BLOG

Afzien en trots

25 juni, 2017

Was ik afgelopen week best een beetje in mineur omdat dat waar je voor komt dus net niet (helemaal niet) lukt kan ik nu op de laatste avond (tjee dat gaat echt veel te snel) wel zeggen dat we echt weer een top vakantie hebben gehad, met allemaal leuke en lieve mensen. Mega thanks aan Martine, Ivo, Jochem, Carola en Esther voor al het lachen in jullie ghetto. En uiteraard ook voor het lachen onderweg. Zonder jullie had ik opzeker minstens duizend keer erger afgezien op al die vreselijke ballonnen hier. Al ga ik al die vreselijke ballonnen dan ook wel weer vreselijk missen. Natuurlijk mag ik ook het weer niet vergeten, als iets zijn best heeft gedaan deze week, ik ben er zelfs van overtuigd dat ik van fluoriserend wit naar bijna gebroken wit ben getranformeerd en dat doet me heel erg goed. Ook mega dank aan alle vliegende en stekende beestjes waardoor ik zeker weet dat ik al jeukend en krabbelend nog zeker een week extra kan nagenieten. Werkelijk aan alles is gedacht, het lijkt wel een all-inn-vakantie zo.

Gisteren heb ik samen met ons reisgezelschap toch nog het tweede deel van de Alsacienne gefietst en onderweg heb ik ongeveer 17 filmpjes gemaakt van hoe ik die dag heb ervaren. Wie weet maak ik er nog een totaal plaatje van, misschien ook leuk voor later. Wat gisteren ook super fijn was, dat was dat ik echt de juiste beslissing genomen heb om vandaag niet te starten (al voelde dat vanmorgen toch opeens heel erg anders hoor) maar goed gisteren werkelijk elke klim vreselijk afgezien. Niet eens meer in slokjes naar boven nee gewoon harken naar boven. Hoe dat nou echt kan? Werkelijk geen idee, te weinig getraind, te vermoeid hierheen gegaan, teveel aan mijn hoofd. Toch echt zoals de dokter zei te vroeg weer wat gaan doen na de griep waardoor je herstel dus mega lang duurt? Kan het echt niet precies benoemen, maar het is wel zo dat het niet echt soepeltjes gaat, ik ga als een soort hijgend hert (in de meest positieve omschrijving) naar boven en zie soms hartslagen voorbij komen waarvan ik dacht dat ik daar al zeker 10 jaar te oud voor zou zijn. Gelukkig had ik dat laatste wel wat beter onder controle gisteren wat me hoop gaf. Ook heb ik gisteren weer eens bewezen dat ik echt niet zo goed ben in onthouden, we begonnen met de klim vanuit Kruth naar Markstein en toen afgedaald naar Soulmats (Linntall) en vanaf daar wist ik echt mega zeker dat we dan zouden beginnen aan de Petit Ballon, er zat nog een hupje en dan zou het echt waar beginnen. Ach dat ik Firstplan vergat is een klein detail. Een kilometer onder de top van de Petit Ballon hebben we heerlijk geluncht. De soep was zo lekker dat Carola deze toch echt niet wou delen met Jochem (arme Jochem) en de broodjes zo enorm groot dat we ze allemaal niet opkregen. En last but not least we waren getuigen van de geboorte van een kalfje en zijn of haar (dat hebben we niet gecontroleerd) eerste stapjes. Hoe tof is dat? Wat wel een soort van minder tof was dat is dat als je ergens een kilometer onder de top gaat lunchen je dan helemaal volgevreten juist ja, nog een hele kilometer mag klimmen. Super gevoel is dat zeg, heerlijk volgelopen benen, lekker vol maagje nog eventjes een cold turkey een stukje naar boven. Daarna dalen en via de Plazerwassel (voelt zoals je het uitspreekt alleen dan als een soort platwalser) terug naar Markstein en toen alleen nog maar dalen. Werkelijk nooit in mijn leven gedacht dat dalen een soort welkom iets zou zijn voor mij. Dalen vind ik over het algemeen stiekem nog steeds een soort van noodzakelijk kwaad, maar gisteren was ik zo blij dat het kon. Even geen spanning op je benen gewoon eventjes niks, na ja je moet wel sturen, bijremmen, stukje meetrappen anders gaat het ook niet he, dan ben je voor de 1e bocht wel klaar maar gewoon jezelf verplaatsen zonder te klinken als een of andere goedkope hijglijn was echt mega fijn. Terug op de camping had Jelle werkelijk alles uit de kast (na ja uit de simply market) getrokken om ons te voorzien van een geweldige maaltijd. Wel zo'n geweldige maaltijd dat ik nu nog steeds aan het knagen ben op een mega zak chips waarvan ik bij aankomst maandag dacht dat deze best op kwam. En toen, toen heel langzaam kwam de dag van vandaag in het vooruitzicht, de dag waar ik me zo op had verheugd maar iets anders werd dan ik van te voren had durven dromen. 

Als een echte traditie heb ik afgelopen nacht gewoon lekker niet of nauwelijks geslapen, echt mega fijn altijd deze routine. Al kwam dat deze keer niet omdat ik echt niet kon slapen, maar omdat er hier in de omgeving een soort feestjes aan de gang waren, zelf vermoed ik een soort van midzomernachtfeestjes, al weet ik dat niet zeker. Feit is dat deze feestjes op bijna elke berg bezig waren die we kunnen zien, met daarbij grote vuren, heel veel muziek en gezelligheid. Lijkt me heerlijk om eens zo'n feestje mee te mogen maken, kwam alleen nu niet echt uit als je wekker om 5 uur gaat. Maar goed vanmorgen de wekker en ik was echt mega zenuwachtig, nu ik zelf niet ging starten had ik opeens alle tijd om na te denken over wat er allemaal wel niet fout zou kunnen gaan met Jelle. Het begon nog redelijk ontspannen hoor dit na denken als in misschien krijgt hij op een cruciaal moment een lekke band en hoe het dan opeens van lekke band naar zware hersenbeschadigingen in een afgelegen Frans ziekenhuis komt waarin niemand Engels spreekt en vooral ik geen Frans dat weet ik niet, dat gaat redelijk rap, en van die zenuwen heb ik serieus echt last gehad. Stiekem wel heel erg gehecht een het mannetje en stiekem opeens ook het volle besef dat ik toch wel heel erg graag heel erg oud wil worden met het soms wat eigenwijze mannetje. Afin Jelle gestart die inmiddels gedacht moest hebben dat ik knettergek was met mijn minimaal 20 keer vooraankondiging dat hij moest uitkijken en blablabla en dat als mensen niet zeker aan het rijden waren dat hij of naar een ander groepje moest of dan maar alleen. Kortom ik gaf hem een super ontspannen gevoel mee (NOT). Hem nog geruststellend vertellend dat er na de tweede bocht van de afdaling in de Petit Ballon een mega gat in de weg zat ging hij naar de start en ging ik naar Markstein, daar kwam de route vandaag 2 keer langs en ik zou hem bevoorraden daarin. Zo gezegd zo gedaan en toen hij de eerste keer voorbij kwam was ik al een stuk rustiger, hij zag er fris uit, had oog voor detail (tenminste wist me in 1 keer te vinden, dit lukt over het algemeen in de albert hein niet eens na 5 keer) en zat ontspannen op zijn fiets. Wel was hij 40 minuten eerder op de plaats dan we hadden bedacht en toen moest ik opeens keihard gaan rekenen wat dat zou inhouden voor het tweede moment. En omdat ik afgelopen week mezelf suf gerekend heb op werkelijk elke vorm van stijging hier in de buurt is dat vandaag toch nog ergens nuttig voor geweest, ik had hem een half uur marge gegeven en hij kwam in mijn berekende tijd na 20 minuten.Daarna ging ik in onze go-kart hop het bergje weer af op naar de finish. En daar begon het grote wachten, hij wist boven dat hij ongeveer de 11e was die binnenkwam. Elfde in het algemeen klassement van de 700 mannen vind ik echt een mega prestatie. En omdat Jelle zelf het gevoel had dat hij misschien wel 4e in zijn leeftijdscategorie kon zijn wou hij even wachten op de uitslag. En wat ben ik blij dat hij dat gedaan heeft. Want het was niet 11e en 4e, nee het is 10e algemeen en 2e in zijn leeftijdscategorie. Dat leverde hem tweede keer podium op in 8 dagen. Hij zou er bijna aan gaan wennen. En als klap op de vuurpijl werd hij ook nog eens geinterviewd door de man van de organisatie. Die man kreeg bijna een soort knoop in zijn tong van zijn naam en werd daardoor nieuwsgierig waar hij vandaag kwam en hoe hij hier terecht kwam en waarom hij juist dan deze cyclo wou doen. Gelukkig spreekt Jelle geen Frans en die man een klein beetje Engels en werd het buiten het korste interview allertijden ook het grappigste interview allertijden. Zo trots als een pauw heb ik foto's genomen en daarna terug naar de camping. 

Al met al is deze week werkelijk gevlogen, heb ik niet gedaan waar ik voor kwam maar kijk ik toch echt serieus terug op een super week, met super slechte benen, super moe lijf en een super Jelle. Had het voor geen goud willen missen en ik ga nu gewoon vol goede moed (en vollopende benen) kijken naar augustus. 

Als alles net iets anders is dan gehoopt

22 juni, 2017

Zo en dan is het alweer donderdag. Time flies ook in Frankrijk. Maar goed dan heb je ook lekker veel te vertellen en met dit weer is dat toch ook een soort ontspanning. Want net zoals in Nederland is het hier ook onwijs lekker warm weer. 

Het weekend waarmee de vakantie eigenlijk begon was echt super gaaf. Jelle reed de 6 uur solo op Zandvoort en won (mega trots ben ik natuurlijk). Heb er een klein filmpje van gemaakt dat je kunt zien door hier te klikken. Er zit voor de oplettende kijker een typfout (na ja typfout, er mist een woord) in, maar ik vind het filmpje wel heel erg leuk. Wel kijken met geluid hoor :-). 

Zondag zijn Martine en ik naar Valkenburg gereden en hebben we Janine en Leon onthaald nadat ze in 8 dagen van de Stelvio naar de Cauberg waren gefietst, wat een mega prestatie is dat. 1300 kilometer met 17.000 (geen typfout) hoogtemeters. En nu ik zo in Frankrijk ben denk ik dat ik het niet zou kunnen. Je kunt Janine ook volgen via fietsfrau.nl, zelf geniet ik zeer van haar avonturen en het is een aanrader om haar te volgen. 

Uiteindelijk zijn we afgelopen maandag rond 0900 naar Frankrijk vertrokken en ondanks hier en daar wat file heeft onze bolide ons toch maar mooi naar de plek van bestemming gebracht. Jelle zorgde onderweg voor de entertainment en drinken en ik hoefde enkel op de weg te letten en te sturen. Oh ja en zorgen dat ik deze keer geen boete zou rijden. Nu denk ik dat het laatste gelukt is, al durf ik daar nog niet op te hopen. Zou een primeur zijn overigens, want tot nu toe heb ik elk jaar weer het Franse CJIB toch weten te sponsoren. Eigenlijk doe ik dat uiteraard als een soort van blijk van waardering van de tolwegen die ze hebben. (klinkt als een heel plausibel excuus), maar dit jaar wil ik het toch graag overslaan. Martine en Carola waren al op de camping en we hebben 's avonds heerlijk gegeten met z'n alle. Kleine verrassing was wel dat we hier elke avond zo rond zonsondergang een zeer grote familie van vliegende kakkerlakken (? niet zeker, ze hebben zich niet netjes voorgesteld ofzo) op visite krijgen. Gelukkig zijn ze bang in het donker en zijn ze dan ook zo weer weg, maar het blijft een soort van rare actie. 

Dinsdag ochtend om half 10 zijn we op de fiets gestapt voor de eerste route, en misschien heb ik het al wel vaker aangegeven en geroepen maar ik kan weer bevestigen 2017 is zo niet mijn jaar. En zo trouw als het niet mijn jaar lijkt te zijn, zijn ook hier mijn benen werkelijk niets waard, enkel wat voer voor de muggen en de andere prikbeestjes. Ik kom gewoon niet voorruit, alsof er stroop op mijn wielen zit en lood in mijn benen. En ik zou nu kunnen vertellen dat ik misschien toch niet geschikt ben voor warmte, maar eigenlijk denk ik dat ik gewoon dit jaar gewoon niet goed ben. Ik kom sowieso een aantal kilometers te kort (ongeveer 2000, weer geen typfout) en ik kom ook steeds niet in een ritme. Het zou aan honderde dingen kunnen liggen, maar vooral ook aan mezelf. Fijn om daar achter te komen nu overigens. Maar goed de allereerste klim hier was de Grand ballon, en de laatste keer dat ik die deed was in de stromende regen met hagel en wat natte sneeuw (voorjaar van 2016, 14 mei, vergeet het nooit meer) en nu was het droog, lekker warm en gewoon eigenlijk een prachtige klim om mee te beginnen. Hij is overal lief voor je en zelfs als je met de benen zoals ik fiets kom je best heel erg redelijk boven. Waar ik wel echt heel erg blij mee was dat was dat de Fransen gewoon op onze route weer gingen asfalteren, anders ben je toch niet echt op vakantie in Frankrijk. Je rook het de hele weg al een beetje en bij de afslag waarin je kunt kiezen voor de top van de Grand Ballon of de andere kant op (wat we eerst zouden doen) stond een Duitse jongen met zijn bandjes vol met vers asfalt. Als heuse asfalt-afkrap-expert kon ik hem gelukkig uitleggen dat je bandenlichters bij je hebt voor het openen van een biertje, het eraf halen van je band maar dat die dingen ook zeer goed te gebruiken zijn als asfaltkrabber. We hebben toen besloten om niet naar het verse asfalt toe te fietsen (na ja de rest fietst, ik kruip) en zijn naar de top van de Gand Ballon gegaan, daar zijn we via Marktstein naar Kruth gedaald en toen via de Oderen, Col de Page en de Bussang terug naar de camping. De col de Page is het hupje waar Jelle me 2 jaar terug mee wist te verrassen. We hadden toen een dag klimmen erop zitten ik was redelijk moe en hij had dit hupje echt onderschat. In mijn herrinnering was het dan ook ongeveer een keer zo erg als de stockue en de rue de tesny samen en dat bleek dus niet waar  maar halverwege die hele 1.7 kilometer heb ik wel bedacht dat col de page maar gewoon bij Page toiletpapier kon blijven en dat het niet mijn vriend ging worden. Zou er graag de billen met afvegen. 

Als je de Bussang op gaat vanaf de kant waar wij vandaan kwamen dan kom je langs de oorsprong van de Moezel (of is het Moesel?) en wat is dat een indrukwekkend ding (NOT) onbegrijpelijk dat zo'n klein mini straaltje zoiets iets enorms kan worden.

 

Afin terug op de camping heb ik voornamelijk een beetje geluierd en ben ik onwijs gaan duimen op betere benen. Gisteren sprongen we op de fiets voor een route over allemaal onbekende klimmetjes, col de page vanaf de andere kant op en dan door een bos richting een andere klim. Gelukkig waren mijn benen zo lief om bij de eerste helling direct te laten weten dat 2017 echt niet mijn jaar was en dat ik mogelijk nog slechtere benen heb ontvangen dan de dag ervoor. Het staat hier allemaal best relaxt, maar stiekem is het de afgelopen dagen wel ontzettende chaos in mijn hoofd geweest door deze dingen. De col de page ben ik samen met Jelle opgefietst en tijdens die beklimming hebben we besloten dat ik zondag niet ga starten in de Alascienne, niet omdat ik het niet zou uitfietsen, dat denk ik wel, maar gewoon omdat ik nu dan de rest van de week heb om zonder enkele vorm van druk te kunnen peddelen, alles op mijn gemakje, nergens hoef ik snel en ik kan dan gewoon op mijn gemak van terras naar terras gaan. En als we dan thuis komen maar eens goed nadenken over hoe we mij klaar krijgen voor augustus. 

En nu? nu ga ik me als de sodemieter omkleden en klaar maken want ik heb afgesproken met Jelle op de Grand Ballon, die is vandaag de route aan het voorverkennen en ik fiets een kleine 50 km op mijn gemakje, gewoon omdat het kan. 

 

ps. ivm iet wat trage WiFi wat weinig leuke linkjes, maar ik zet na de vakantie wel het een en ander op mijn facebook en instagram

Radio stilte en dingen die niet handig zijn

14 juni, 2017

Dacht ik eerder nog dat ik ervoor moest waken om niet elke scheet te gaan bloggen, moet ik er inmiddels voor waken dat ik niet slechts 1 keer per jaar een update doe van 12 pagina's. Dan kan ik misschien beter weer enorme lappen tekst gaan appen. Dat schiet meer op. Afgelopen weken waren hectisch en druk, fijn excuus om te hebben, echter die hectiek en die drukte worden deels veroorzaakt door mezelf. Direct geen excuus meer. En eerlijk is eerlijk, vaak denk ik ook dat doe ik morgen even en dat denk ik dan de dag erna weer en de dag daarna weer en zo kan het dat je in de maand april nog 5 blogs wist te produceren en je op 14 juni de eerste van de maand aan het schrijven bent. 

De snelle opsomming van mijn avonturen na de Waalse Pijl:

  • Op donderdag 1 juni heb ik bij de fysio een wattagemeting gehad
  • 2e pinksterdag hebben we de Hipsterride gefietst
  • en last but not least zondag 11 juni breekt tijdens een rit richting een overheerlijke pannenkoek mijn trapas (vandaar nu ook die tijd om te schrijven)

De wattagemeting was interessant en leuk om een keertje te weten. Het leukste van alles was nog dat de dingen die ik eigenlijk al wel wist dat die tijdens die meting werden bevestigd. Ik kan alles een beetje, maar een echte sprinter ben ik niet. De dingen die ik op de fiets het leukst vind kwamen in de test ook naar boven als het best passend bij mij. Leuk om te zien dat je gevoel klopt bij zo'n meting, maar nog leuker is dat er ruimte is voor verbetering en na diep overleg met mezelf heb ik dan ook besloten om in november te investeren in mezelf en dan een flywheeltraining te volgen met een inspanningstest. En omdat ik nu eenmaal van het uitstellen ben vind ik het wel leuk om nu te kunnen zeggen daar kom ik jullie in november nog uitgebreid over lastig vallen. 

 

De hipsterride, gaaf was dat. Jelle had in de winter een keertje deze route gemaakt, oorspronkelijk zouden we via Rotterdam terug. In het weekend in Vijlen hadden we het erover en toen is de route verbouwd naar Amsterdam-Schoonhoven-Den Haag en hebben we het gewoon gedaan. Uiteindelijk hadden wij die dag 190 kilometer afgelegd en dat vind ik best een afstandje zo op je tweede Pinksterdag. Er zijn dagen dat ik deze afstand niet fiets namelijk. Maar buiten de afstand was het ook een geweldige dag, met mooi weer en super gezellige mensen. Ook was het best een heel expiriment op zichzelf om een keer door Amsterdam heen te fietsen, je hebt dan echt werkelijk waar overal alle soorten verkeer en het liefst gaan we ook allemaal op precies hetzelfde moment precies dezelfde kant op. Of ik word gewoon een oude taart of ik ben het niet gewend, maar denk dat ik het bijna spannender vond dan die keer dat ik dacht dat er een slang in onze wc zat. En geloof me dat vond ik toen heel erg spannend. Maar goed Amsterdam overleefd en na Amsterdam lijkt ook Den Haag opeens maar een dorp en hebben we gewoon een super herinnering gemaakt met z'n alle van deze dag. Er komt nog een vervolg op omdat het koffietentje in Schoonhoven iets wat vol was en we erachter kwamen dat er in Rotterdam ook een heel hip koffietentje zit en we dus een rondje Leiden-Schoonhoven-Rotterdam-Leiden gaan maken als vervolg. Op de groene tekst in het opsommingsstukje klikken levert een super gave vlog op van die dag gemaakt door Bruno Bobbing van fietsbenen.  

 

En toen afgelopen zondag. Tja kan er weinig van zeggen, zou er uiteraard een mega stoer verhaal van kunnen maken in de trant van: en aangekomen bij de boulevard van Noordwijk zette ik aan met al mijn mega super power krachten trapte ik zo mijn trapas in twee. Helaas zo is het niet gegaan en ik moet eigenlijk heel eerlijk bekennen dat ik al een tijdje steeds het gevoel had dat mijn benen echt snel volliepen, ondanks dat mijn krachttrainingen me lieten geloven dat ik echt veel beter in vorm zou zijn dan vorig jaar en ondanks de positieve uitslagen van mijn wattagetest had ik echt steeds dat mijn benen volliepen (met heel zwaar en zuur bloed) en toen we afgelopen zondag vertrokken was dat niet anders en omdat ik hier inmiddels behoorlijk van baalde zei ik nog tegen Jelle als dit zo blijft draai ik in Noordwijk om en doe ik de rest van de dag niks meer. En zo trouw als ik aan mijn fiets ben, zo trouw is mijn fiets aan mij, want vlak voor we het laatste stukje van de boulevard van Noordwijk opdraaide zette ik slapjes aan (kan het echt niet mooier maken dan dit) en hoorde ik kling en had ik opeens een linkertrapper aan mijn voet waarmee ik niks meer kon dan in het luchtledige rondjes draaien. In een soort schrik roep ik heel hard (dramatisch als ik kan zijn) Oh nu ga ik vallen en toen.... ja toen klikte ik uit, schold ik wat en belde ik Martine, want als je ergens met pech staat dan bel je Martine (dat weet iedereen). Martine uiteraard zelf lekker aan het genieten van een rondje fietsen nam niet op. Martijn die met ons mee was stelde nog voor dat hij me naar Leiden zou duwen en me dan thuis zou afzetten. En dit allemaal flink besprekend en discuserrend (dit mietje durft zich niet te laten duwen) ging er plots een lampje aan, want sinds zaterdag zijn wij in het bezit van een heuse bolide. Kortom oplossing was veel makkelijker, Jelle fietste naar huis, die heeft toch geen uitknopje, en Martijn en ik zijn op een terras geploft en hebben daar genoten van een stuk appeltaart en koffie (hij) en thee (ik). Toen hij wist dat Jelle onderweg was naar mij is hij verder gegaan en heb ik nog heel even op Jelle gewacht. Fiets ingeladen, wat direct ons de wetenschap opleverde dat met de wielen eruit we beide fietsen in de auto kunnen vervoeren. En naar huis. Thuis nog een beetje gemoppert en gesipt, ook omdat we aanstaande maandag al vertrekken naar Frankrijk voor de Alascienne, maar goed je kan er weinig meer aan doen, kan de trapas moeilijk gemaakt kijken. 's Avonds nog een ritje gedaan op de good old Fietsie en daar bleek ook wel inderdaad dat de verzuring in de benen ook weleens best een beetje te maken kon hebben met de trapas die al langer niet lekker was (achteraf is altijd makkelijk praten).

Gisteren heb ik de fiets direct in de ochtend naar van Herwerden gebracht en die zijn hem nu goed aan het verzorgen. Ik hoop hem morgen op te kunnen halen, maar hij is zeker klaar voor maandag en dan ga ik jullie vanaf dan lekker lastig vallen over al die vreselijke martelritten verzonnen door Jelle met als klap op de vuurpijl op zondag 25 juni de L'Alsacienne. Bereid je voor op veel zelfmedelijden en gekke voornemens en tot de volgende keer en deze keer sneller dan de vorige.... Beloofd (na ja, ik ga mijn best doen, uiteraard moet er wel WiFi zijn)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company