BLOG

Hopen op WiFi en een goede knie

28 april, 2017

Bijna is het zover, over 2 nachtjes vertrek ik samen met de stichting Tegenkracht naar Frankrijk om een week te gaan fietsen voor een goed doel. Mijn tas staat inmiddels voor 90% ingepakt klaar in de slaapkamer en ook alles wat ik mogelijk zou kunnen vergeten ligt in het zicht. Kortom ik ben er (bijna) klaar voor en zoals altijd opeens vol met zenuwen. Wat als ik niet meer kan klimmen? Wat als ik elke dag een lekke band heb en Jelle is er niet en wat als ik de traagste van iedereen ben en ze allemaal op mij moeten wachten. En wat als, en wat als en nog meer wat als. Kortom de innerlijke ik is inmiddels al lekker op dreef en heerlijk aan het "genieten" van de Franse zon. 

Afgelopen week heb ik 3 keer verschillend op de fiets gezeten en 3 keer net zo verschillend ervaren. Eerst een rondje met Martine, de start ging echt super en ik voelde me als een vis in het water, na ja meer als een tourfietser op de weg, maar dat relativeert direct zo rigoreus. En zelfs met wind tegen had ik geen centje pijn. Inmiddels verdenk ik mijn knie van een eigen leven inclusief een eigen wil, want zo langzaam aan begon hij door te krijgen dat we richting Wassenaarseslag reden en als protest was daar opeens de pijn weer. Op geen enkele manier van bewegen kreeg ik de pijn onder controle en iet wat teleurgesteld moest ik tegen Martine zeggen dat ik de kortste weg naar huis ging en dat was niet over de Wassenaarseslag. Martine is gelukkig de beroerdste niet en via de kortste route richting huis. Ze bleef zelf achter bij haar paard en ik peddelde dapper door naar huis. Vlak voor thuis komst leek er iets te patsen in mijn knie, alsof er een waterzakje knapte onderhuids en eventjes voelde ik een enorme pijn. Het gekke is dat ik hierna eigenlijk een soort van pijnvrij was en sterker nog ik ben pijnloos naar huis gefietst. Wel was mijn knie blauw? En dat was niet van de kou, postief hierin was en is dat ik de zijkant van knie kan aanraken zonder dat ik pijn heb. Omdat ik, en vooral ook mijn directe omgeving, niet helemaal overtuigd was dat een spontaan niet bestaande knappende waterzak in mijn knie een natuurlijk iets was heb ik (na enig aandringen) toch nog even de fysio gebeld. Niet dat die door de telefoon wat kan doen, maar hee beter een keertje teveel gebeld dan een keertje te weinig. 

Na dit iets wat teleurstellende fiets avontuur heb ik mezelf een paar dagen later 2 uur (niet aan te raden voor elk weldenkend en gezond mens overigens) op de tacx gezet om daar eens rustig te gaan trappen en kijken waar ik pijn van krijg en nog belangrijker waar niet van. Na 2 uur trappen in het luchtledige was ik er wel achter dat het voornamelijk ook aan mijn eigen houding ligt, blijkbaar heb ik een soort van vreemde voorkeur om wat naar voren te gaan zitten op mijn zadel. Tja en als je van die dingen enkel het voorste stukje nodig zou hebben dan hadden ze het achterste stuk wel verwijderd. Al was het alleen al om gewicht te besparen. Op Koningsdag vond ik het een geschikt moment om deze gedachte in de praktijk te brengen en na wat gerommel in huis, wat getuur op mijn telefoon en wat gekwebbel met Jelle zijn we samen op de fiets gestapt voor een rondje Vlietlanden en dan via de Pannekoe naar de Rotte. De eerste 40 km gingen echt goed, fluitend hing ik laf in Jelle zijn wiel, ach een mens wil soms ook wat genieten van uitzicht en in zijn wiel heb ik een goed uitzicht. Vlak voor we richting de Rotte kwamen was ik weer eens hopeloos gedesorienteerd en was ik er zelfs heel even van overtuigd dat we bijna in Gouda waren, gelukkig heeft Jelle een iet wat beter orientatie vermogen dan ik en reden we uiteindelijk goed, maar door mijn eigen onkunde en ook nog een vriendje wat er vanuit gaat dat ik weet waar ik ben, tenslotte kwam ik met deze route, moest ik een paar keer of opeens flink remmen want ik moest naar links of flink aantrekken want ik zou naar rechts gaan maar we moeten rechtdoor. En terwijl ik nog dacht moet Jelle niet eens gaan remmen want we gaan zo naar rechts (hij reed rechtdoor) miste ik ook zijn wiel en toen deed ik iets (ja fietsen, duhhh) waardoor er een soort scheutje pijn in de knie kwam. Ok chill, dacht ik, even trappen en dan komt het goed, toch bleef het weer zeuren en soms een soort steek. Na even wat trappen en piekeren vroeg ik aan Jelle of we over de brug terug konden. Al vond hij het op dat moment dat even beter om te stoppen. Die jongen krijgt ooit nog een lintje, want door het stoppen ging ik even rekken en strekken en net zo snel als de pijn dan kan komen verdwijnt deze ook weer. Uiteindelijk toch het rondje afgemaakt, dus niet over het bruggetje, en vlak voor huis kreeg ik weer wat last. Al met al toch tevreden en vandaag mocht ik naar fysio.

En de fysio heeft groen licht gegeven voor aankomende week (wiehoe, doet een dansje) maar dan wel met de mededeling dat ik braaf mijn oefeningen blijf doen, voor en na het fietsen, dat ik bij pijn ga strekken en als ik merk dat de pijn erger is of niet zakt bij niet fietsen (mijn standaard hierin is dat ik moet kunnen blijven traplopen, zowel naar boven als naar beneden) dat ik dan een stapje terug doe. Kortom ik vertrek zondag richting Frankrijk om jullie vanuit daar eindeloos lastig te vallen met al mijn fietsperikelen en over hoe vreselijk ik Jelle mis, want ik ben nog nooit zo lang zonder hem geweest (Ja tuurlijk de eerste 27 jaar van mijn bestaan hier lukte dat prima, maar zo na bijna 7 jaar ben ik best aan dat mannetje gehecht) Het enige waar ik nu nog op hoop is goede WiFI ;-) 

opbouwen 

22 april, 2017

Zo en voor je het weet zijn er al weer bijna 2 weken voorbij na je laatste bericht. Degene die altijd zeggen tijd over te hebben zou ik graag eens persoonlijk willen ontmoeten en vragen hoe ze dat dan doen. Hier altijd druk en tijd te kort. Voel me soms net dat konijn uit Alice in Wonderland. Geen tijd, geen tijd hoezeer het me ook spijt. Afgelopen weken gingen dan ook als in een flits voorbij. 

Vorig weekend was het behalve Pasen ook het weekend dat we het vrijgezellenfeest van Wim en Marije gingen houden (houd je dat of vier je dat?). Vrijdagavond zijn we met fietsen en tas in de trein naar Heerenveen gestapt zodat we zaterdag het aankomende bruidspaar konden verrassen met een leuke dag. Na ja verrassen..... na een aantal keren betrokken te zijn geweest bij een vrijgezellenfeest begin ik toch te twijfelen aan het verrassingselement. Maar goed dat mag de organisatiepret niet drukken. Al hoefde ik dit keer helemaal niks te organiseren, mijn functie in deze was vooral aanwezig zijn en gezellig zijn. We zijn gestart met een rondje op een echte solex. Geweldig om een keer te doen. Leuk weetje in deze is dat mijn opa ooit op een solex naar Italie is gereden. Nu nam ik dat tot vorige week als gegeven en een stoere actie aan, maar na een rondje te hebben gereden op zo'n ding is er ook nog mega veel bewondering bijgekomen, want na die 2 uurtjes op dat ding kan ik vertellen dat ik meer zadelpijn had dan ik had na de marmotte afgelopen jaar. En dan heb ik het nu niet over dat hij waarschijnlijk in die bergen behoorlijk heeft moeten bijtrappen bergop en had graag willen zien hoe dat ging bergaf. Maar goed mocht je ooit nog iets willen doen wat echt leuk is en buiten dan zou ik gaan solex rijden. Na dit avontuur belande we in het volgende avontuur en kwamen we in een escaperoom. Nu had ik dit al vaker gedaan, maar toch is het elke keer weer leuk en bijzonder om te doen. Ook dat is leuk, zou ik dat wel doen als het regent ofzo. Een goed backup plan voor als je eigenlijk wil solex rijden maar het is echt rot weer. Gelukkig werden we wel bevrijd na een uur puzzelen in de kamer. De avond hebben we afgesloten met een cocktail en nu kunnen we uitkijken naar de bruiloft.

 

De zondag hebben Jelle en ik nog een rondje Friesland gefietst, dacht je dat het hier kon waaien. Daar heb je de overtreffende trap. Omdat ik nog steeds (na ja nog steeds, dat is enkel gevoelsmatig) aan het opbouwen ben met mijn knie mag ik nog niet oneindig ver en lang fietsen. Vorige week was mijn limiet 30 kilometer. Heeft Jelle eerst een rondje gefietst om mij daarna op te halen om hetzelfde rondje andersom nog een keer te doen. Hebben we toch samen gefietst en heeft hij eerst zijn energie al kwijt gekund in de eerste ronde. Bijna een win-win situatie dacht ik zo. Het was een mooie ronde, en ondanks de regen en de wind heb ik genoten. En het mooiste van alles was dat ik geen last had van de knie. En stiekem was ik ervan overtuigd dat het over zou zijn. Met die wind had ik op zijn minst een steek verwacht, maar helemaal niks. Enthousiast als ik was ben ik vervolgens afgelopen woensdag op mijn mountainbike naar het werk gegaan. Viel dat even tegen. Dat ging gewoon niet en heel stiekem begon er ook wat paniek te ontstaan, want over een dikke week moet ik toch wel naar Frankrijk om daar te fietsen, en uiteraard fiets je ook voor je plezier, maar deze keer fiets ik ook voor Tegenkracht en ik heb dan toch wel een soort van idee dat ik dat goed moet doen. Niet dat ik tour de France tijden neer wil zetten, maar dat ik wel het beste uit mezelf heb gehaald. Voornamelijk van mezelf naar alle sponsors toe. Overigens kan en mag je mij deze week nog wel sponsoren als je dat zou willen :-). Kortom behoorlijk teleurgesteld ben ik afgelopen vrijdag weer op bezoek geweest bij de fysio. Conclusie; ik kan echt wel weer de belastbaarheid van die knie gaan opbouwen, maar ik moet niet direct willen dat ik dat op elke willekeurige fiets doe en voorlopig dus opbouwen op mijn racefiets en dat dan uitbreiden. Maar eerst Frankrijk, de rest komt later.

Aankomende week rustig mijn oefeningen doen, de kilometers wat uitbreiden en dan ga ik hopelijk goed voorbereid en zo pijn vrij mogelijk volgende week zondag naar Frankrijk.

 

Wie niet luisteren wil, die moet maar.... blablabla

11 april, 2017

Afgelopen weekend was op zijn zachts gezegd best een beetje een teleurstelling, maar met over dik 3 weken de Mini-tour voor en met de stichting Tegenkracht in mijn achterhoofd wilde ik toch wel een betere oplossing dan enkel huilen en afstappen. Daarom toch een fysio gebeld en een afspraak gemaakt. De fysio die ik belde had ik me door iemand laten adviseren. Gelukkig mocht ik komen vandaag en stiekem had ik er best de zenuwen over.  

Ondertussen had ik al wel weer van alles getest, nog niet gefietst, dat niet. Maar ik kon inmiddels weer trap op en trap af lopen, op 1 been staan en dan buigen, lopen. En eigenlijk zat ik inmiddels al te bedenken dat ik het me misschien allemaal had ingebeeld en dat het gewoon was omdat ik griep had gehad, nog wat emotioneel was omdat we ons hondje hadden laten inslapen, ik bang was voor slechte benen en nog veel en veel meer excuses. Hierbij wel even daargelaten dat je aan de buitenkant van mijn rechterknie wel een zwelling zag, met iet wat blauwe verkleuring. 

Maar goed vandaag dus met licht knikkende knieen naar de fysio, daar aangekomen ben ik wel netjes gaan biechten, op een of andere manier dwingen die mensen dat af. Na een kort gesprekje mocht ik, waarbij ik uiteraard niet vergat mezelf onsterfelijk te maken door te vragen; moet mijn broek uit? op de behandeltafel gaan liggen. Hoe aardig zo'n fysio altijd lijkt als hij (of zij, daar zit geen verschil in) achter de pc zit, zo lieflijk gemeen worden ze als je daar op die tafel ligt. Na een paar handelingen en pijn vragen kwam de conclusie; als je niet fit, na maanden van binnen trainen en weinig buiten, 150 kilometer gaat fietsen, vervolgens een week in bed gaat liggen met griep je niet geheel ongestraft direct kunt gaan klimmen in de Eifel, helemaal niet als je de dag ervoor nog verhoging had. Eigenlijk een gevalletje van eigen schuld dikke bult. 

Gelukkig is het een relatief makkelijk op te lossen probleem en kan ik met wat geduld en iets wat braaf zijn aankomende weken gewoon de mini-tour fietsen. 

En thuis komend hoorde ik Jelle al zeggen...... wat heb je nou geleerd? Nou misschien deze keer meer dan al die andere keren, al bieden resultaten uit het verleden ook hier zeker geen garantie voor de toekomst.

 

 

De Eifel win je niet in bed

9 april, 2017

Zojuist thuis gekomen van een weekend fietsen in de Eifel. Voor ik over mijn ervaringen in dit gebied begin te mijmeren wil ik allereerst wat reclame maken voor dit prachtige gebied. Fantastisch asfalt, vriendelijke mensen en super natuur. Het glooit, het is soms best nog pittig klimmen en toch maakt dan de natuur alle pittigheid in 1 keer goed. Mocht iemand nog een keer een mooi gebied zoeken, wat rustiger is dan Limburg en de Ardennen maar toch goed en snel bereikbaar is vanuit Nederland dan raad ik het aan iedereen aan.

Terug naar de orde van de dag, afgelopen vrijdag reden we, samen met Martijn, richting onze bestemming, Prüm. Aangekomen bij ons hotel zum Goldenen Stern waren onze medereizigers er ook al en na een uitgebreide begroeting ging iedereen inchecken, en kwamen Jelle en ik terecht in een kamer met een heus hemelbed. Wiehoe, wat een romantiek voor een trainingsweekend! Na het bewonderen van elkaars kamer maakte iedereen zich klaar voor de eerste rit. Het zou een korte rit worden om de benen wat los te gooien. Zelf had ik wel wat zenuwen, want de dag na de Volta classic van de zondag ervoor ben ik met een griepje op bed gaan liggen en ik was pas donderdagmiddag voor het eerst weer wat gaan doen. Nu heeft Joop Zoetemelk ooit gezegd dat je tour (de France) in bed won, maar de Eifel ga je toch echt niet winnen na een week (ziek) in bed. De eerste kilometers gingen redelijk, groepje was goed bij elkaar en echt klimmen was het nog niet. Wel had ik verschrikkelijke spierpijn (?) in mijn rechterbeen, voornamelijk rond mijn knie. Een erfenisje van het pleurisje had ik zo bedacht en het zou vast morgen wel over zijn. Al met al uiteindelijk de 52 km op mijn tandvlees en toch redelijk wat pijn uitgefietst en na het douchen, wassen en op weg naar het eten had ik toch zeker goede hoop op een betere zaterdag. 

 

 voor de start

 

 

 

 

 

We hadden geen restaurant in het hotel en kwamen te eten in Ulis Kochtopf, het eten was goed, al hadden we wel het idee dat ze zo'n groep hongerige Nederlanders iet wat onderschat hadden qua hoeveelheden. Misschien lag dat enkel aan de schalen van onze tafel, want de tafel tegenover ons, tevens horende bij ons groepje, bleven op een of andere mysterieuze wijze toch steeds voedsel uit hun schalen scheppen. Na het eten ging iedereen terug naar de kamers, we gingen slapen. Morgen was het uiteraard echt koers. Er stond een prachtige route op het programma van ongeveer 98 kilometer. 

 

Bij het opstaan, of stiekem eigenlijk 's nachts al, wist ik het al. Die gekke spierpijn in die rechterknie, die was niet weg, sterker nog ik had het gevoel dat hij nog even extra liet weten dat ik in het bezit ben van een rechterknie, en niet op een vriendelijke manier. En dan gaat mijn dokterstasje toch even open, warme spierencreme erover heen smeren, en voor de start nog wat tijgerbalsem, want die knie kon wel zeggen dat hij er was, ik ging toch mooi fietsen. En daar was de hele discussie met mijn knie mee gesloten, tenminste wat mij betreft. Tijdens het ontbijt zat er tussen Jelle en mij betonnen paal, mmm de romantiek was toch wat verder weg dan dat het hemelbed deed vermoeden. ;-). Wel echt genoten van een super ontbijt en om half 10 stond iedereen volgegeten helemaal klaar voor de rit van de dag. Helaas heeft de knie uiteindelijk gewonnen in deze discussie en moest ik na 46 kilometer echt afstappen. Het voordeel van deze ervaring is dat ik weet dat als het moet ik best 46 km met een linksbeen kan trappen, dat mijn linker gemiddelde dan niet eens extreem laag ligt (al voelde ik me de hele tijd een slak en moet ik Elly nog 1000 keer bedanken voor haar engelengeduld en het bij me blijven) dat ik ontzettend hard en lang ga huilen van opgeven en dat ik dat dan het liefst met Jelle doe. Na een super lunch bij de camping Trois Frontieres, een camping waar ik graag een keertje zou willen kamperen, ben ik verslagen bij Gerard in de bus gaan zitten en hebben we samen de rit verder bekeken en gefotografeerd, waarbij Gerard beduidend beter is in foto's maken dan ik.

 de lunch locatie.

Terug bij het hotel heb ik nog eventjes lekker als een klein verwend meisje ontzettend zitten huilen op de hotelkamer, waarna ik vond dat ik genoeg gejankt had om een zere knie en ik lekker ben gaan douchen en bij de andere op het terras ben neergeploft. Waarbij de serveerster van het naastgelegen Bierhaus mogelijk een nog slechtere dag had dan ik. Na wat borrelnootjes van Karl zijn weer vertrokken richting Uli, waarbij Uli nog een dappere poging deed om de slasaus op spectaculaire wijze aan te vullen en we er achter kwamen dat ook Uli nooit te oud was om te leren, want de hoeveelheden voedsel kwamen sneller en daarbij waren de porties ook een stuk groter. Chapeau! 

Vanmorgen hebben we eerste gezongen voor Hayo die zijn 29ste verjaardag met ons mee vierde. En na het zingen en ontbijten heeft de rest van de groep nog een super rit gemaakt via de Scharzer Mann en heb ik Elly in de bus gezelschap gehouden en hebben we lekker genoten van het weer. Want wat zijn we verwend dit weekend met het weer. Al met al niet het weekend waar ik op had gehoopt, met de helft minder kilometers waar ik van had gedroomd, maar hee het waren niet mijn laaste kilometers op de fiets, ik heb niet Paris-Roubaix verloren en ik ga morgen gewoon de fysio bellen en vragen hoe nu verder. En ja ik baal als een stekker en heb vannacht alle google mogelijkheden opgezocht, voordeel daarvan is dat ik inmiddels best wat weet van een kniegewricht. Maar aan de andere kant heb ik er ook goede hoop op dat het een snel op te lossen "probleem" is en ik snel weer meters kan maken. En we hebben nu een hele goede reden om nog een keertje terug te gaan naar dit fantastische gebied om de routes alsnog te doen. En nog een keer een lekker ijsje te kunnen eten in de ijssalon naast het hotel. 

 

 

Rue de Tesny, toch nie :-)

3 april, 2017

Gisteren rond deze tijd zat ik al weer een aantal uur op de fiets. Zaterdagmiddag ben ik samen met Fabian en Martijn naar het mooie Limburg gereden, daar begon voor mij eigenlijk al het leukste van het weekend, want we gingen een nachtje kamperen. Met een busje en een voortent. Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij camping de Bosrand. Rene, Nina, Claudia en Andre waren al geinstalleerd en na een goede bak koffie hebben we de bus omgetoverd tot een woongebied. Daarna heerlijk gegeten in het eetcafe wat hoort bij de camping en op tijd naar bed, want zondag werd het koers. 

Om kwart over zes ging mijn wekker, waarom dat altijd zo vroeg moet blijft voor mij een raadsel, maar goed om kwart over zes die wekker en ik voelde het direct; ik ben niet fit. Shit, BALEN, maar goed hee ik ben niet hier heen gekomen om niet fit te zijn en niet te starten. Dus ik had bedacht dat ik er het beste maar van ging maken. Makkelijker gezegd dan gedaan uiteraard. Bij het omkleden kwam ik er ook nog een keertje achter dat ik mijn jasje vergeten was. Sjonge jonge, ik ga op reis en neem mee; geen jasje wel een flinke verkoudheid. mmmmm kan me betere omstandigheden bedenken voor je eerste klimmeters van het jaar met als toetje de Rue de Tesny. Wat ik toen nog niet wist, was dat die er niet in zat, maar hee dat was voor mij ook echt niet nodig. haha. Gelukkig was Martijn zo lief om zijn jasje, een castelli perfecto, aan me te lenen zodat ik er nog een beetje als een wielertoerist bij kon lopen. Afin aan het ontbijt kreeg ik uiteraard weer eens geen hap door mijn keel en moest ik steeds naar de wc. En dan te bedenken dat ik dit allemaal voor mijn lol doe. 

Bij het vetrek voelde ik direct nog een keertje bevestigd dat het een lange tocht zou gaan worden. Niks meer aan te doen en zoals Nina ook tegen me zei er zijn er genoeg die graag zouden willen ruilen met jouw slechte benen, omdat ze dan kunnen fietsen in plaats van thuis te moeten zitten om gezondsheidsredenen. Was wel even een goede blik in de spiegel en ik ben dapper met de slechte benen toch de 150 km gaan doen. Het leuke van in zuid Limburg fietsen is dat je er snel alles kan herkennen, het is veel draaien en keren, en daardoor heb ik constant het gevoel dat ik weet waar ik ben. Dat ik vervolgens de hele ochtend heb geroepen we zijn vlak bij Vaals terwijl dat toch nog wel een stukje uit de richting was dat telt dan niet, want uiteindelijk zitten we altijd nog dichterbij Vaals daar dan dat ik hier nu ben. 

De eerste post kwam toch eerder dan ik dacht, en even had ik hoop dat het lange afzien minder lang zou duren dan gedacht bij de start, helaas ben ik de hele dag slecht gebleven en ik kan duizende dingen gaan verzinnen als excuus, bijvoorbeeld dat ik nu heel erg verkouden ben, dat ik gewoon een beetje moe ben van alles, dat ik me te druk had gemaakt om de Rue de Tesny, maar ik had gewoon niet de benen, zelfs niet als ik wel fit was geweest, denk ik.

Na de tweede post en nog steeds in Nederland begon ik me af te vragen, we moeten nog 50 kilometer waarin nog een post zit maar ook nog de Rue de Tesny. En omdat ik me daar best zorgen over maakte had ik wel een gelletje mee. Ik heb er daar alvast eentje genomen, want inmiddels was ik er wel achter dat mijn postduif vermogen niet na het eenmalige gebruik van Jelle zijn garmin zo was toegenomen dat ik opeens feilloos wist waar ik me op de wereld zou bevinden en wie weet zouden we na deze post rechtsom draaien en dan die pukkel tegenkomen. 

Aangekomen bij de derde post, inmiddels wel in Belgie, nog steeds geen Rue de Tesny en inmiddels had ik daar wel stress om zelfs, want de combinatie van die klim met slechte benen in de laatste 35 km van een 150 km tocht maakte me wel een beetje angstig. Kom ik daar wel boven, wat als ik moet lopen. Alle bekende riedeltjes van wat er allemaal wel niet fout kan gaan op zo'n klim kwamen voorbij. Toch nog maar een gelletje, wie weet krijg ik er toch wonderbenen van, want iets wat zo smerig is moet toch werken? Net zoals medicijnen, hoe smeriger het drankje hoe effectiver het vaak is. Het gelletje gaf me ook in de laatste 35 km niet de benen die ik had willen hebben, maar brachten me wel naar het einde en dat is ook goed. Martijn maakte mijn dag helemaal goed zo'n 11 km voor de finish, want die Rue de Tesny, die kwam dus nie. Dat ik me dan 139 km druk heb zitten maken over een klim die niet kwam dat maakte me niet meer uit en die laatste 11 km heb ik best lekker gefietst. Domper was nog dat ik bij de derde post mijn strava uitgezet heb en ik dus de laatste kilometers mis.

Terug bij de finish kregen we een medaille, en was er nog gelegenheid tot het kijken van de Ronde van Vlaanderen, ik zag nog net Philippe Gilbert wegrijden op de Oude Kwaremont en terwijl wij terug gingen naar de camping, douchte en ons klaarmaakte voor de terug reis, won Philippe Gilbert de Ronde, won Ajax van Feyenoord en stond Jelle in de keuken om ons op te wachten met een Vlaamsstoofpotje. Kortom een fantastisch weekend. Nu rusten want volgende week zitten we in de Eifel. Met hopelijk betere benen dan gisteren. 

 

 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company