BLOG

      Trots

20 februari, 2019

Ditmaal een keertje geen informatie over hoe zwaar ik de trainingen vind, hoe ontzettend ik inmiddels smacht naar chocolade en dat ik, ondanks dat ik de eerste kilo’s kwijt ben toch, door moet met lijnen, maar ik wil dit stukje wijden aan de mensen in mijn directe omgeving die het voor mij mogelijk maken om deze periode door te komen.

Als eerste wil ik mijn collega, leidinggevende en motivator Esther in het zonnetje zetten. Ze zit op dit moment volop in een proces om te gaan genezen van borstkanker. En man wat is ze sterk en wat doet ze het goed. Ondanks al haar eigen onzekerheden tijdens het proces blijft ze een fantastische moeder, super positief en weet ze zelfs op afstand me te helpen bij mijn ontwikkelingen op mijn werk en motiveert ze me vaker dan ooit als ik een keertje geen zin heb om te trainen. Ik ben echt heel erg trots op de manier waarop ze omgaat met de hele situatie zoals hij nu is. We hebben ook afgesproken dat de vierde keer dat ik de Alpe op fiets, ik deze naar boven fiets voor haar. Waarom de vierde? Omdat deze mij mentaal het zwaarst lijkt. Mocht achteraf blijken dat de vijfde of de zesde keer zwaarder was dan draag ik die keer op aan haar.

Ten tweede wil ik mijn complimenten geven aan Janine, mijn teamgenootje, lieve vriendin en trainingspartner. Ze weet telkens weer haar trainingen te voltooien, ondanks alle ballen die ze in de lucht moet houden van voornamelijk haar zelf. Een lieve (stief)moeder van een prachtige zoon en ook nog twee puberdochters, midden in een (erg lang durende) verbouwing, met niet de typische 9 tot 5 baan, die dan ook nog tijd vindt om haar sociale contacten te onderhouden. Ja in mijn ogen ben je dan gewoon een soort superwoman en dat verdiend een complimentje! Daarnaast weet ze me door al die ballen in de lucht meer dan te motiveren, want zodra ik een keertje geen zin heb, weet ik dat zij zich in eerste instantie al in duizend bochten heeft moeten wringen voor ze überhaupt aan de training kon beginnen.

En als laatst, maar zeker niet als minst een dikke pluim voor Jelle, mijn vriendje. Hij heeft mijn dieet schema opgesteld en houdt deze ook nauwlettend in de gaten. Dat ik hierdoor ongeveer 90% van onze “samen tijd” in een soort hongerige chagerijnigheid verkeer dat deert hem niet. Hij blijft maar vertellen hoe goed het is dat ik mezelf de hele week alles heb ontzien en slechts 300 gram afgevallen ben. Hij weet keer op keer mij te vertellen dat ik het zo goed doe, terwijl ik ondertussen woest op een wortel sta te kauwen want ik heb zo’n zin in friet met mayo. Hij is er van overtuigd dat ik het ga redden en enkel en alleen al zijn enthousiasme zorgt ervoor dat ik dit hele, soms bizarre plan, weet vol te houden.

Natuurlijk zijn er nog veel meer mensen in mijn omgeving die me steunen en waar ik ontzettend dankbaar voor ben, ik mag Marco degene die met engelengeduld onze schema’s maakt echt niet vergeten maar ook alle mensen die mij inmiddels hebben gesponsord verdienen een bedankje. Hen ga ik bedanken door 6 juni dan ook echt daadwerkelijk zes keer de Alpe d’Huez op te fietsen. En nu ga ik genieten van een heerlijke selderij stengel, voor ik straks mijn training weer begin. ;-)

 

Ps. Mocht je me nog willen sponsoren dan kan dat via deze link.

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company