eerste 40 km gingen echt goed, fluitend hing ik laf in Jelle zijn wiel, ach een mens wil soms ook wat genieten van uitzicht en in zijn wiel heb ik een goed uitzicht. Vlak voor we richting de Rotte kwamen was ik weer eens hopeloos gedesorienteerd en was ik er zelfs heel even van overtuigd dat we bijna in Gouda waren, gelukkig heeft Jelle een iet wat beter orientatie vermogen dan ik en reden we uiteindelijk goed, maar door mijn eigen onkunde en ook nog een vriendje wat er vanuit gaat dat ik weet waar ik ben, tenslotte kwam ik met deze route, moest ik een paar keer of opeens flink remmen want ik moest naar links of flink aantrekken want ik zou naar rechts gaan maar we moeten rechtdoor. En terwijl ik nog dacht moet Jelle niet eens gaan remmen want we gaan zo naar rechts (hij reed rechtdoor) miste ik ook zijn wiel en toen deed ik iets (ja fietsen, duhhh) waardoor er een soort scheutje pijn in de knie kwam. Ok chill, dacht ik, even trappen en dan komt het goed, toch bleef het weer zeuren en soms een soort steek. Na even wat trappen en piekeren vroeg ik aan Jelle of we over de brug terug konden. Al vond hij het op dat moment dat even beter om te stoppen. Die jongen krijgt ooit nog een lintje, want door het stoppen ging ik even rekken en strekken en net zo snel als de pijn dan kan komen verdwijnt deze ook weer. Uiteindelijk toch het rondje afgemaakt, dus niet over het bruggetje, en vlak voor huis kreeg ik weer wat last. Al met al toch tevreden en vandaag mocht ik naar fysio.

En de fysio heeft groen licht gegeven voor aankomende week (wiehoe, doet een dansje) maar dan wel met de mededeling dat ik braaf mijn oefeningen blijf doen, voor en na het fietsen, dat ik bij pijn ga strekken en als ik merk dat de pijn erger is of niet zakt bij niet fietsen (mijn standaard hierin is dat ik moet kunnen blijven traplopen, zowel naar boven als naar beneden) dat ik dan een stapje terug doe. Kortom ik vertrek zondag richting Frankrijk om jullie vanuit daar eindeloos lastig te vallen met al mijn fietsperikelen en over hoe vreselijk ik Jelle mis, want ik ben nog nooit zo lang zonder hem geweest (Ja tuurlijk de eerste 27 jaar van mijn bestaan hier lukte dat prima, maar zo na bijna 7 jaar ben ik best aan dat mannetje gehecht) Het enige waar ik nu nog op hoop is goede WiFI ;-) 

Cos

29 april, 2017 om 19:34

Ik hoop ook dat je WiFi hebt!!!! En dat je knie zich goed houdt! Veel plezier en succes!

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company