BLOG

Zeg maar nee, dan krijg je er twee

12 augustus, 2017

Gisteren al geblogd en omdat ik vandaag ook nog een rustdag heb, en misschien omdat ik ook wel weet dat als ik nu niks schrijf het weer minimaal een maand duurt, had ik de heldere ingeving om dan maar 2 verhalen achter elkaar. De oplettende lezer weet dat ik inmiddels al weer sinds maandag in Frankrijk ben. En dan ook nog eens in het fietswalhalla aller tijden.

Maandag ochtend vroeg zijn Jelle en ik in de auto gestapt, werkelijk echt heel erg vroeg, gevoelsmatig nog nacht, en ik heb dan ook het eerste stuk niet gereden. Voelde niet de motivatie en heb lekker een beetje duf naast Jelle gezeten en serieus wel wat kunnen genieten van de zonsopgang. Uiteindelijk loonde het vroege opstaan wel, want files hebben we onderweg niet gehad. Denk zelfs dat in ieder geval ik, voor het eerst in mijn leven filevrij door zowel Antwerpen als Brussel ben gekomen. Soms heeft Jelle nog wel goede ideeën. Omdat we zo vroeg waren vertrokken waren we ook een stuk eerder bij de gite dan gedacht. De eigenaresse is van oorsprong een Engelse, maar woont hier al even lang als dat ik oud ben. Dat is best lang, ben tenslotte ook geen twintig meer. Na een leuke ontmoeting rijker en een prachtige slaaplocatie verder hebben we boodschapjes gedaan in een overvolle supermarche, het is best even wennen om in een hoogseizoen in een populair gebied te zitten.

Dinsdagochtend hebben we ons direct klaar gemaakt voor een rondje fietsen, want er was voor de middag regen (dat is te overzien) maar ook onweer voorspeld en dat is iets wat je niet wil als je op een berg aan het fietsen ben. Dus hop een bak kwark naar binnen, omkleden en gaan. Het was serieus leuk om te ontdekken dat ik door mijn schijfremmen daadwerkelijk minder sloom ben gaan dalen, nog steeds geen speedy gonzales in de afdaling maar ook niet meer zo traag dat de rest van de omgeving denkt dat ik stiekem ergens een extra beklimming ben gaan doen. Afin het eerste opstart rondje, het was een klein rondje met een klim naar Oz station en dan weer terug. Zo gezegd, zo gedaan. Nu is het weer in Nederland al moeilijk te voorspellen, maar in Frankrijk is het nog moeilijker, na ja in de Franse Alpen dan. Nog voor we goed en wel echt beneden waren hadden we de eerste regendruppels te pakken. Ach hoor ik Jelle nog zeggen, een klein buitje kan geen kwaad. Ik nog nadenkend; ok, beetje nattigheid is nog niet eerder iemand van gesmolten. Dus door, nu was terug ook direct een klim van 5 kilometer dus door dalen en dan via een andere klim terug naar het huisje leek sowieso een prettigere optie. Rustig doorgepeddeld en uiteindelijk via een klein hupje aangekomen bij de laatste klim, de klim naar Oz station. Zelf vond ik het inmiddels wel wat donker, maar ik verdacht mijn (overigens super coole nieuwe) zonnebril ervan dat vertekende beeld te geven. Rustig aan begonnen dus met de klim, en Jelle sprong uiteraard al weer meters voor me weg (waar die jongen die vlakke stroken in zo’n klim weet te vinden blijft me en groot raadsel). Zo langzaam aan naar boven begon het toch steeds donkerder te worden en inmiddels was ik er niet helemaal meer gerust op dat ik buiten niet droog maar ook niet onweervrij terug zou kunnen gaan. En ja hoor in de verte hoorde ik gerommel, net toen ik bedacht had in de volgende bocht stap ik af om Jelle te bellen of het niet beter is om terug te gaan, kwam hij als een soort gestoken door een bij naar beneden rijden. Ann terug, het gaat onweren! Blij dat zijn conclusie gelijk lag aan die van mij en samen zijn we direct afgedaald richting huis. Na ja huis, de gite. Het leuke aan de door mij uitgekozen gite is dat je om er te komen ongeveer 5 kilometer moet klimmen, je doet een deel van de beklimming naar Villard Reculas en dan halverwege sla je links af en dan nog 3 bochten en dan ben je er. Aangekomen bij het laatste stukje heb ik Jelle vooruit gestuurd en ben ik zo snel als ik kon begonnen aan de klim. Na ja zo snel… Mijn seizoen is nu niet echt het jubel seizoen, dus beter kan ik zeggen zo snel als ik niet zo snel kon. Halverwege zag ik een flits en een enorme knal, dit leverde me 20 hartslagen per minuut extra op en ongeveer 2 kilometer per uur sneller. Weinig effectief om het zachtjes uit te drukken. Uiteindelijk zijn we beide veilig maar goed doorweekt boven gekomen en was onze vakantie officieel begonnen.

Woensdag leek het weer beter te worden en hebben we de eerste verkenning van het parcous van Les deux alps gedaan. Weer lekker op het gemak opgestaan en rustig gestart. Omdat ik weer eens moe was had ik al snel door dat dit niet de snelste dag ooit zou gaan worden, maar stiekem heel stiekem heb ik door al dat moe zijn (ja sorry, dat moe blijft een dingetje, in Italië overigens netjes gebeld door de arts, maar toch Pfeiffer, niks aan te doen, gewoon lekker moe en rustig aan doen) heel veel tijd om ontzettend te genieten van de omgeving en dat was woensdag ook dik mogelijk, via de eerste bochten van de Alp d’Huez zijn we naar de balkon route gegaan, in 1 woord PRACHTIG (deze route is zeer hoofdletter waardig), weidse natuur, geen verkeer, super uitzichten en overal van alles te zien. Werkelijk waar ik snap niet dat al die mensen elke dag weer die Alp d’Huez opgaan, ze weten niet wat ze missen door niet te kijken naar een alternatief. Ach en misschien wel gelukkig ook, zo blijft het er ook mooi. Ook wat voor te zeggen. Denk ongeveer 20 foto’s die ik nooit meer ga gebruiken en wat uurtjes later kwamen we aan bij de klim naar les deux alps. Een mooie gelijkmatige klim, waarin ik er ook weer eens goed achter kwam dat ik nog niet in orde ben. Maar goed wel goed bovengekomen en daar heerlijk samen met Jelle genoten van een plate de jour, waarvan we overigens beide gelukkig waren dat we er eentje hebben gedeeld, want dat was een berg! Niet normaal, je had er een weeshuis van kunnen voeren. En nog lekker ook. Je kan het slechter treffen boven op zo’n berg. En besloten dat we de dag erna naar Briancon zouden rijden, want daar werd het mooi weer en in ons dal zou het weer naar en koud worden.

Donderdag ochtend weer een vroege wekker, stiekem haat ik dat, maar dit was voor een goed doel en Jelle de lieve schat vloog uit bed en liet mij me gang gaan en mijn ding doen. Na 7 jaar samen is er enk ik een goede verstandhouding gevonden zo in de ochtend. Lees; Jelle doet zijn ding en ik bungel er wat bij met een hoofd als een oorworm. Om 8 uur zaten we dan ook in de auto naar Briancon en inderdaad zodra we de Lautaret voorbij waren een zonnetje en je voelde de warmte de auto instromen, mogelijk was ik wat overdressed nu met mijn ski-jas aan. Maar goed wel lekker warm. Vanuit Briancon gestart met de boucle Izoard, een super mooi rondje, tenzij je verschrikkelijk slechte benen hebt, zoals ik. Bij de eerste trap wist ik het al dit word een hele lange dag en heel veel wachten voor Jelle. Ach dat is ook liefde denk ik dan maar. En als er iemand volleerd wachter is inmiddels dan is het Jelle wel. Niemand die zo goed kan wachten en dan nog zonder blikken of blozen kan zeggen; wat goed van je! Als je bovenkomt. Terwijl hij al ruim 40 minuten op je staat te wachten. Vandaag was het een dag dat hij wel een uur op mij kon gaan wachten als hij wat pech zou hebben. En na een korte stop in Guillestre hebben we dan ook afgesproken dat hij direct op de top van de Izoard door zou fietsen en dan met de auto zou wachten op de top, dit scheelde hem enorm veel kou lijden, want zo warm was het ook weer niet en scheelde mij druk omdat ik anders weet dat hij daar staat te verkleumen. Goede deal dacht ik zo en misschien is het dan een soort van vals spelen, want ik mis toch de laatste 20 km afdalen maar voor nu was het een goede deal. Begonnen aan de klim van de Izoard bleek dat je de eerste 14 kilometer een soort van cadeau kreeg, het was steeds wel wat omhoog maar zwaar wind mee dus toch het gevoel dat je best hard omhoog ging. Fijn is dat en ik dacht als ik dit volhoud dan ben ik over een uur boven. Alleen dan, dan begint het…. Het wordt toch een wat steile klim en dan moet je nog best een eind naar boven. Inmiddels ging ik niet meer in slokjes naar boven maar in uren. Lekker motiverend voor jezelf (not), maar mijn hele lijf liet me seizoenstrouw in de steek. Wat me hoop gaf was dat ik onderweg in dat echte afzien wat ik moest toch nog twee mensen heb weten in te halen, wat me dan toch de hoop geeft dat het niet zo slecht gaat als dat ik denk dat het gaat. Kon ik in Oostenrijk en Italië nog redelijk herstellen steeds dat lukte me nu niet meer en ik heb me er dan ook compleet aan overgeven. Wat een extra dompertje was dat was dat de wahoo 4 kilometer onder de top leeg was. En mijn bochten oriëntatie punt was daarmee ook weg. Ach ja, als je dan toch aan het zwoegen bent, dan maar helemaal. Uiteindelijk toch boven gekomen en ik werd daar ontzettend getrakteerd op een werkelijk fantastisch uitzicht. Zonder overdrijven maakte dit het afzien toch wel meer dan goed. Het was er wel super koud, tenminste dat vond ik en ik was ook blij dat na 20 minuten Jelle aankwam rijden in ons polootje. Samen hebben we een fantastische dag gehad.

En nu? Nu twee dagen rust, waarvan dag 2 vanmorgen is begonnen. Jelle is vandaag wel gaan fietsen en we zien elkaar straks beneden in Allemont voor een lunch Hij wat meer lunch dan ik. Die is nu de beklimming van de Sabot aan het doen. Een super mooie klim, maar zwaar. Hij staat de laatste 10 kilometer met een gemiddelde van 10% op de kaart en dat is best pittig. Bedenk daarbij dat er stukken onverhard in zitten en je dus harder moet werken voor dezelfde snelheid en ik vind het opeens en prima idee om nog een dag extra bij te tanken en dan morgen met hem de tweede verkenning van Les deux alps te doen.

Gerrit

12 augustus, 2017 om 13:36

Boucle de Izoard is inderdaad erg mooi! Veel plezier nog daar... en eh... kissing desease... ;-)

Anna

12 augustus, 2017 om 13:56

Yup kissing desease... hoe? Geen idee. Maar ach kusje erop en door 😉

Jelle

12 augustus, 2017 om 14:39

Tsja kissing dissease. Wel een dingetje 😉

Omi

12 augustus, 2017 om 21:14

Lieve Anneke,
Die regels van je vrienden zijn to the point , die van mij alleen bewonderend,
ga zo door met fietsen, maar ook met schrijven, kus

Elisabeth

13 augustus, 2017 om 22:46

Dus toch iets met je bloed? Pfeiffer!! Hoop dat je dan toch genoeg rust pakt. Klinkt als een heel fijne vakantie.
Veel plezier

Reageren




Reactie plaatsen

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company