BLOG

De Parquetout en ander gedoe

16 augustus, 2017

Alweer drie dagen geleden waren Jelle en ik bezig met het bedwingen van DE Parquetout. Een tamelijk onbekende klim en na de beklimming ervan snap ik dat best. Al zou iedereen voor het uitzicht deze klim zeker een keertje moeten doen. Wat dat betreft is het een pareltje. Wederom snap ik echt niet waarom al die mensen dag in en dag uit die Alp d’huez op klimmen. Ik kan zo 5 andere klimmen noemen die qua uitzicht zoveel mooier zijn. Maar goed.

Zondag ochtend vroeg op, want we zouden de tweede verkenning van Les deux Alps gaan doen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had zelf wat rust dagen gehad en had goede hoop op eindelijk wat betere benen, snelheid en energie. Ook omdat ik het steeds toch wel lullig vind dat Jelle inmiddels niet meer in minuten aan het wachten is maar in uren. Ach hij zou ook best eens wat langzamer naar boven kunnen, zie je direct ook een stuk meer van de omgeving. Feit blijft dat ik ten alle tijden langer geniet van de klim dan hij. Maar goed, rond 10 zijn we vertrokken eerst richting de Ornon, deze klim wordt hier in de omgeving vaak gebruikt als opwarmer voor de Alp d’huez, hierdoor denk ik dat hij wat onder gewaardeerd is. Zelf vind ik het een mooie en fijne klim. Je zit tussen twee bergen in eigenlijk en je klimt steeds heel geleidelijk naar boven. Het is voor mij 1 van de favorieten omdat hij zo lekker klimt. Hij is nergens gemeen en eigenlijk overal goed te doen. Boven aangekomen zat Jelle daar netjes te wachten met een kopje thee en een colaatje. En een legertje wespen, maar dat schijnt erbij te horen als het augustus is. Onderweg naar boven had ik steeds ontzettend last van zitvlak. En dat terwijl ik een goede broek aanhad, ik snapte er werkelijk niks van, iedereen heeft weleens last van de billen tijdens het fietsen, dat is een gegeven. Niet leuk maar wel waar. Maar nu, mensch ik wist soms niet hoe ik moest zitten. Dan maar staan, want zolang je staat hoef je niet te zitten. Eindelijk boven en in gedachte al minstens 2 klaagmails gestuurd naar de leverancier van de broek, kijk ik nog eens goed en ja hoor, geen idee hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar het is me gelukt, ik ben met mijn broek binnenste buiten, geen grap, geen typfout, echt waar binnenste buiten naar boven gefietst. Het enige zwakke excuus is dat de kleur zeem hetzelfde is als de broek, maar eigenlijk is dat ook geen excuus. Ik houd het op dufheid en onoplettendheid. Het enige echte domme aan deze actie is dat de pijn die ik voelde tijdens het fietsen dus de stiknaden waren van de broek, die overigens keurig netjes dus aan de buitenkant zitten en waar ieder normaal mens dus nooit last van kan hebben. Iet wat beschaamd, maar moest er stiekem ook wel heel erg om lachen heb ik netjes op het toilet mijn broek omgekeerd om vervolgens een afdaling te gaan maken richting de Parquetout en als ik toen had geweten wat die klim in zou houden weet ik niet zeker of ik er zo vrolijk heen was gefietst.

Onderaan de klim zegt Jelle; lieverd doe rustig aan het is een beest van een klim. Ik nog; hoe lang? Hij 7 kilometer. Ik denk nog, ach 7 kilometer dat is te overzien. Kan nooit erger dan de Stockue. Dat soort gekke dingen doen ze enkel in de Belgische Ardennen. En de eerste 2 kilometer snapte ik nog niet zo goed waar Jelle het over kon hebben, het was super mooi lieflijk gebied en het ging wel omhoog maar niet extreem, beetje tussen de Ornon en de Alp in qua klimgevoel, niet zo stijl als de eerste bochten van de alp, maar zeker niet zo lief als de Ornon. Stiekem bedenkend dat Jelle me weer eens voor het zooitje had gehouden durfde ik ook wat meer gas te gaan geven. Helaas was dit prettige gevoel echt maar 2 kilometer lang en toen opeens begon het, een stijle strook, kijkend op de Wahoo zag ik 17%, dacht nog dit kan ik hebben, hop een tandje erbij staan en trappen. Kan nooit lang duren dacht ik. BUMMER! Werkelijk na elke bocht hoopte ik dat het minder steil zou worden, maar echt geen grap na elke bocht zag je het weer omhoog gaan. Het was echt serieus 5 kilometer afzien, stoppen is daar ook echt geen optie, want hoe ga je jezelf dan ooit weer op de fiets krijgen? Mij lukt dat niet, denk ik. En ondanks al dat zuchten, zweten, nog meer zweten, ploeteren, heel veel zweten, en heel veel hijgen moet ik wel zeggen dat de natuur en het gebied waar de Parquetout middenin ligt, het afzien waard is. Je hebt bijna geen verkeer, het asfalt kan beter maar is niet zo slecht als op bijvoorbeeld de Sarenne en je hoort vogeltjes, krekeltjes (kunnen ook andere diertjes zijn) en koetjes. Heel veel koetjes en die koetjes vinden het uitermate interessant of gek wat je aan het doen bent en kijken al kauwend naar die idiote toerist die daar aan het zwoegen is. Eigenlijk geeft dat ook een soort van rust, het maakt het afzien gewoon wel weer lekker relatief. Boven aangekomen zat Jelle uiteraard op me te wachten, er was geen tentje dus hij had enkel zijn eigen zelf te bieden en als een soort cameraman probeerde hij te ontlokken wat ik nou had ervaren op de Parquetout. Nou lieve mensen, een prachtige klim en ik kan hem zeker iedereen aanraden, maar toch de Parquetout is een klim die ik maar 1 keertje doe. Na deze klim kwam er een afdaling richting de Col de La morte, deze klim heb ik vorig jaar vanaf de andere kant gedaan, de eerste keer daar naar boven vond ik toen echt heel erg naar, want ik was toen gewoon niet fit maar de tweede keer was tijdens de Vaujany en ik heb hem toen wel goed gedaan denk ik zo, was tenslotte derde geworden in die Cyclo. En hoewel ik hem dan ook afgedaald ben waar ik hem nu op zou gaan, ik had werkelijk geen idee meer hoe dat liep. Altijd fijn dat geheugen van mij, soms wel hoor, het is altijd weer een feestje om iets voor de derde keer te doen en er van overtuigd zijn dat het je eerste is. Scheelt Jelle ook een heleboel creativiteit in de routes plannen. Kortom een soort win-win, tenzij je het nodig hebt voor je voorbereiding. En eerst hebben we ook nog een werkelijk fantastische lunch gehad ergens, geen idee waar, maar super. Echte verse pizza en een salade zo groot. Krijg er direct weer zin in als ik er enkel aan denk. Na de lunch dalen en toen zagen we de eerste bordjes Col de la Morte, nog 22 kilometer, oh dat kon ik me niet herinneren hoor, maar goed dapper begonnen en ik moet zeggen de eerste 20 kilometer krijg je een soort van cadeau, soms wat steiler maar ook hele stukken wat valsplat en dan kon je gewoon echt lekker fietsen en genieten, want ook hier is het rustig en de natuur is mooi De dorpjes erg pittoresk. De laatste 2 kilometer kreeg ik dan weer niet cadeau en opeens kon ik me het ook weer volledig herinneren, die afdaling dat was het eerste stukje steil, maar daarna een heuse meetrap afdaling, geen wonder dat ik dit zo fijn vond. DUH! Nog 2 kilometer afzien en bovengekomen zag ik nergens een Jelle. Mmmmm niet dat het op een enkele manier mogelijk was, maar was ik dan toch verkeerd gefietst? Nee toch, met en een Wahoo, en een bord met La Morte erop en maar 1 weg leek me dit best een onmogelijke opgave, maar goed dat zeg ik die ooit verkeerd is gefietst op de Alp d’Huez, kan er weinig waarde aan hechten dus zeg maar. Toch maar even bellen met Jelle. En ja hoor, ik zat goed, maar al weer te ver ik was hem gewoon netjes voorbij gefietst. Een stukje terug gefietst en daar echt genoten van het samen zijn. Ik ben niet fit dit jaar en dat komt ook niet meer, maar hoe lief Jelle nu ook weer geduldig zit te wachten en hoe schattig hij dan vraagt hoe het met mijn energie is. Energie? Oh dat, ja dat ligt ergens halverwege de Parquetout, maar goed ben inmiddels wel het levende bewijs dat als je rustig door blijft trappen je altijd boven komt. Ook met je broek binnenste buiten en ook met ik denk wel een kwart minder inhoud dan ik gewend ben. De afdaling van la morte is fijn, ik was voor Jelle en hij heeft me niet meer ingehaald. Wiehoe, want dat is wel positief te noemen het dalen gaat dit jaar echt een stuk beter, nee ik ben geen speedy gonzales, maar ook zeker geen slakje meer. Het laatste stuk terug naar het huisje was wel echt loeizwaar, 20 kilometer valsplat omhoog langs een drukke weinig inspirerende weg en dan nog 5 kilometer klimmen naar het huisje. Die laatste 25 kilometer heb ik denk ik nog meer afgezien dan op de Rue de Tesny, de Stockue en de Parquetout bij elkaar. Hee maar ook nu was ik er gewoon en eenmaal boven was daar Jelle die een heerlijke maaltijd had gemaakt. De schat.

Uiteraard heb ik dinsdag en gisteren ook gefietst, maar daarover later meer. Jelle is vanmorgen gestart met een rondje Croix de la fer, dalen naar de andere vallei en dan bij de Glandon weer omhoog, de kant die je normaal daalt in de Marmotte, juist die geneutraliseerde afdaling, daar is hij omhoog aan het klauteren en dan heb ik beloofd om hem op de top van de Glandon op te halen. Lijkt me een goede deal. Het is een rondje wat ik dit jaar had bedacht, moeten we toch nog een keertje terug zodat ik het ook kan doen.

 

Jelle

16 augustus, 2017 om 15:51

Wederom gelachen 😂😂💋😘

Frank

16 augustus, 2017 om 18:45

Hoi Anna, mooi verhaal weer. En knap dat je met een kwart minder vermogen en onderweg verloren energie toch zulke klimmen fietst.
Alles boven de 12-13% is voor mij een no-go, dan kan ik niet eens meer genieten van het uitzicht :)
De Ornon is idd een heerlijke klim. De andere cols ken ik niet maar gaat denk ik ook niet gebeuren. Geniet lekker van het fietsen en die energie kom je vast wel weer ergens tegen onderweg of op de top met een grote glimlach en een cola. Enjoy !
Frank.

Anna

16 augustus, 2017 om 19:33

Dank je wel. :-)

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company