BLOG

      Waalse Pijl

29 mei, 2017

Alweer twee dagen geleden zat ik op dit moment te zwoegen tijdens de Waalse Pijl. Ergens in de afgelopen weken leek het mij en Janine opeens een fantastisch goed idee om deze klassieker te doen. Zo gezegd zo gedaan. En die inschrijving was ook zo gepiept, daar is eigenlijk helemaal niks zwaars aan. Al maakte ik het nog een soort van uitdaging door de inschrijving van Janine naar het verkeerde emailadres te laten sturen. Maar inschrijven is altijd het makkelijkste van zo'n hele tocht.

’s Morgens werden we wakker (in ons super vette vakantiehuisje in Vijlen) en ondanks dat Janine niet helemaal fit (lees: helemaal niet) was zijn we toch vertrokken samen met Jelle als mentale ondersteuner en verzorger voor onderweg. En ook een beetje als entertainer. Die heeft zich de hele dag vermaakt met filmpjes maken, heen en weer fietsen, wachten, hij is inmiddels volleerd wachter en ons erop attenderen dat we vooral moesten blijven eten en drinken.

Arm- en beenstukken hoefde dit keer niet mee, want we werden getrakteerd op super mooi weer, een beetje zoals Frankrijk twee jaar geleden. In Nederland was er een waarschuwing afgegeven om vooral NIET te gaan sporten met dit weer, gelukkig was de rit en de start in België en konden we rustig starten. Dacht ik bij de inschrijving nog misschien is de 168 km een beter idee, met deze temperatuur en met de toestand van mijn benen was ik dolgelukkig met de keuze voor de 134 km.

Uiteindelijk zijn we rond kwart over 9 rustig gestart met z’n vieren . De vierde persoon is Mandela die net zoals Janine the Ride gaat fietsen dit jaar en wel wat trainingskilometers erbij wou fietsen en nog met ons ook. Hoe leuk is dat? Vanaf de start reden we direct een klim op en zoals ik ook al eerder zei het lijkt wel of 2017 niet mijn fietsjaar is, want weer gewoon slechte benen. Gelukkig deze keer geen pijn in mijn knie, zowel links als rechts hielden zich keurig netjes stil, maar wel weer slechte benen en een zeurende soort van pijn in mijn longen. Lekker begin voor een tocht van 134 kon ik het dus niet noemen en stiekem was ik dolblij dat ook Janine niet helemaal fit was zodat mijn niet fitheid niet kon lijden tot onnodige vertragingen.

De eerste klim was de Cote de crêpe en anders dan de naam je doet vermoeden werd je niet beloond met een lekkere crêpe aan het einde van de klim. Je werd wel beloond met een portie tegenwind in de afdaling zodat als je niet ging trappen je teruggeblazen zou worden de cote de crêpe op. Dat leek me niet het beste idee van de dag. Hebben we ook niet gedaan. Wat leuk was van de organisatie was dat je aan het begin van elke klim een bordje had met je maximale stijgingspercentage, het gemiddelde stijgingspercentage en de lengte van de klim, mogelijk stond er nog veel meer info op, maar dit is was ik heb onthouden. Als je dan boven was stond er ook een bordje met de afstand tot de volgende klim en zo liet ik me dus weer eens ouderwets bedonderen want na een klim (geen idee meer welke overigens) stond er een blij bordje met: de volgende helling is over 22.2 km. Super blij werd ik van de gedachte dat we even 22 km geen klimmetjes hadden en misschien wel een beetje konden ontspannen en herstellen. Daar zit dan ook direct mijn manco in mijn geheugen want inmiddels moet ik toch wel weten dat het in de Ardennen NOOIT vlak is, hoe ik dus ooit die gedachte heb kunnen hebben is mij dan ook volstrekt onduidelijk. Na 22 kilometer doorklimmen en klauteren en dalen was daar dan ook direct de klim waar ik die dag zo onwijs tegenop had gezien. De Stockue stond op het menu en angsthaas als ik ben, heb ik 6 kilometer voordat hij kwam eventjes stil gestaan onder een boom en heb ik een gelletje genomen. Getsie, maar zo effectief al was het enkel en alleen al omdat het een soort mentale opsteker geeft. Het is zo smerig dat die zooi wel moet werken. Ben ik van overtuigd. En door die overtuiging denk ik ook dat het gewerkt heeft. Eerst een redelijk steile afdeling naar Stavelot en toen draaide we naar links en daar was hij, in al zijn glorie, de Stockue. Stiekem had ik de dag ervoor een aantal filmpjes over de Stockue bekeken en ik dacht dat ik wist wat er ging komen, maar of ik heb niet goed gekeken of ze hebben stiekem stukjes uit die filmpjes geknipt want wat enorme klim is dat zeg. En ja inderdaad na de huisjes wordt hij echt steil, maar ze vertellen er niet bij dat er dan na een heel steil stuk in dat bos nog een heel steil stuk komt. En dat je nog helemaal niet klaar bent als je dan dat steile stuk heb gehad je dan echt nog wel een stukje moet klimmen voor je bij het “einde” bent.  Gelukkig kreeg ik op het einde een warm onthaal van Jelle die netjes een filmpje gemaakt heeft van hoe goed ontwikkeld ik ben in schelden en dingen roepen in emotie. De Stockue heb ik dan ook vriendelijk toegevoegd aan hetzelfde lijstje als de Rue de Tesny, die sla ik wel over als het mogelijk is. Na het bedwingen van dit verschrikkelijke monster kwam ook nog de Wannerval, Jelle had mij (zo lief als hij eigenlijk is) verteld dat deze klim echt veel erger zou zijn dan de Stockue en met behoorlijk samengeknepen kont (zou het billetjes kunnen noemen, maar dat dekt de lading niet helemaal) ben ik begonnen met het afdalen richting de Wannerval, want die was slechts op 3 kilometer van de Stockue. Bij het bordje aangekomen dacht ik; nu komt het, nu ga ik toch echt af moeten stappen bij een klim, niet omdat ik voor een rood licht sta, niet omdat ik er ben, nee omdat ik het gewoon echt niet kan, dat ik niet verder kan, dat ik moet lopen. Mijn hartslag zeker 10 tot 15 slagen hoger dan in “ontspannen” toestand zie ik in een flits dat deze klim bij lange na niet de stijgingspercentages haalt van de vorige, waar dan de extra moeilijkheid in moest zitten was me een raadsel en omdat ik best een behoorlijke angsthaas ben heb ik netjes direct alles helemaal klein gezet en ben ik begonnen met de Wannerval. Het ding viel me 100% of eigenlijk bijna wel 200% mee en stiekem dacht ik heel eventjes dat ik zo onwijs goed geworden was na die Stockue dat ik dan alles wel aan zou kunnen. Dit was echter niet het geval, niet eens in de buurt van mijn nobele gedachte, nee Jelle had gewoon een grapje gemaakt en die hele Wannerval is niet moeilijker dan de Stockue. Er zijn momenten dat je kan overwegen je partner in de aanbieding te doen, dit was zo’n moment. Gelukkig maar van korte duur hoor, want bij de finish stond hij te wachten op mij en de rest met een koud colaatje en nog meer consumptie bonnetjes voor nog meer koude colaatjes. Hij was gewoon weer de held van de dag, ondanks alles.

Terug bij ons super vette vakantiehuisje hebben we genoten van een super pasta maaltijd en zijn we daarna naar Epen gereden voor het lekkerste ijsje van de hele omgeving Limburg. Al met al een geweldige ervaring, geen idee of ik de Waalse Pijl nog een keer zou doen, iets met koppigheid en niet om de Stockue heen kunnen bij inschrijving. Maar ik kan iedereen deze tocht wel aanraden, super uitdagend parcours, maar ook super verzorging onderweg. Eigenlijk was alles gewoon geweldig en ben ik zelf de enige zeurende factor in het geheel. Daarbij ben ik ook echt super trots op Janine, die ondanks dat ze niet fit was toch de hele rit heeft gefietst zonder ook maar te bedenken dat ik ten alle tijden haar vriendje had kunnen bellen om haar op te halen. Diep respect voor haar en ik weet zeker dat ze meer dan klaar is voor The Ride

 

            Friesland

17 mei, 2017

Zo en dan is het opeens alweer 17 mei, ik lijk wel een jaar ouder na mijn laatste blog. Nu klopt dat ook in theorie, want afgelopen zaterdag de wondere leeftijd van 34 aan mogen tikken. En ik zie nu al op tegen 35, dan gaat het toch echt richting 40. Vroeger was je dan in mijn ogen bejaard, gelukkig denk ik daar nu anders over, want ik zie mezelf nog niet richting het bejaardenhuis verhuizen over 6 jaar. Mijn knieen doen er op het moment overigens wel alles aan om me te laten denken dat ik inmiddels oud en versleten ben, want al die aandacht op mijn rechterknie dat wakkerde de jaloersheid van de linker wat aan en zie daar, links heeft de oplossing gevonden en lekker begonnen met etteren in precies dezelfde klachten als rechts. *zucht*, wat de linkerknie wel over het hoofd heeft gezien is dat ik inmiddels wel weet wat het is en wat ik eraan kan doen en dat ik de "klacht" redelijk onder controle lijk te hebben. Al baal ik wel, het is net of het fietsjaar 2017 niet helemaal opgang wil komen. Maar goed we gaan dapper door en nu zo met dat mooie weer is dat een stuk makkelijker. Wat ik nog wel echt kwijt moet is dat ik enorm verwend ben door Jelle met een super mooie kettinkje van Fossil. Jelle kan inmiddels een soort bedrijfje oprichten en dan in de vorm van: hoe-verwend-je-je-vriendin-zo-erg-dat-ze-sowieso-nooit-meer-weg-wil, want buiten dat kettinkje, wat natuurlijk al super is, is er ook al bijna 7 jaar nu elke ochtend een kopje koffie, een bakje havermout pap en als ik thuis kom een warme maaltijd (en geloof me, die inspiratie is enorm, soms doe ik net of dat is voor mij, maar eigenlijk komt dat stukje gewoon omdat hij zelf zo van eten houdt), maar naast al die verwennerij maakt hij ook elke week op zijn vrije dag ons huisje schoon. Dat zijn zeker 3 plussen in het lijstje. Genoeg romantisch gedoe, terug naar de orde van de dag..

Afgelopen dagen gingen gewoon as usual in een seconde voorbij en Frankrijk lijkt al weer maanden geleden, al is dat slechts 2 weken. Wat niet al maanden geleden lijkt, maar meer een beetje zoals gisteren is de prachtige bruiloft afgelopen zaterdag van Wim en Marije. En is het niet alleen omdat het echt werkelijk een super mooie dag was dan is het wel omdat ik nu op de woensdag nog aan het nagenieten ben in de vorm van spierpijn door het dansen (ben tenslotte ook geen 33 meer :P). De bruid was prachtig, het weer was goed en het feestje geweldig en het eten was echt uitzonderlijk lekker, kortom een top dag, op een top locatie.

 Wim en Marije van harte gefeliciteerd en ik wens jullie heel veel liefde

Omdat de bruiloft in Friesland was en we daar lekker bij de ouders van Jelle waren had Jelle voor de zondag een route gepland en wat voor eentje. We zijn langs de geboortegrond van zijn ouders geweest en daarbij hebben het graf bezocht van zijn pake en beppe. Omdat het toch echt een soort van familie rondje was deed Jelle gelukkig precies 10 kilometer voor aankomst echt iets familiairs en moest en zou even testen of het asfalt in Friesland dezelfde hardheid heeft als die in en rond Zoetermeer. Test geslaagd, het Friese asfalt is mogelijk nog net iets harder dan het asfalt hier en het leverde hem hier en daar wat asfalteczeem op en een kapotte derailleurpad. Omdat deze postduif weer eens geen idee had waar ze zich op de wereld bevond was ze dubbel zo blij dat Leonard ook bij ons was en nadat de ophaaldienst (Aaltje en mem) gebeld was konden de mannen nog even de wedstrijd Feyenoord-Heracles streamen. Fiets van Jelle ingeladen en Leonard en ik door naar huis. Laf als ik ben heb ik geen meter meer gewerkt en ben ik lekker in Leonard zijn wiel gaan hangen. En misschien omdat Jelle er niet was, als een soort fantoompijn, maar naar alle waarschijnlijkheid door gewoon overcompensatie, had ik de laatste 5 km echt pijn in mijn linkerknie zoals ik had in de rechter toen ik uiteindelijk afgestapt ben. Beetje balen, maar na 3 uurtjes van de fiets kon ik al weer traplopen en ik heb er heel erg goede hoop op dat links minder gaat etteren dan hij stiekem van plan is.

 Jelle bij zijn pake en beppe

Omdat we aankomend weekend weer in het hoge noorden zijn is mijn fiets daar achtergebleven. En omdat ik toch wil fietsen deze week is Fietsie weer van stal gehaald. Gisteren door de duinen heen geweest samen met de Ladies en onze liefde is er nog steeds. En ja natuurlijk voel ik het verschil met de cannondale, maar stiekem, heel stiekem vond ik het ook wel weer heel erg fijn om weer even op het fietsje te zitten waar het allemaal mee begonnen is. Gewoon omdat het kan. Bij terugkomst bleek een aantal nog een flamingo te hebben gefietst, helaas was het bij meer een flamingo in ontwikkeling en lijkt het wat op een verlopen spermacel ;-).

 

 

 

About last week

7 mei, 2017

Afgelopen dinsdag heb ik voor het laatst wat van me laten horen en inmiddels ben ik al weer thuis. Voor de mensen die dachten misschien is ze toch weggespoeld, nee ik kan moeilijk vriendjes worden met de WiFi en bedacht ach... zo een "klein" reisverslagje aan het einde van de week is misschien toch ook wel een idee. Hierbij dus de laatste dagen. 

Die dinsdag zijn we zo ontzettend weggespoeld en toen ik die nacht in bed lag en eigenlijk stiekem nog steeds koude voeten had leek fietsen woensdag opeens best een beetje een slecht idee. Afin nog een paar dekens gepakt en nog een beetje woelen verder werd ik woensdag toch warm wakker en scheen zowaar de zon. Wow, wat een vreugde kan zo'n grote gele vlek je brengen, ik zou hem willen zoenen. Toch nog een keertje buienradar checken en nog een keer naar buiten kijken, het was net zo waar als dat pak sneeuw op de maandag. Heerlijk. Deze dag was goed. Om me toch rustig te laten wennen aan het weer waren mijn schoenen nog keurig kletsnat en met 2 kletspoten stond ik om 10 uur meer dan klaar om te vertrekken voor een rit van 90 kilometer. Hopend op goede benen begonnen we direct met een fantastische klim, dezelfde waar ik de dag ervoor afgespoeld was samen met mijn reallife navigatie. Nu moet ik heel eerlijk biechten dat het klimmen in het gebied echt anders is dan het klimmen in de Alpen, het is allemaal heel lieflijk bijna en nergens echt stijl. Al heb ik me later in de week laten vertellen dat je ook ergens in de buurt kleine keuterbergjes kunt opzoeken, gek genoeg voelde ik op geen enkele manier de behoefte om dat te controleren. Maar goed de klim was super lief voor mij en mijn benen en zelfs de zon deed nog steeds dik zijn best om mijn schoenen te drogen. Natuurlijk voelde ik best dat ik de dag ervoor als een ijsklontje naar beneden was gekomen en het kleine protest van die actie voelde ik best in de spieren. Maar gelukkig nog niet erg genoeg dat ik in slokjes naar boven had gemoeten, wat ook direct mijn redding was want ik had ten eerste geen idee van hoelang ik moest klimmen,  en ten tweede heb ik geen idee hoe hard (na je ik klim, hoe langzaaam) ik ga, want (nog) geen registratie op mijn fiets te bekennen. Het lijkt wel een showroom model (verzucht ze bijna verliefd...).

 

 

 lekker ding is het he? ;-)

 

 

En omdat ik pas echt aan het fietsen in Frankrijk ben geweest als ik minimaal een keer mijn banden heb geasfalteerd hadden ze speciaal hiervoor in de eerste afdaling vers en warm asfalt voor me neergelegd en heb ik geheel volgens (een iet wat minder fijne) traditie mijn banden geasfalteerd en netjes weer staan schoonkrabben met mijn bandenlichters. Na ongeveer 60 kilometer hadden we een stop in een Auberge, fantastisch broodje ham gegeten daar en enorm genoten van de warmte in de Auberge, want de zon deed dan wel zijn best, het was stiekem best fris. Het leuke van deze dag was dat ik weer samen met mijn Franse compaan aan het peddelen ben geweest en hij sprak werkelijk geen woord anders dan Frans, maar dan heel erg Frans dus communiceren van de fiets af was wat moeizaam, want ik kon hem best een beetje volgen maar echt antwoorden zit er niet in. Maar op de fiets leken we een heus team. Na de stop ben ik netjes vergeten mijn strava weer aan te zetten dus ik kan nu echt hele spannende verhalen gaan vertellen over het laatste stuk, over spectaculaire demarrages en enorme hoge snelheden uiteraard bergop, maar praktijk is dat we een mooie klim hadden, ik inderdaad best lekker ging, maar helaas eerst echt trek kreeg (misschien toch wat te koud) en toen ik vervolgens bijna de perfecte inhaalactie had volbracht ik iets verkeerd deed waardoor mijn derailleur vast sloeg en ik dus iedereen moest laten gaan. Daarna ook nog geen geduld had om te wachten op de rest boven (stomme koukleum die ik ben) en ik naar beneden ben gegaan en daardoor de groepsfoto ook nog heb gemist. Ach het was een super dag en ik heb echt lekker gefietst. Op mijn facebook pagina staat een kort mini filmpje van de dag. 

Donderdag werd ik niet al te fit wakker en even ben ik echt bang geweest dat ik dan toch een boete moest gaan betalen voor dinsdag en dan de dag erna direct met natte schoenen weer te gaan. Gelukkig was het weer solidair met mijn gezondheid en was er de hele dag regen en zelfs een code geel afgegeven. Er waren dus veel mensen die niet gingen fietsen. Een aantal echte bikkels wel maar ook die zijn allemaal redelijk snel omgedraaid en weer helemaal nat geregend. Een goede beslissing om niet te gaan, al had ik eerst wel een beetje spijt toen ik iedereen zag vertrekken. Heb een stukje gewandeld met een aantal mensen en in de middag had ik allemaal wilde plannen alleen in de praktijk heb ik heerlijk mezelf opgewarmd onder de dekens, heb ik een tijdschrift gelezen en zelfs gewoon echt niks gedaan. En dat laatste staat inderdaad ook niet op strava, maar is wel echt waar. Ik heb niks gedaan :-). 's Avonds was er bonte avond en heb ik een dansje gedaan als minion. (mocht ik eindelijk een echte minion zijn in plaats van dat Jelle me steeds enkel zo noemt) en na het dansje naar bed, want er was voor de vrijdag mooi weer beloofd.

Vrijdag sta je dan op met het volle besef het is de laatste dag en dat voelt dan toch wel wat raar, zo'n week vliegt voorbij en je zit er met eigenlijk allemaal onbekende waarmee je toch veel beleefd. Het is een feit dat meer dan de helft van de deelnemers zelf aan het dealen is met kanker, soms zelf, soms in de directe omgeving. Het is mooi om te zien hoe sterk veel van die mensen zijn en ik vond het werkelijk een eer om een aantal te mogen ontmoeten maar ook om met ze naar boven te mogen fietsen. Diep respect voor de strijd die er zowel zichtbaar (op de fiets) maar ook de niet zichtbare strijd die veel mensen moeten leveren en ondanks dat ik best sceptisch sta tegenover fietsen voor goede doelen ben ik wel overtuigd van dit doel. Mensen die nu nog denken van oh ik wil nog sponsoren, dat kan gewoon nog. Via deze link.

Terug naar het fietsen, vrijdag ochtend werden we getrakteerd op prachtig weer en ben zelfs zonder beenstukken gestart. Nou dat is al spannend en een uitdaging op zichzelf, want meestal ben ik onder de 20 graden niet zonder beenstukken te vinden. Maar goed hee, het is tenslotte wel mei mensen en ik moet er ergens weer aan beginnen.

 zonder beenstukken 

 

De route liep naar de Col de Rousset die we dan met de hele groep samen op gingen. De mensen die eerder boven waren werd verzocht om de andere op te halen. Wat een mooi iets is dat. Misschien iets voor Jelle, dan hoeft hij ook niet zo lang meer op me te wachten en zijn we aan het einde van de dag beide even moe. Toen ik bovenkwam ben ik afgedaald en gestopt bij de eerste die ik tegen kwam, samen met Ariane het laatste stukje gefietst, toen weer naar beneden en kwam ik Femke tegen, weer samen het laatste stukje naar boven. Eenmaal boven ben ik nog een keer gedaald en heb ik als laatste Bart en Piet opgehaald. Daarna heb ik even gegeten en zijn we met z'n alle naar de andere kant geweest om daar te lunchen. Heerlijk vleesplankje gehad, met worst waarvan ik eigenlijk niet wil weten waar het van gemaakt is, maar wel heel erg lekker was. Een aantal mensen zijn toen met de auto terug gegaan naar de camping en wij hebben het laatste stuk gefietst. Terug de Rousset op bleek dat ik toch gewoon echt wel weer eens meer moet eten. Had gewoon echt heel erg trek, en ik begon inmiddels aan allemaal rare dingen te denken, aan frietjes, pizza, chips, nootjes, chocolade en net toen ik ook bijna mensen als hapjes begon te zien kwam opeens het volle besef; misschien is het handig als ik even wat ga eten want anders worden het nog een lange weg naar de camping en dat was ik nou net niet van plan. Gelukkig ging het na het eten (na ja eten.... slikken, neus dicht en door) van een gelletje ging het al wel wat beter, gelukkig nog een hele bidon erachteraan en toen ik boven was voelde ik me een stuk frisser. Daar nog wat gegeten en toen op voor het laatste stuk. Of het ligt aan het mooie asfalt in de omgeving of aan mijn schijfremmen, dat laat ik nog even in het midden, maar ondanks dat ik nog steeds geen super daler ben en langzaam ben gaat het toch echt beduidend beter, heb zelfs mensen ingehaald in de afdaling en meestal doe ik enkel dat soort dingen in een cyclo waarin ik me dan waan dat ik echt kan fietsen. Maar goed beneden was er enkel nog een stukje van 17 kilomter valsplat omhoog. En die laatste kilometers waren echt top. Uiteindelijk zat ik te sterven in het wiel van Timo (dank hiervoor) en hebben we samen met mijn Franse mattie het laatste stuk goed gefietst.Omdat ik net zoals iedereen een beetje van regelmaat hou heb ik wederom een mini filmpje gemaakt van deze dag.  Al met al vliegt zo'n week enorm en voor je het weet zit je al weer midden tussen een week was een stukje te typen en weer te hopen op mooi weer. 

 

Sneeuw, regen, zon en fietsen

2 mei, 2017

Poging 2, nadat ik net mezelf compleet uitgeleefd heb op de toetsen en de WiFi blijkt dat er iets niet goed is gegaan met het uploaden. Excuus, excuus. Ga nog een poging doen, maar beloof niet dat mijn eerder niet te lezen bericht te evenaren is, want de inspiratie is een beetje weggespoeld inmiddels. 

Zondag ochtend vertrokken met ontzettend mooi weer richting de Drome, klaar om een week te gaan fietsen voor en met Tegenkracht. Om 6 uur opgehaald door Dick en met z'n drietjes in drie keer stoppen naar de plaats van bestemming gereden. Een warm welkom en een fantantisch lekker diner later lag ik in bed, klaar om te fietsen.

Gisterochtend, 1 mei keek ik bij het opstaan even vluchtig naar buiten. Tot mijn grote verbazing lag er sneeuw en niet een klein beetje, nee best een pakje. Een pakje waarbij je mij in december nog best enthousiast kan krijgen voor het maken van een sneeuwpop. Echter dat witte spul in combi met een fietsvakantie voelde toch net wat minder geslaagd. Nog in de hoop dat het een soort extreme witte bloesem val zou zijn heb ik me toch in al (en dan echt AL) mijn fietskleding gepropt en een soort van met ijdele hoop naar de ontmoetingstent gelopen. Onderweg werd al bevestigd dat het echt sneeuw was en de start van het fietsen werd uitgesteld naar 1 uur. Om 1 uur zijn we ook echt gestart en na een kwartiertje kreeg ik ook wel wat vertrouwen in mijn knie (wiehoe) omdat ik niet direct durf te overdrijven heb ik wel heel erg rustig aan gedaan en sowieso zo'n eerste echte klim is altijd toch weer even wennen. Lees; ik ben de eerste 4 kilometer een soort zeehond met astma die dan ook nog een liedje probeert te zingen. Maar goed na 4 kilometer kwam ik toch wel in een soort ritme en begon ik heel langzaam wat te wennen aan het stijgen, wat me wat minder deed wennen was dat de sneeuw opnieuw begon te vallen en boven gekomen is er ook vanwege veiligheid besloten om terug te gaan naar de camping. Ach en morgen zou het allemaal een stuk beter zijn, geen sneeuw en droog tot 2 uur, dat ze toen 2 uur perongeluk verwisseld hadden met 2 meter maar goed dat is het verhaal van vandaag.

Vanmorgen om 10.00 waren we klaar voor vertrek, weer was de route omgegooid want vanaf 2 uur zou het gaan regenen en dat is niet handig in de bergen. Want naar boven met regen kan nog als een soort prettig worden ervaren maar naar beneden met regen is wat minder prettig. Kortom een kortere route van ongeveer 55 kilometer stond op het programma. En dapper vertrokken we, na 2 meter besloot de regen dat het verschil van 2 uur of 2 meter eigenlijk best een beetje te verwaarlozen is en begon steeds een beetje meer te druppen. Mijn groepje besloot om na 5 kilometer om te draaien en ik ben naar het volgende groepje gesprongen, want een paar druppels hee daar is toch nog niemand van gesmolten.... Aangesloten bij het volgende groepje, wat best een sprintje was overigens, goede knie test, heb ik me netjes gemeld en zijn we als een aangevuld groepje doorgefietst. De eerste klim was richting de oorsprong van de Drome, en het was werkelijk een prachtige omgeving. Overal natuur, mooi asfalt en prachtige vergezichten. Heb genoten en zowaar was ik voor het eerst in mijn fietsende leven als eerste boven :-) (doet een dansje, maar geen regendansje). Daar gingen we verder naar een andere klim, de col de Rossas op. Boven aangekomen was het regen netjes overgegaan in plensen en ijsregenen en hebben we braaf als we zijn eerst nog gewacht op de rest. Misschien moet ik daar wat aan gaan veranderen, want wachten op een kale top in de regen is niet het beste wat je kunt doen als je daarna nog 30 kilometer moet in de stortregen en de koude regen en de vooral heel erg natte regen. Een korte afdaling en een kleine klim later kwam het water inmiddels via de gaten van mijn schoenen lopen en iets in me zei dat ik misschien beter mee terug had kunnen draaien met de groep waar ik eerst in zat. Helaas verdacht ik die er inmiddels van lekker thuis bij de kachel te zitten met een warme bak thee en had ik als enige optie door fietsen. Na die klim kwam er een flinke afdaling, waar ik wel direct geleerd heb dat ten eerste de Fransen houden van asfalteren en maar nog belangrijker dat je over vers asfalt wel kan fietsen als het maar 3 graden is en heel erg hard regent, want er zit nergens asfalt op de bandjes. :-). Oh en wat ik ook geleerd heb is dat ik de beste keuze ooit gemaakt heb door voor schijfremmen te kiezen, want ondanks dat ik niet zeker wist of ik aan het remmen was of schakelen deden de remmen het goed (was toch aan het remmen). Na die afdaling was het nog 18 kilomter naar de camping en er was inmiddels een busje onderweg om ons te halen. Gezien mijn geduld niet mijn sterkste punt is, maar ook het besef dat als ik nu nog moet wachten op het busje dat ik dan echt nooit meer warm zou worden ben ik samen met een Fransman doorgefietst. En werkelijk waar ik durf te beweren dat ik in de die laatste 18 kilometer niet eerder zo hard naar boven ben gefietst maar buiten dat ook nog niet eerder zo "goed" naar beneden. Stiekem is dat slechte prut weer ergens gewoon super goed voor. En ook positief is dat mijn knie geen moment pijn gedaan heeft. Aangekomen op de camping heb ik de Fransman bedankt voor mijn real life navigatie (geloof me, het laatste stukje... dat was bij mij niet goed gegaan) en ben ik naar het chaletje gefietst. Na een hete douche en 3 bakken thee was ik gestopt met trillen en kon ik langzaam een beetje trots zijn op de dag.

En raad eens... morgen is het droog :-)

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company