BLOG

Vakantie

11 augustus, 2017

Zo trouw als ik ben met mijn trainingsschema, zo laks ben ik met schrijven. Een iet wat rare constatering als je bedenkt dat in het schrijven een stuk minder tijd en zweet gaat zitten dan in het trainen. Mogelijk kunnen we het gewoon beter onder de noemer niet zo effectief plaatsen. In al die tijd heb ik inmiddels al weer dik anderhalve week vakantie en in die anderhalve week kan ik denk ik voor minimaal drie weken verhalen schrijven. Dat chronische gebrek aan tijd komt zeker ergens vandaan.

Als eerste ben ik de vakantie gestart met 75 kilometer fietsen op het circuit van Nűrnberg, (zie hier voor alle ins en outs). Jelle deed de 150 km en na het afleggen van onze afstanden hebben we het Baum team ondersteund, die meededen aan de 24 uurs (geen typfout) race. Mocht iemand ooit in de gelegenheid zijn om hier aan mee te doen dan zou ik het gewoon doen. Het is een evenement wat je moeilijk kunt uitleggen als je er niet geweest bent, maar je vind er van alles. Professionele teams, niet zo professionele teams, tentjes, campers, soms complete tentenkampen met alles erop en eraan, maar bovenal het is een beleving. Al voelde dat tegen het einde van de 24 uur met iet wat weinig slaap meer als een soort overleving dan een beleving ;-). De jongens van het Baum team hebben het overigens goed gedaan, kijkend naar het deelnemers veld, werden ze netjes derde bij masters 1. Doe het ze niet na, zeker niet nadat ik er 75 kilometer heb mogen verkennen. Het parcours is te doen en zeker niet onmogelijk, maar elk rondje (en 1 rondje is 25 kilometer) maak je 530 hoogtemeters, er zit een soort van hupje in, maar dan een hupje van de Jelle categorie. Een klimmetje met op het einde een strookje (niet meer dan 200 meter, maar toch een strookje) van 17%. Overdag is dat allemaal nog best overzichtelijk, maar ’s nachts heb je enkel jezelf, je lampje en met goed geluk een rood lampje voor je. Nogmaals chapeau voor het team en ik hoop dat ik door het wild blijven bakken van pannenkoeken en eieren hier een minimale bijdrage aan heb kunnen leveren.

Zondag terug naar huis, spullen pakken en naar bed, want maandag ochtend ging ik met Janine mee voor een (voornamelijk voor haar) zakenreis die startte in Oostenrijk, Praxmar om precies te zijn. Janine had de opdracht om het gebied van Innsbruck op de kaart te zetten als fietsgebied en daarbij ook de stad Innsbruck. Daar hoorde ook foto’s bij, en fotovulling. Nou en ik ging dus mee als fotovulling en hopelijk ook wat reisgezelschap. Uiteraard heb ik jullie allemaal al helemaal doodgespamt (is dat een woord? Vermoed van niet) met hoe mooi ik Oostenrijk vind en hoe fantastisch het is om daar te mogen zijn, maar nu ga ik het ook echt nog een keertje doen via hier. Oostenrijk is echt de moeite waard om een keertje heen te gaan, zomer of winter, fietsen of niet fietsen het maakt niet uit. Gewoon doen. Serieus. Omdat we ook wat qua fietsen moesten verkennen kregen we dinsdag middag, na een super gave stadswandeling in Innsbruck, een fietsgids mee. Helmut, en die arme Helmut zal wel gedacht hebben. De arme man, werd met twee meiden opgescheept die best wel kunnen fietsen (en waarvan Janine, eerlijk is eerlijk super goed kan dalen) maar die de bergen van Oostenrijk toch wel als zeer pittig ervoeren. Daarbij hadden we het geluk dat we deze route op de heetste dag van het jaar gingen doen. Vanuit Praxmar zijn we afgedaald naar Gries om vanuit dat punt te gaan klimmen naar Kűthai. Een overigens prachtige klim dwars door de alpenweide, met overstekende koeien, ezeltjes, schaapjes en zelfs een soort bizons. Fantastische vergezichten en super mooie dorpjes (na ja 2 dorpjes). Deze compensatie is ook meer dan nodig, anders zou je werkelijk nooit zomaar voor je lol deze klim doen. Het eerste stuk vanuit Gries is direct vies omhoog. Er was ons ingefluisterd dat het ongeveer twee keer achter elkaar de Stockue zou zijn, gelukkig viel dat mee, maar het stuk deed wel zijn best om in die klasse te komen. Al met al een ervaring die ik niet had willen missen. Gelukkig is Janine altijd mega enthousiast stelde dus ook voor om de ochtend erna ipv met de auto nog een keer met de fiets naar Kűthai te gaan, waar om 10 uur onze fotograaf zou zijn. Aangezien ik ook wel een soort van makkelijk over te halen ben vond het ook een goed idee om in plaats van om half 9 opstaan toch gewoon weer om half 7 op te staan zodat we rond 8 op de fiets konden zitten ipv om half 10 in de auto. Zo gezegd, iets langzamer gedaan. Om 10 uur waren we boven, beetje bezweet maar zeker tevreden. En daarna hebben we nog een hele dag in en rond dat gebied foto’s gemaakt. En zo’n fotoshoot is ook nog wel een ervaring hoor, fietsje op, fietsje af, stukje rijden, fietsje weer op, fietsje weer af, nog een keertje over want er zat net een niet goede wolk. Kortom na een dag fotoshooten (weer een woord wat je niet zo vaak hoort en naar alle waarschijnlijkheid niet eens bestaat) had ik super mega veel respect voor elk fotomodel wat er is, en dan speciaal voor degene die er dan ook nog niet bij mogen eten. Want van al dat heen en weer rijden, fietsje op, fietsje af, nog een keertje, want niet vrolijk genoeg, kreeg ik mega honger.

Na de fotoshoot zijn we weer in de auto gestapt en doorgereden naar Italië, Arabba om nog preciezer te zijn. In een zeer luxe hotel aan de voet van de passo pordoi. En inmiddels een soort van uitgehongerd hebben we daar gegeten en genoten van de kookkunst van Italië. Je kan van alles beweren maar het Italiaanse eten is toch echt een soort wonder. En je mag daar elke avond 4 keer van genieten want dat was het aantal gangen wat we kregen. Deze hongerlap werd op haar wenken bediend. Maar goed dat ik daar niet woon want dan had ik ipv de berg op enkel nog de berg af kunnen rollen als een soort opgezwollen sneeuwbal met armpjes, voetjes en een dotje haar. Nagenietend van al dat lekkers vertelde Heiko (de fotograaf) dat hij de volgende ochtend graag foto’s zou maken van het eerste licht. Dacht ik eerst nog hij maakt een grapje, was hij toch echt bloedserieus, dat was dus nog een keer vroeg op. Maar eerlijk is eerlijk, die zonsopgang daar op de passo pordoi had ik toch echt niet willen missen en het was het vroege opstaan meer dan waard. Want Oostenrijk is mooi, maar Italie is ook echt prachtig. Het was jammer dat we ook net echt in het hoogseizoen er waren waardoor er echt mega veel verkeer is, maar als je er in mei/ juni of september komt denk ik dat je er de meest prachtige natuur hebt die je jezelf kunt voorstellen. De wilde bergen met toch een soort liefelijke uitstraling door de haarspeldbochten maakt het echt uniek om daar te zijn. Alsof je in een reclame terecht gekomen bent. Ook nu weer de hele ochtend foto’s maken en weer fietsje op, fietsje af, stukje rijden, weer fietsje op, fietsje af, nog een keertje want die koe staat net toch echt te kakken en dat kan niet. Zeg het nog een keertje maar ik krijg van dat alles om een of andere rare reden verschrikkelijke trek en ben ook de beroerdste niet om dat meerder malen aan te geven. Had ik eerst nog medelijden met fietsgids Helmut, dan vermoed ik dat Heiko wel gedacht moet hebben wat heb ik nou weer aan mijn broek, die wil alleen maar eten. In de middag hadden we tijd voor onszelf die we hebben benut door de Sella ronda andersom te rijden. WOW, mooie uitdagende klimmen weer en uitzichten waardoor je stiekem gaat nadenken om je op te geven voor een aflevering van Ik-vertrek. Omdat we laat in de middag gingen hadden we de laatste twee uur ook een stuk minder verkeer waardoor je ook daadwerkelijk meer kon genieten van alles om je heen. De vrijdag hebben we nog alle klimmen gedaan in de vorm van een rondje waar we ook foto’s gemaakt hebben, zo kan Janine een goed verhaal op papier zetten en ik kijk uit naar de resultaten. Het stuk over Oostenrijk komt in maart in bike en trekking en het stuk over Italië weet ik niet. Het is de moeite waard om te lezen dat weet ik zeker, als is het alleen al omdat ik voor het eerst in mijn leven een keertje niet als een complete idioot op de foto sta in een gebied waar je verliefd kan worden op het gras. Geen grapje.

Zaterdag ochtend vroeg terug gereden en na een voorspoedige reis namen we na een week afscheid op de carpoolplaats bij Arnhem,. Lieve Janine nogmaals bedankt voor deze ervaring, ik heb genoten van elke seconde, zelfs van het honger hebben, want daarna kwam altijd weer een fantastische maaltijd en mocht je nou ooit weer iemand nodig hebben dan hoop ik stiekem dat je aan me denkt.

 

Omi

12 augustus, 2017 om 21:11

Lieve kind,
Jij bent voor het fietsgeluk geboren en meer dan fijn dat je mee kon op de zakelijke tocht.
Voor je vriendin heel fijn, want zij kon jou als reclame stunt gebruiken. Een mooie dappere
enthousiaste fietser. Je zal zeker in de reclame folders te zien zijn.
Waar haal je toch al die vrije dagen vandaan? Het is bij het Rijk goed toeven, of heeft iedereen in
ons landje zoveel vrij?
Ik heb weer genoten van je bericht, liefs omi

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company