BLOG

Afgelopen week in vogelvlucht

19 augustus, 2017

Afgelopen dagen heel veel gedaan en beleefd en mogelijk dat ik niet alles of in chronologische volgorde of onthoud. Ben tenslotte ook geen 33 meer. Het laatste wat ik gepost heb ging over mijn broekincident. De dag erna zijn we een klein stukje gaan uitfietsen, via Villard Reculas naar boven en dan een bakje op de Alp d’Huez en dan naar beneden.

Vanuit ons huisje was het 2 bochten dalen en dan hop direct omhoog. Met de dag ervoor (de Parquetout onder andere) nog in de benen viel dat best even tegen om zo direct naar boven te gaan klauteren. En ik was ook wel blij dat ik 15 minuten voorsprong kreeg op Jelle, want ik voelde de bui al weer hangen. Ook moest ik vanwege het broekgedoe letterlijk wat op de blaren zitten en ik had dan ook wat moeite om in een ritme te komen. Na ja wat moeite… Behoorlijk wat moeite en toen Jelle ook vroeg of we even zouden doorfietsen hadden mijn billen en ik al besloten dat een soepje bij de Indianenbar ook prima was. Uiteraard met gratis WiFI. Al is dat met die nieuwe regelgeving niet meer het belangrijkste. Eigenlijk was het na de route van gisteren wel ok en we zijn dan ook na een drankje weer naar het huisje gedaald en hebben verder helemaal niks gedaan. De dag erna had ik bedacht dat we een rondje Sarenne konden doen, alleen dan niet vanaf de Alp d’Huez kant maar vanaf die andere kant. Leek me echt een super idee en wonder boven wonder leek het Jelle ook een super idee. Dat laatste had me zorgen moeten baren, maar ik was nog wel even in de veronderstelling dat ik gewoon het beste idee ooit had bedacht. De ochtend na een overheerlijk Frans ontbijtje met verse pain en goede koffie ben ik iets eerder gestart dan Jelle. Gewoon zodat alles wat ik dan voor hem zou fietsen hij dan van de wachttijd kon afhalen. Best een slim idee. En ik begon vol goede moed aan dezelfde route als de dag ervoor, alleen nu daalde ik verder af naar La Garde nadat ik via Villard weer de Alp d’Huez op draaide. Er was op het moment een hardloopwedstrijd bezig naar boven (!) toe toen ik naar beneden ging. Heb tijdens het dalen mijn ogen uitgekeken allemaal mannen en vrouwen (of moet ik tegenwoordig mensen zeggen?) die hardlopend, dus niet wandelend, die berg op gingen. Met diepe bewondering en respect heb ik dat mogen aanschouwen, want het zag er echt mega moeilijk uit. Nu hoop ik regelmatig op de fiets tijdens een beklimming dat ik geen lopers tegen kom omdat ik dan bang ben dat ik door ze ingehaald ga worden, maar nu ik het ook daadwerkelijk live heb mogen aanschouwen hoop ik nog meer dat ik geen hardloper berg op tegen kom. Aangekomen bij La Garde heb ik een foto gemaakt, het is misschien al opgevallen maar het lukt me echt niet om met Franse WiFi hier foto’s en linkjes te plaatsen. Dat wil die niet doen hier, ik krijg dan halve teksten of enkel rare tekens als tekst. Niet de bedoeling. Mocht ik nog ergens een gaatje vinden in Nederland dan kan ik eventueel linkjes maken van de beklimmingen hier, zodat het zichtbaar is wat voor een klim bijvoorbeeld een Parquetout is, of een Sarenne. Nou die Sarenne daar heb ik nog wel een dingetje mee. Die is best wel heel erg pittig vanuit de kant waarop we gingen en opeens snapte ik Jelle zijn oh zo makkelijke instemming met slechts 73 km fietsen die dag. Dat addertje had ik eerder door kunnen hebben, maar helaas daar kom je dan pas achter als je al lang en breed onderweg bent. We draaide bij de afslag naar links en daar BAM direct een steile klim voor mijn snoetert. Oops dacht ik toen, ik kon me van de Sarenne afdaling geheel volgens alle verwachtingen in uiteraard niet meer herinneren, maar zo steil dat had ik toch wel geweten? Niet dus. Hopend dat dit niet het hele profiel van de Sarenne zou zijn ben ik doorgefietst, uiteraard was Jelle al meters voor me, maar hee ik fietste er ook nog. In het eerste dorp wat ik tegenkwam (Mizoen) heb ik direct mijn bidons gevuld, want ik had in die eerste kilometers best gezweet en was dorstig geweest en nu leek me de Sarenne niet de klim om zonder water te komen zitten. Heel langzaam kwamen er wat herinneringen terug, vooral ook dat afdalen via deze kant niet prettig was. Maar waarom dan? Nou daar kwam ik in de eerste meters al wel achter, niet te best asfalt in combi met hoge stijgingspercentages maakt een afdaling vervelend. Maar dat betekend dan andersom ook he, hoge stijgingspercentages en niet het beste asfalt maakt een klim bergop ook niet echt makkelijker. Waar ik mijn geheugen heb gelaten deze vakantie, werkelijk geen idee. En heel misschien speelde het ook wel een beetje mee dat ik de dagen ervoor ook al gefietst had. Anderhalf uur (geen typfout) later had ik de 13 kilometer overwonnen en was ik als beloning ook even vergeten dat het afdalen naar de Alp d’Huez toe niet enkel afdalen is. Met een soort hongerklop in wording zijn we weer gestopt bij de Indianenbar en heb ik alles besteld op de kaart wat ze nog hadden, dat was in dit geval een tosti, soepje en een taartje. Dat ging er wel meer dan in zo, ik heb dat laatste stuk na de Sarenne echt onderschat wat dat betreft. Had ik geweten dat er nog een klim in had gezeten dan had ik bij Jelle om eten geleurd, want van al dat fietsen krijg je best trek. En van wat harder moeten werken om dezelfde afstand te overbruggen krijg je nog meer trek. Kortom eten op de fiets is belangrijk.

 

Na het Sarenne avontuur leek het me een heel goed idee om een dagje rust te pakken en dat heb ik dan ook lekker gedaan. Heb die dag jullie verveeld met een verhaal over de Parquetout, heb Jelle opgehaald boven op de Glandon, heb eten gemaakt, en vooral heel veel ontspannen en gerust. Heel erg langzaam begin ook ik daar wat aan te wennen Wat minder “moeten” van mezelf en wat meer doen wat mogelijk is. Nooit te oud om te leren dus ;-). Maar goed na 1 rust dag had ik ook wel weer zin in een rondje fietsen, die bergen lonken wel en nadat we ’s morgens waren gewisseld van locatie, zijn we samen op de fiets gestapt en naar Villard Reymond gegaan, deze klim is echt de moeite waard, op het profiel ziet hij er wat gemeen uit maar dat is hij eigenlijk niet. Hij is qua natuur verschrikkelijk mooi en omdat je jezelf al wat warm draait door de eerste paar kilometers van de Ornon te pakken zit je al in een fijn ritme op het moment dat hij wat steiler wordt. Aangekomen bij het dorp Villard Reymond hebben we een lunch gehad waar ik elke dag wel voor naar boven wil fietsen, serieus lekkere couscous met echt goede vulling en Jelle had een taartje WOW. Je kon daar overigens nog meer taartjes krijgen want er zaten daar twee vriendinnetjes die er in de tijd dat wij er zaten wel drie verschillende (allemaal even lekker uitziende) taartjes gingen eten. Nog een WOW, dat had ik ook wel willen doen. En als ik hiervoor elke dag voor omhoog moet fietsen of lopen dan heb ik dat er denk ik wel voor over. Scheelt ook lijnen daarna want dan heb je hard gewerkt voor je taartjes. Hoe langer ik over dat nadenk hoe beter ik dat idee vind. Helaas moeten we beide volgende week weer werken en zonder werken zijn deze top vakanties ook niet mogelijk, maar toch, het blijft een top idee. Wie weet winnen we de staatslotery nog een keer en dan heb ik opeens zeeën van tijd om zulke dingen te doen samen met Jelle. Want ondanks dat hij me nog steeds vergeet te vragen om te trouwen wil ik toch ook wel heel erg graag oud worden met die jongen. Ook als hij soms irritant snel weg fietst, honderd keer vergeet waar hij zijn eigen spullen laat, altijd alles al weet (Jellepedia noemde Roelien hem ooit en dat heb ik als waarheid overgenomen) en soms in de nacht zo hard snurkt dat je op z’n minst verwacht dat er een man van 2 meter lang en minimaal 200 kilo naast je ligt , en dat je dan kijkt en het is nog steeds gewoon Jelle van 1.80 en 70 kilo. Toch he, ondanks dit alles zou ik het zonder hem allemaal niet redden en beleven zoals ik dat nu doe. Einde lief gedoe, na de beklimming van Villard Reymond terug naar onze nieuwe stek en vanaf daar is nu het grote rusten begonnen.

Omdat rusten bij ons toch meestal betekend iets anders doen fietsen en we eigenlijk beide ook wel even iets wouden doen zijn we na het ontbijt richting Pic Blanc geweest. Dat is hier in de directe omgeving het hoogste punt waar je kunt komen. Als je jezelf stoer voelt zou je het kunnen doen op een mountainbike of te voet, maar wij zijn met de lift naar boven gegaan, via station Oz, twee keer overstappen en dan ben je voor je gevoel opeens op de top van de wereld. 3330 meter boven het zeeniveau. En (komt ie weer) WOW wat een prachtig uitzicht, we hadden ook helder weer maar je kon echt alles zien. Zoals een vrouw tegen haar dochter zei: Je bent hier op het dak van Frankrijk. Dat dochter lief daarna antwoorde: mama, dit kan nooit het dak van Frankrijk zijn, daarvoor is Frankrijk veel te groot! Dat vergeten we eventjes voor het gemak, maar voor ons voelde het inderdaad een beetje zo. Buiten dat je het ook echt wel voelt aan de lucht, is er ook geen begroeiing, enkel steen en rots. Heel bijzonder en we hebben beide onze ogen uitgekeken en uiteraard mega veel foto’s gemaakt die we nooit meer gaan gebruiken en enkel opslag innemen op onze telefoon. Met een liftje weer terug en vanaf de eerste stop zijn we een stukje naar een andere lift gelopen, op het bordje stond 50 minuten, denk dat we die tijd ook wel nodig hebben gehad. Bijzonder om hier te lopen weer, veel meertjes en vogeltjes om te bewonderen en ook super veel downhillers, Ziet er heel erg stoer uit, maar voor mij blijft het denk ik bij ziet er super stoer uit. Dan ben ik duidelijk minder stoer, al zou ik sommige stukken zeker aandurven, er zitten ook stukken bij dat ik denk: slik, laten we dat maar eventjes lopen. We waren precies op tijd terug, want terug bij het hotel ging het opeens (na ja opeens, de weerapp had het wel netjes voorspeld hoor) regenen en onweren. En je weet dat je regenhatende vriendje het naar zijn zin heeft als hij het schouwspel van aankomende regenwolken en onweer in de bergen omschrijft als een prachtig spektakel.

Vandaag hebben we onze startkaarten opgehaald. Ik heb me definitief laten omschrijven naar de Medio Fondo, deze is 66 kilometer lang en dat scheelt 100. Vind ik wel prettig en zo kan ik toch een mooie cyclo fietsen zonder dat ik mezelf over de kop rij. De route is wel anders en omdat ik voor deze route gekozen heb sla ik de Parquetout over (niet echt rouwig om overigens) en krijg ik nog een keer de Sarenne ervoor terug (oops). Ga er morgen gewoon het beste van maken, voor het eerst dat k niet voor een goede tijd wil gaan maar enkel wil kunnen genieten onderweg. En het is ook wel leuk omdat ik door deze keuze Jelle kan zien finishen. Hopelijk kan ik morgen een stoer verhaal vertellen over hoe goed Jelle alles gedaan heeft en hoe trots ik op hem ben. Maar eerst moet hij heel en zonder kleerscheuren finishen. Want ook nu heb ik net zoals in de Alsacienne opeens heel veel tijd om van allerlei rampscenario’s te verzinnen. En ik, ach ik fiets 66 kilometer en omdat het voornamelijk meer klimmen dan dalen is maak ik me om mezelf niet zo druk. Rustig blijven peddelen en dan kom ik er altijd wel.

.

Jelle

19 augustus, 2017 om 17:01

Zoals beloofd. Rustig aan in de afdaling

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company