BLOG

Rue de Tesny, toch nie :-)

3 april, 2017

Gisteren rond deze tijd zat ik al weer een aantal uur op de fiets. Zaterdagmiddag ben ik samen met Fabian en Martijn naar het mooie Limburg gereden, daar begon voor mij eigenlijk al het leukste van het weekend, want we gingen een nachtje kamperen. Met een busje en een voortent. Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij camping de Bosrand. Rene, Nina, Claudia en Andre waren al geinstalleerd en na een goede bak koffie hebben we de bus omgetoverd tot een woongebied. Daarna heerlijk gegeten in het eetcafe wat hoort bij de camping en op tijd naar bed, want zondag werd het koers. 

Om kwart over zes ging mijn wekker, waarom dat altijd zo vroeg moet blijft voor mij een raadsel, maar goed om kwart over zes die wekker en ik voelde het direct; ik ben niet fit. Shit, BALEN, maar goed hee ik ben niet hier heen gekomen om niet fit te zijn en niet te starten. Dus ik had bedacht dat ik er het beste maar van ging maken. Makkelijker gezegd dan gedaan uiteraard. Bij het omkleden kwam ik er ook nog een keertje achter dat ik mijn jasje vergeten was. Sjonge jonge, ik ga op reis en neem mee; geen jasje wel een flinke verkoudheid. mmmmm kan me betere omstandigheden bedenken voor je eerste klimmeters van het jaar met als toetje de Rue de Tesny. Wat ik toen nog niet wist, was dat die er niet in zat, maar hee dat was voor mij ook echt niet nodig. haha. Gelukkig was Martijn zo lief om zijn jasje, een castelli perfecto, aan me te lenen zodat ik er nog een beetje als een wielertoerist bij kon lopen. Afin aan het ontbijt kreeg ik uiteraard weer eens geen hap door mijn keel en moest ik steeds naar de wc. En dan te bedenken dat ik dit allemaal voor mijn lol doe. 

Bij het vetrek voelde ik direct nog een keertje bevestigd dat het een lange tocht zou gaan worden. Niks meer aan te doen en zoals Nina ook tegen me zei er zijn er genoeg die graag zouden willen ruilen met jouw slechte benen, omdat ze dan kunnen fietsen in plaats van thuis te moeten zitten om gezondsheidsredenen. Was wel even een goede blik in de spiegel en ik ben dapper met de slechte benen toch de 150 km gaan doen. Het leuke van in zuid Limburg fietsen is dat je er snel alles kan herkennen, het is veel draaien en keren, en daardoor heb ik constant het gevoel dat ik weet waar ik ben. Dat ik vervolgens de hele ochtend heb geroepen we zijn vlak bij Vaals terwijl dat toch nog wel een stukje uit de richting was dat telt dan niet, want uiteindelijk zitten we altijd nog dichterbij Vaals daar dan dat ik hier nu ben. 

De eerste post kwam toch eerder dan ik dacht, en even had ik hoop dat het lange afzien minder lang zou duren dan gedacht bij de start, helaas ben ik de hele dag slecht gebleven en ik kan duizende dingen gaan verzinnen als excuus, bijvoorbeeld dat ik nu heel erg verkouden ben, dat ik gewoon een beetje moe ben van alles, dat ik me te druk had gemaakt om de Rue de Tesny, maar ik had gewoon niet de benen, zelfs niet als ik wel fit was geweest, denk ik.

Na de tweede post en nog steeds in Nederland begon ik me af te vragen, we moeten nog 50 kilometer waarin nog een post zit maar ook nog de Rue de Tesny. En omdat ik me daar best zorgen over maakte had ik wel een gelletje mee. Ik heb er daar alvast eentje genomen, want inmiddels was ik er wel achter dat mijn postduif vermogen niet na het eenmalige gebruik van Jelle zijn garmin zo was toegenomen dat ik opeens feilloos wist waar ik me op de wereld zou bevinden en wie weet zouden we na deze post rechtsom draaien en dan die pukkel tegenkomen. 

Aangekomen bij de derde post, inmiddels wel in Belgie, nog steeds geen Rue de Tesny en inmiddels had ik daar wel stress om zelfs, want de combinatie van die klim met slechte benen in de laatste 35 km van een 150 km tocht maakte me wel een beetje angstig. Kom ik daar wel boven, wat als ik moet lopen. Alle bekende riedeltjes van wat er allemaal wel niet fout kan gaan op zo'n klim kwamen voorbij. Toch nog maar een gelletje, wie weet krijg ik er toch wonderbenen van, want iets wat zo smerig is moet toch werken? Net zoals medicijnen, hoe smeriger het drankje hoe effectiver het vaak is. Het gelletje gaf me ook in de laatste 35 km niet de benen die ik had willen hebben, maar brachten me wel naar het einde en dat is ook goed. Martijn maakte mijn dag helemaal goed zo'n 11 km voor de finish, want die Rue de Tesny, die kwam dus nie. Dat ik me dan 139 km druk heb zitten maken over een klim die niet kwam dat maakte me niet meer uit en die laatste 11 km heb ik best lekker gefietst. Domper was nog dat ik bij de derde post mijn strava uitgezet heb en ik dus de laatste kilometers mis.

Terug bij de finish kregen we een medaille, en was er nog gelegenheid tot het kijken van de Ronde van Vlaanderen, ik zag nog net Philippe Gilbert wegrijden op de Oude Kwaremont en terwijl wij terug gingen naar de camping, douchte en ons klaarmaakte voor de terug reis, won Philippe Gilbert de Ronde, won Ajax van Feyenoord en stond Jelle in de keuken om ons op te wachten met een Vlaamsstoofpotje. Kortom een fantastisch weekend. Nu rusten want volgende week zitten we in de Eifel. Met hopelijk betere benen dan gisteren. 

 

 

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company