BLOG

 YES OUI! CAN

19 juni, 2019

Inmiddels is het al bijna twee weken geleden dat Janine en ik als team Oui! klaar stonden voor de uitdaging van 2019. Zes keer de Alp d’Huez op. De avond voor de dag heb ik allemaal doemscenario’s in mijn hoofd en ben ik er van overtuigd dat het voor mij een soort mission impossible zou worden. Een soort angst ook om al de mensen die ons gesponsord hebben te moeten teleurstellen en ze te moeten laten weten dat ik voor hun sponsorgeld en hun goede bedoelingen geen zes keer naar boven ben gekomen. Met meer dan onrust in mijn lijf ga ik die woensdag op bed en echt slapen heb ik niet gedaan. Tot tien minuten voor de wekker uiteraard.

En dan is het zover, nu is er geen weg terug en zowel Janine als ik zijn redelijk gespannen. Om 3.15 (ja inderdaad ’s nachts) melden we ons bij palais du sport om onder motor begeleiding de berg af te gaan. Dalen in het donker met de focus op het lampje voor je is een compleet nieuwe ervaring voor mij en ik heb na 14 km in het donker ook genoeg tijd gehad om te besluiten dat ik dit bij een eenmaal ga laten en voortaan lekker weer overdag daal. Eenmaal beneden probeer ik samen met Janine zover mogelijk naar voren te komen, dit in opdracht van de mannen die ons met een lijst instructies, die groter is dan gemiddelde bezorgde moeder instructielijst als je voor het eerst op schoolreisje gaat, waarbij ik ook nadrukkelijk heb moeten beloven direct weer te eten en goed te drinken. Braaf gedaan, met als gevolg dat ik voor de start al een sanitaire stop nodig heb. En dan duurt wachten lang.

Als we eindelijk starten om 04.45 merk ik dat ik direct in een soort bubbel kom, een voor mij erg prettige bubbel, voor mijn omgeving zal ik omschreven worden als afwezig bij het robotachtige af. Direct voor de klim echt begint kan ik gelukkig gebruik maken van het toilet op de camping en kan ik opgelucht beginnen aan de eerste klim, het is meer dan bijzonder om in een opkomende zon de Alpe d’Huez op te fietsen, mede ook omdat er overal in de bochten kaarsjes staan, ter nagedachtenis aan of ter ondersteuning van allemaal mensen die kanker hebben of hebben gehad. Prachtig om te zien en in een soort flow klim ik naar boven, waarbij ik goed moet waken om niet te snel te willen. Alles rustig en in reserve, want na de eerste volgen er nog vijf.

Zodra ik boven ben staan zowel Jelle als Leon klaar om me op te vangen en te verzorgen, wat beide mannen de rest van de dag ontzettend goed doen. Telkens als of Janine of ik boven kom staan ze klaar met eten, schone kleren en nieuwe bidons. Ze hebben mogelijk een nog zwaardere dag dan wij, wij hoeven ons enkel druk te maken om het klimmen en dalen, de rest komt bij hen te liggen en als een soort volleerde soigneurs, mechaniekers, ploegleiders en verzorgers volbrengen ze die taak echt perfect. Heb me als een koningin gevoeld! Zonder hun verzorging had de dag er heel anders uit gezien en hadden we het zeker vele malen zwaarder gehad.

De tweede en de derde klim gaan goed en ik voel me echt lekker. Weinig fysiek ongemak en omdat het een stuk koeler is dan de dagen ervoor blijft ook het klimmen een aangename bezigheid. Het afdalen daar in tegen is verschrikkelijk koud, maar goed niet alles kan perfect zijn. Na de derde klim en klaar voor de vierde klim begint voor mij vooral het mentale stuk, je bent al drie keer naar boven geweest en je bent pas op de helft. Het voelt alsof er geen einde aan komt. Omdat ik mezelf wel een klein beetje ken inmiddels had ik met Esther afgesproken dat ik de vierde klim voor haar zou doen, dit gaf me moraal maar ook zeker doorzettingskracht. Zij kan niet opgeven dus ik ook niet. En daarom gaan we door. Het begrip opgeven is geen optie, daar waar ik mezelf zo tegen verzet, blijkt hier goed van toepassing. Net zoals dat voor haar echt geen optie is op het moment, moet ook ik door en het lukt.

De vierde keer boven hoor ik van Jelle en Leon dat Janine het zwaarder heeft, en opeens verspringt mijn focus van mezelf naar haar. Ze heeft hier minstens zo hard voor gewerkt als ik en ze verdiend het gewoon om die zes keer te halen. Na deze info daal ik af en in de hele afdaling ben ik bezig met haar zoeken, ik vind haar maar zo verschrikkelijk als ik verwachtte haar aan te treffen zo fris lijkt ze op de fiets te zitten voor mij. En ik krijg een soort van hoop dat ze het gewoon prima gaat redden. Dit wordt ook bevestigd door de mannen als ik voor de vijfde boven kom. Ze heeft zich hersteld en gaat het redden, al wordt het voor haar meer een strijdt tegen de klok dan een strijdt tegen het fysieke. Als ik begin aan de zesde en laatste beklimming maak ik allemaal afspraken met mezelf, als Janine voor kwart voor zes me tegemoet is gedaald dan redt ze het en hoef ik niet terug. Komt ze me na zes voorbij dan draai ik om en dan fietsen we de laatste keer samen naar boven. Dan is ze niet alleen. Hoe ik dat überhaupt fysiek gedaan had heb ik geen moment over nagedacht en gelukkig kwam ze me voor kwart voor zes tegemoet. En kon ik door.

Zoals eerder vermeld zat ik die dag redelijk in mijn eigen bubbel en daardoor eigen wereld, omdat de mannen zo intensief hadden staan verzorgen heb ik er geen moment over nagedacht dat ze misschien wel bij de finish zouden staan om mij te onthalen. Dus er is een filmpje van mij dat ik over de finish schiet en door fiets, vooral doorfiets. Blik op oneindig en door. En inderdaad ik ben doorgefietst direct naar ons appartement dit had meer te maken met dat ik wou weten hoe het met Janine was dan dat ik daar een vooropgezet plan voor had. En blijkbaar ben ik ook niet zo goed in fantastisch finishen. Eenmaal bij het appartement kwam ik erachter dat er niemand was. Gelukkig kwam Jelle snel en heb ik me even snel omgekleed om daarna Janine te onthalen, want inderdaad heel team Oui! is daadwerkelijk zes keer die Alpe d’Huez opgefietst. En hoe! Mega trots op ons, maar ook dankbaar voor onze achterban in de ondersteuning die we van hen hebben ontvangen. Niet alleen op de dag zelf maar ook zeker in de voorbereidingsmaanden. Daarnaast wil ik al onze sponsoren bedanken voor hun steun en iedereen die ons op andere manieren heeft gemotiveerd. En last but not least Marco, voor zijn trainingen, toewijding en zijn motiverende berichten die je ontving als je een training goed gedaan had of juist niet. Zonder al deze aanmoedigingen en aanpassingen van de mensen om ons heen hadden we het niet gered.

ps. ook Janine heeft een prachtig artikel geschreven over haar belevenis op de Alpe d'Huez. dit kan je lezen door hier te klikken.

 

Gregor

19 juni, 2019 om 14:37

Wat hebben jullie een prestatie neergezet. Die bubbel van jou is zo herkenbaar, daarmee kom jij dus ver (iets te ver in dit geval 😉).
Geweldig geschreven verhaal.
Jullie boffen maar met de mannen, hoewel de geweldige verzorging niets af doet aan jullie enorme prestatie. Hoop dat jullie bij bocht 7 vaak naar de kaarsjes hebben gekeken.
Gefeliciteerd toppers!

Cos

19 juni, 2019 om 15:12

Wat een prestatie en wat een mooi verslag! Trots op je, gekke klimgeit!

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company