BLOG

Trainen, chocolade en rust      

6 december, 2018

Nadat Janine en ik ons vorige week echt ingeschreven hebben voor Alpe d'HuZes kwamen er overweldigende reactie los. Waarvoor echt al heel veel dank, dit schrijvende heb ik al €613,66 opgehaald. En dat terwijl we nog niks hebben georganiseerd. WOW!

Ondertussen gaat het trainen door en bij trainen hoort ook rust. Die rust houdt in dat je dan een week minder sport en traint waardoor je lichaam zich kan herstellen. Je krijgt dan die welbekende curve, van afbreken en opbouwen en daardoor sterker worden. Die trainingen gaan voor mijn gevoel goed en ook merk ik dat ik zelfs langzaam wat meer kracht aan het ontwikkelen ben in mijn rechterarm, schouder en zelfs meer kan steunen op mijn elleboog. Zelfs als het hele project met een personal coach niet het resultaat geeft waar ik op hoop dan is het toch nog geslaagd omdat ik sprongen maak in mijn revalditatie.

Nu is dat trainen en rusten allemaal redelijk in te bouwen en goed vol te houden. Sterker nog, het autisme in mij ontwaakt en ik vind het heerlijk om zo’n duidelijk schema te hebben wat me precies verteld wat ik wanneer moet doen. En vond ik het eerder altijd vreselijk als ik een week niks mocht doen van Jelle, want dat zou goed voor me zijn, is het omdat het zo op papier staat opeens niet eens meer een discussie.

So far, so good, echter is het de bedoeling dat ik naast het trainen ook nog een aantal kilo ga kwijtraken en dat gaat niet zo goed. Sinds het moment dat ik dat weet heb ik een soort van chronische trek in allemaal dingen die ik dan, voornamelijk van mezelf, niet meer zou mogen hebben. Dus staan mijn spieren deze week op rust, mijn kaken malen rustig door. Dat resulteert deze week in elk geval al in een hele chocolade letter, de O van OOPS, een zak kruidnootjes, echte pepernoten en nog wat losse chocolade hier en daar. Hier moet ook nog wat aan gedaan worden en heel langzaam begin ik te vermoeden dat het afvallen nog de zwaarste training in het verhaal gaat worden. He maar goed, al kauwend op nog een stukje chocolade bedenk ik me: morgen begin ik echt ;-)

 

 

 Alp d'HuZes 2019 giet oan

28 november, 2018

 

Afgelopen weken vlogen voorbij, de Sint is in het land, lootjes zijn getrokken, trainingsschema’s die gevolgd dienen te worden, een partner die ook gezien wil worden, een sociaal leven wat onderhouden moet worden, ook nog werk wat aandacht vraagt en inmiddels staat kerst ook al om een hoekje te gluren en geduldig te wachten. Kortom druk en in mijn achterhoofd wist ik ook nog steeds we moeten ons nog inschrijven voor de Alp d’HuZes. Aangezien zowel Janine als ik beide niet verlegen zitten om uitstel gedrag in dit soort zaken kabbelde dat inschrijven voort en voort. En bij elk contact spraken we af dan ook netjes af; morgen schrijven we ons in! Dat morgen is na veel wikken en wegen toch een keertje vandaag geworden en zojuist, nog geen half uur geleden zijn we beide officieel ingeschreven voor DE uitdagen van 2019. Op donderdag 6 juni 2019 fietsen we beide 6 keer de Alp d’Huez naar boven voor kankeronderzoek. Deze primeur is ook te sponsoren via deze link.

Iedereen die een bijdrage levert wil ik op de voorhand al bedanken, zonder jullie sponsoring redden wij het ook niet en dat beseffen wij ons heel erg goed.

      Spierpijn, aardappel training en andere perikelen

2 november, 2018

Twee weken terug ben ik, opnieuw, begonnen met het bloggen over mijn fietservaringen en alle dingen die daaromheen gebeuren. Niet alleen omdat ik het stiekem best heel erg leuk vind om te schrijven, maar ook vooral om straks tijdens de Alp d’Huzes het idee te hebben dat ik daar niet alleen fiets. Lijkt me wel wat moeilijk overigens alleen fietsen tussen al die deelnemers.

Vorige week waren we met de hele familie een weekje in Denemarken, om precies te zijn in Klegod, een soort van landstrook aan de westkust van Denemarken, het vaste land, met heel veel duinen, strand en vakantiehuisjes en heel weinig mensen, winkels en verlichting. Het was heerlijk om er een weekje tussenuit te zijn en dan ook nog een weekje met alleen maar lieve en leuke mensen.

Omdat ik nu een trainingsschema heb en daarop stond dat ik die week een keertje krachttraining moest doen, had ik op google gezocht naar een sportschool dichtbij ons huisje. Google vertelde me dat er eentje zou zitten, alleen de naam deed me op voorhand vermoeden dat we of in het ootje werden genomen of dat het een naturisten sportschool betrof. De gevonden sportschool droeg de edele naam: Naked Body Fun Training Center. Omdat mijn Deens niet perfect is en ik eigenlijk ook gewoon nieuwsgierig was geworden naar de locatie, zijn Jelle en ik de zondag direct op onderzoek uit gegaan, ook omdat er die zondag 2,5 uur training op het programma stond, maar dit was mooi te combineren. Nu zou ik er een super spannend verhaal van kunnen maken, over dat we daar bijvoorbeeld aankwamen en dat er allemaal afgetrainde naakte mensen liepen of dat je er zo hard kon trainen dat het daarna altijd fun is om naakt te mogen zijn, helaas is mijn fantasie niet zo groot dat ik dat verhaal zou kunnen maken en is de keiharde waarheid dat het trainingscentrum gewoon een vakantiehuisje was waarvan ik denk dat een aantal super melige mensen een keertje die locatie heeft aangemaakt op google, gewoon om te kijken wat er dan zou gebeuren. Kortom met 2,5 uur fietsen (iets minder geloof ik) op de teller en zonder sportschool in de buurt kwamen we terug bij het huisje.

 

De dinsdag had ik al mijn fantasie samen geschraapt (niet geraapt inderdaad) en dacht ik dan de krachttraining maar op een alternatieve manier. Op de achtergrond nog wel app contact gehad met Marco die een aantal oefeningen wist te vervangen voor vreselijke alternatieven. Eerst had ik al bedacht hoe ga ik nu met gewicht de Renegade Row uitvoeren, daar had ik 2 volle flessen cola light voor te pakken, opgelost. Misschien dat echte cola zwaarder was geweest en nu ik dit schrijf misschien lege flessen vullen met zand nog beter, maar de eerste oplossing voor het ontbreken van de sportschool was wat mij betreft geslaagd. Omdat ik ook heerlijke walking lunges doe met gewicht boven mijn hoofd/in mijn nek en we daar met z’n 13en best het één en ander aan voedsel hadden liggen, had ik die ook zo opgelost met een zak aardappelen. Niet ideaal qua tillen, maar wel een prima alternatief weer. Voor de leg press, die praktisch niet uitvoerbaar was zonder sportschool, had ik als vervanging extra planks en bulgarian split squad ontvangen. Klinkt allemaal ingewikkeld en behoorlijk fit vooral, en geloof me dat ben ik niet, maar wil je nu weten wat die oefeningen nu precies inhouden dan kan je dat vinden in de Fiets van afgelopen maand. Het was een iet wat aparte krachttraining te noemen en het zal er ongetwijfeld best apart uit hebben gezien zo’n zak aardappelen boven iemands hoofd die rare gekke knie buigende stappen maakt door een vakantiehuisje met 3 kinderen als publiek en op de achtergrond koffiedrinkende volwassenen. Maar eerlijk is eerlijk ik heb zelden zoveel spierpijn in mijn kuiten gehad als die week. Of het er mee te maken heeft gehad dat we ook elke dag nog even naar het strand liepen en je dan eerst een soort duin omhoog moest, omdat het heffen van je eigen gewicht op je kuiten ten alle tijden meer spierpijn oplevert dan met de standing calf raise, geen idee, maar weet wel dat ik tot vrijdag plezier heb gehad van de training. De positieve ervaring hiervan is dat ook als je echt geen budget hebt om naar de sportschool te gaan je altijd nog de inhoud van je voorraadkast kan aanspreken voor wat krachttraining. Dubbel voordeel is dat je dan daarna direct je eten kan klaarmaken en je geen honger hebt na je training ;-).

De week vloog, hoe ouder ik word, hoe meer ik in clichés denk, en de vrijdag hebben Jelle en ik de laatste keer gefietst in kaal en winderig Denemarken. Omdat Jelle op 28 december de Drenthe200 gaat fietsen had hij ijverig gezocht naar een echt mountainbike parcours in de omgeving. En ja hoor, Jelle is Jelle niet als hij er niet eentje weet te vinden. Nu is het in het deel van Denemarken waar we zaten sowieso al niet dat we echt op asfalt aan het fietsen waren, alle wegen daar waren een soort van hard onverhard, van die zandpaden met steentjes en soms ook niet. Maar goed een echt parcours en dan ook nog in een bos, nu zal Denemarken vast heel bosrijke gebieden hebben, maar waar wij zaten was dat niet zo, dus ook het bos leek een leuke afwisseling op de andere fietstochtjes die we hadden gemaakt. Omdat het in de ochtend zou regenen hadden we het ritje naar de middag uitgesteld. Dus na de lunch zaten we samen voor de laatste keer op onze mountainbikes op naar het parcours. Als eerste bleek al dat niks zo veranderlijk is als het weer, want regen, maar goed op je mountainbike is dat om de een of andere reden minder vervelend, overigens niet minder koud, dan op je racefiets. Waar dat in zit moet ik nog verder uitzoeken, want regen blijft toch regen? Na een overigens leuke en mooie rit kwamen we op het parcours, eerst een stukje door het bos en toen de bordjes volgen, nu moet ik eerlijk zijn en bekennen dat ik niet de grootste mountainbike held allertijden ben, en ik dit soort dingen altijd categoriseer in de categorie spannend. Maar goed vol goede spanning ging ik achter Jelle aan, en toen bleek dat ik niet goed kon uitklikken uit mijn pedaal en daarna heb ik een soort van super voorzichtig (lees mega traag, maar dat staat echt heel knullig) het rondje afgemaakt en toen besloten dat ik ook 1 keer over dat parcours best genoeg vond. Conclusie voor mij is dat ik dit gewoon veel en veel vaker moet doen en moet zorgen voor of nieuwe plaatjes (lijkt me sterk met SPD) of betere pedalen. Kortom ik ga hier nog wel mee aan de slag en hopen dat ik ooit een echte offroad held word. Al denk ik dat ik eerder een loterij ga winnen dan een offroad held worden.

Morgen is het al weer een week geleden dat we terug kwamen en afgelopen week heb ik geen spectaculaire mountainbike routes geprobeerd, maar netjes mijn zwift training gedaan. Heb ik ook geen lunges gedaan met een zak aardappelen maar ben ik braaf naar de sportschool geweest. De spierpijn was er niet minder om, al waren mijn kuiten een stuk liever voor me dan in Denemarken. Vanavond ga ik mezelf nog even het weekend in trakteren op een mooie krachttraining en dan hoop ik zondag een mooie rit te maken samen met Vanes. Kortom back to normal maar daardoor niet minder gezellig of leuk.

      Beter laat dan nooit....

19 oktober, 2018

Net mijn laatste blog met het schaamrood op mijn kaken terug gelezen. Meer dan een jaar geleden inmiddels en zelfs toen ging het schrijven niet zo vlot als ik van te voren had bedacht.

Het liep allemaal wat anders dan ik had verwacht en voor een deel gehoopt had, is het een excuus om jezelf dan maar in stilzwijgen te dompelen? Geen idee, maar terug draaien lukt niet, daarom maar gewoon door. Maar door met wat?

Hoe anders liep het jaar dan? Nou heel anders, we zijn afgelopen december naar een andere woning verhuisd, van de flat zo opeens naar een huis met tuin en veel te veel ruimte en kamers, maar wel op een voor ons heel erg fijne nieuwe locatie. So far, so good. Het kost wat energie, maar toen we er eenmaal zaten leverde het juist weer heel veel energie op.

In januari begon ik vol frisse moed weer met wat meer fietsen, hier en daar zelfs een ritje en toch wel heel erg trouw op de fiets naar het werk. Dat is toch al met al (bijna) 20 kilometer heen en (bijna) 20 kilometer terug. Kunnen we niet meer scharen onder een kippeneindje dacht ik zo. De eerste kink voor mij was dat Jelle dit jaar eigenlijk gewoon een BBQ jaar wou, na afgelopen jaar wou hij een jaartje "rust", niet fietsen met doelen maar gewoon omdat het eigenlijk ook gewoon heel erg leuk is en vooral heel veel barbequen leek hem een prima plan voor 2018. Hij had wat dat betreft ook geen beter jaar kunnen uitkiezen, gezien we sinds april tot gisteren eigenlijk een soort van buitenleven hebben gehad.

De volgende, maar dan ook wel direct echte kink in de kabel kwam tijdens de laatste dag van onze, overigens fantastisch, ski-vakantie. MIjn ski brak en onderwijl ik bezig was me uit die ski te bevrijden is er iemand van achter op mijn rechter triceps (dat kipfiletje) geskiet en in een split second maakte hij van mijn kipfiletje een pasteitje, daarbij nam hij ook de banden van schouder mee en maakte hij om het af te maken een mooi scheurtje in mijn elleboog. Alle plannen die ik eventueel nog op sportgebied had werden op dat moment even naar achter geschoven. Dacht ik zelf dat ik na 2 weken wel weer het vrouwtje zou zijn kan ik op dit moment vertellen dat ik nu precies 7 maanden later nog volop bezig ben met herstellen en de fysio inmiddels bijna meer van me weet dan Jelle. Kortom een iets wat langer proces dan ik hoopte.

Maar dan nu het goede nieuws, het eerste goede nieuws is natuurlijk dat die jongen niet mijn rug in is gekomen die dag waardoor ik nu enkel een wat zielig rechterarmpje heb en ik dus gewoon weer kan fietsen en het tweede goede is dat ik dat ook ga doen.

En aankomend jaar hoef ik niet eens aan te modderen, ik word, samen met Janine, klaar gestoomd voor de Alpe d'HuZes 2019. Gelukkig krijgen we hier begeleiding in door een persoonlijk begeleider, waardoor we in juni met z'n beide 6 keer de Alp kunnen bedwingen om geld op te halen voor kankeronderzoek. Mensen die me kennen weten dat ik hier eigenlijk een beetje dubbel in zit, aan de ene kant vind ik dat als je geld ophaalt voor een doel dat je dan vooral iets moet doen wat je NIET leuk vindt, maar aan de andere kant kan ik me ook niet voorstellen dat 6 keer die berg opfietsen echt leuk is. Mogelijk de eerste 3 keer wel, maar die laatste 3 keer zullen aankomen op een mentale kwestie. Op het moment dat ik ook kan gaan vragen om sponsoring vraag ik dan vooral ook sponsoring voor de laatste 3 beklimmingen, want ik vind wel dat als je jezelf dan opgeeft voor zoiets dan moet je het helemaal doen. De mensen die zelf kanker hebben, die hebben daar nooit voor gekozen (tenminste ik ken ze niet) maar die hebben ook zeker geen keuze in het proces. Opgeven is geen optie voelt voor mij dan ook een soort van verkeerd. Alsof degene die het niet redden hebben gefaald. Maar zo is het niet, die mensen hebben geen keuze gehad en omdat ik vind dat ik om die reden ook geen keuze mag hebben fiets ik hem 6 keer op. Voor mij is opgeven dan inderdaad even geen optie.

En dan na deze enorme uitdaging heb ik ook nog de eigen, ongesponsorde, uitdaging en dat is dat ik weer, net zoals in 2016 de Thropée de l'Oisans ga doen, waarbij ik als persoonlijk doel heb overal net iets beter te zijn dan toen. Kortom er gaat nogal wat gebeuren aankomende periode en het leek me daarom een goed moment ook weer eens wat te delen, want gedeelde smart is halve smart :-).

 

 

 

En door.....

16 september, 2017

19 augustus was de aller laatste keer dat ik wat schreef. En het is niet de laatste keer dat ik op mijn fiets kroop of dat ik eigenlijk iets leuks te melden had. Nee dat is allemaal wel door gegaan, helaas met de discipline van een guppie en het geheugen van een zeef gaat het denk ik niet lukken om werkelijk nog alles te herproduceren. Eigenlijk zou ik op dit moment ook kunnen toegeven dat ik niet zo goed ben in regelmatig wat schrijven, maar daar ben ik nu nog te trots voor. 

Terug in de tijd. 20 augustus, de dag van Les deux alp. Voor mij was de spanning er al helemaal af, ik zou starten in de medio, zou het benaderen als een toertocht (die dan wel voor een toertocht achterlijk vroeg begint, maar dat terzijde) en vooral gaan genieten van dat wat ik aan het doen was. 's Morgens toen de wekker ging kon ik me van alles bedenken maar genieten vond ik op dat tijdstip een soort van onmogelijke opgave. Jelle daar in tegen kan vooral ook in de ochtend genieten lijkt het wel en ik heb me gewoon lekker rustig gehouden. Omdat het toch nog wel een stukje rijden was naar Les deux alp toe zijn we ruim ruim ruim ruim (heel erg ruim) optijd vertrokken. En waren we uiteraard ook veel en veel en VEEL te vroeg op de locatie. Ach het zonnetje scheen en de sfeer was goed. De temperatuur bleef alleen wel wat achter en als een trillend rietje met heel veel kleding aan heb ik in de auto zitten wachten op de start. Omdat Jelle de lange afstand ging doen was zijn start eerder dan die van mij en het was leuk om hem te zien vertrekken. Het gekke is dat ik dus blijkbaar op het moment dat we niet beide op hetzelfde parcours zitten ik wel duizende dingen kan bedenken die op zijn parcours fout zouden kunnen gaan. Ik leek wel een soort rampenvoorspeller zo vlak voor zijn start. Lekker gerustellend ook voor hem (NOT). Maar goed hij vertrok en vlak daarna wij ook. Eerst een geneutraliseerde afdaling om vanuit dan direct de Sarenne op te klimmen vanaf Mizoen. Precies nog een keer dat stuk wat ik zo vervloekt had. Opeens had ik helemaal geen motivatie meer, had het koud en dan ook direct een stijle klim. Was even kwijt waarom ik dit ook alweer wou en deed. Maar goed dan gaat dat belletje en begin je te fietsen en dan ben je ook die vraagstelling weer helemaal kwijt. Bij de start waren niet veel mensen, niet zo massaal als de marmotte en samen met ongeveer 150 andere zijn we gestart. Van die 150 had denk ik een derde de route niet van te voren bekeken en die sprongen echt als elastiekjes direct die brug over. Omdat ik wist dat we bij de afslag links ook direct een soort muurtje van 13% kregen had ik bedacht; aangezien ik dit als een toertocht moet zien doe ik wel even rustig aan, dit gaat ongeveer het laatste moment in de route worden dat het vlak is. Zo gezegd zo gedaan, bij de bocht naar links en BAM daar stond die muur, hop alles klein en klimmen maar. Het was nog een soort van komisch om te zien hoe de gezichten van die mensen die niet hadden verkend in een soort van paniek te zien schieten en een aantal waren ook net te laat met het terug schakelen. Krakende kettingen en mensen de eerste 50 meter. Daarna werd het ook direct een stuk rustiger, er was een soort van kopgroep voor me, dan ik en dan daarachter de rest. Denk dat ik de ideale chase patat heb uitgevoerd die hele 66 km want ik ben nooit meer bij de kopgroep gekomen maar heb ook al die mensen daarachter niet meer gezien. Heel soms haalde ik nog iemand in, wel geteld 6 keer. Ook de moeite niet om te melden bijna. Wat ik wel merkte is dat de klim van de Sarenne een stuk korter was dan ik dacht en dat ik ook een stuk sneller al aan de balkon route kon beginnen dan ik had gepland. Dat gaf me een fijn gevoel en na de afdaling van de balkon route ben ik dan ook serieus even gestopt, heb ik nog even met het thuisfront geappt, wat gegeten, mijn bidons opnieuw gevuld bij het fonteintje en toen ben ik de laatste kilometers op mijn gemakje begonnen. Het is serieus lekker als je jezelf geen tijdslimiet oplegt en ik heb nog even overwogen om bij het passeren van de alp een terrasje te pakken voor een cola, maar omdat we via de vrachtwagenafgang werden geleid heb ik dat niet gedaan (oh ja en het was stiekem ook best fris hoor). Maar goed boven aangekomen leverde ik mijn nummerbordje in, want daar krijg je een tientje voor en dat is altijd fijn. En toen bleek dat ik tweede geworden was. Mocht direct het podium op, kreeg een bekertje met een 2 erop, een prachtige bos bloemen, een goodybag en een medaille. NIet verkeerd toch? Al moet ik eerlijk zeggen dat er maar 6 vrouwen meededen, waarvan 5 gefinisht. Maar goed om van die 6 dan tweede te worden is best een prestatie. Na deze hele ceremonie heb ik mijn fiets in de auto gelegd en ben ik naar de finish gelopen om op Jelle te wachten. En die heeft serieus een goede prestatie neergezet, zijn doel was om bij de eerste 50 te eindigen en hij was 33e en zijn leeftijdscategorie zelfs 12e. Ondanks dat er natuurlijk duizende mensen zijn die harder kunnen fietsen dan hij ben ik echt wel serieus trots op zijn prestatie. Na alles hebben we die avond nog onwijs genoten van een zeer goed verzorgde BBQ samen met allemaal fantastische mensen en kijken we weer terug om een fantastische vakantie. En nu?

Nu zijn we al weer een maand terug in Nederland en lijkt dit alles wel gebeurd in een vorig leven. De tijd staat niet stil en we zijn ook gewoon druk bezet. Ik zou eerst nog meedoen met het NCK TTT met het damesteam van Gaul, maar na een aantal trainingen moet ik gewoon toegeven dat zoiets voor mij dit jaar echt te hoog gegrepen is. Met die pfeiffer en mijn werk en gewoon op dit moment nog steeds het tekort aan kracht en energie ben ik sowieso na elke training echt 2 dagen totalloss en ik kom daardoor niet mee. Starten zou vooral voor het team een enorme teleurstelling worden. Stiekem ben ik er best verdrietig om en ik had ook graag gezien dat ik net zo fit het einde van het seizoen in zou gaan als vorig jaar en ik hoopte misschien wel een beetje op nog fitter. Maar dat zit er dit jaar niet in. 

Wat ga ik nu doen? Dapper mee trainen daar waar het kan met de meiden van Gaul, want buiten dat ik denk dat ik er sterker van kan worden steun je dan ook nog eens War Child, dat is best ok. En ik heb een plan, hahaha, een deel van het plan is om jullie daar mee lastig te vallen en het andere deel is dat ik na 7 oktober, want dan willen we graag nog de Faustorit doen (ga ik ook nog over babbelen), maar goed dus na 7 oktober ga ik een maand NIET trainen, gewoon niet. Als het mooi weer is wil ik best een blokje om, maar ik ga NIET trainen en daarbij ga ik die maand ook op dieet. Niet om 20 kilo af te vallen, maar ik wil wel heel erg graag wat vetjes kwijt en daar ga ik dus voor aan de slag. Daarna wil ik in november dan mezelf toch trakteren op die vliegwieltrainingen. En dan hoop ik in januari weer te kunnen beginnen met het opbouwen van mijn duurvermogen en dan hopelijk met wat minder vetjes en wat meer kracht. Idioot idee? Misschien wel? Maar ik wil het een kans geven en ach ik verdien er mijn geld ook niet mee he, dus als het allemaal niet uitpakt zoals ik nu hoop dan is er ook geen man overboord en draai ik in 2018 gewoon nog een shitty seizoen. 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company