BLOG

Bloed goed

11 juli, 2017

Het is toch ook wel een beetje hollen of stilstaan hier in huize van Mierlo... Ondertussen is het ook al weer bijna drie (!) weken geleden dat ik schreef. Oops, mocht er dit jaar nog ergens budget over zijn dan vraag ik voor mezelf een cursus time-management aan.

Ook is er gewoon wel weer drie weken aan verhaalvoer, maar omdat ik dan beter direct een heel boek kan gaan uitbrengen denk ik dat ik alle details maar wat aan de fantasie over ga laten. Wel ben ik serieus aan de slag gegaan met het moe zijn en dat begon met toegeven dat ik moe ben, wat dus ook resulteerde in het niet starten van de Alsacienne (weer een beetje zout er in.. grapje) maar ook toen ik thuis kwam ben eens serieus gaan kijken waar dat allemaal vandaan kwam. En ik ben dus ook voor het eerst sinds heel lang, behalve dan die 1 keer per jaar dat ik mijn gezondheidsverklaring op moet halen, naar de dokter geweest. Mijn verhaal wat verteld en de dokter vond mijn verhaal serieus genoeg om er eens wat dieper onderzoek naar te doen. Dat werd dus een prikje halen (IEUWWW) en wat bloed afgeven (nog veel grotere IEUWWW) maar goed gedreven door het ook willen weten ben ik braaf naar de bloedprikpoli gegaan. Slim als ik dacht te zijn kwam ik ongeveer een kwartiertje voor de echte openingstijd aan zodat ik snel aan de beurt zou zijn, gelukkig hadden 45 andere mensen voor me dat ook bedacht en kon ik netjes achteraan aansluiten. Bij binnenkomst gaf ik mijn briefje af en de verpleegkundige begon met het pakken van te vullen buisjes. 8 (!) buisjes mensen, 8. Ik dacht als ik nog  geen bloedarmoede had, dan liep ik dat nu wel op. Had ze een pact gesloten met graaf Dracula? Geen idee, maar 8 buisjes later stond ik weer buiten en mocht ik na een week bellen naar de huisarts of er iets uit kwam. Precies een week later belde ik.... en wat bleek? Nou mijn huisarts was inmiddels op vakantie. Oh....... en nu? Doodse stilte en ik licht in paniek, want al hoewel ik redelijk kalm lijk had ik, buiten dat ik enorm veel tijd had om allemaal enge ziektes te bedenken al tijdens de vakantie en het klimmen, inmiddels toch ook wel bedacht dat als je een week moest wachten het nooit meer goed zou komen. Op de achtergrond had ik alles geregeld voor Jelle tot bijna een nieuwe leuke energieke vriendin aan toe, dus als je dan hoort dat je arts op vakantie is dan is dat dan niet het meest handige antwoord wat je van een antwoordapparaat hoopt te krijgen. In een dapper moment heb ik toen besloot om gewoon de vervangende arts te bellen. Ik had ook nog op de noodknop (toets 1) kunnen drukken maar dan was al mijn geloofwaardigheid direkt voor de komende 20 jaar verdwenen als sneeuw voor de zon. De assistent van de vervangende arts hoorde mijn verhaal en begreep gelukkig dat ik geen 3 weken geduld zou hebben voor de uitslag. En wat bleek? Nou niks aan de hand, mijn bloed is helemaal goed. Wel het advies om na de vakantie van de dokter een afspraak te maken om te kijken waar het moe zijn dan nu wel vandaan komt. Heel eerlijk? Ik denk zelf dat ik afgelopen periode echt iets teveel hooi op mijn vorkje genomen heb en dat ik gewoon wat moet bijslapen en misschien iets minder plannen.

Over minder plannen gesproken, vorige week een app van Janine (waar ik inmiddels al zoveel reclame voor gemaakt heb dat het bijna genant wordt, maar niet minder oprecht) of ik tijd had om voor 5 augustus nog zes dagen met haar mee zou kunnen voor een reportage. Ik tijd? Nee maar wel veel zin en ondanks dat ik nog ga helpen met het verhuizen van Jelle zijn zusje en haar vriend, ik samen met Jelle nog een week ga oppassen op 2 fantastische konijnen, met bijbehorend huis en mee ga naar de Nurnberg ring dacht ik dat het prima zou passen tussen 31 juli en 5 augustus, want op 7 augustus reizen we af naar de Franse Alpen. En raad eens? We gaan het nog doen ook. Houd haar in de gaten het magazine, want dit wordt een trip die elke fietser een keertje zou "moeten" doen, ook niet fietsers kunnen dit overigens prima doen. 

En tussen al deze dingen door heb ik ook gewoon nog gefietst, eindelijk in dit seizoen weer eens kunnen fietsen met Vanessa (kleine Cos) en super kunnen genieten daarvan want we hebben zowaar bijna twee keer helemaal droog gefietst. Dat overkomt ons eigenijk nooit, denk dat we in de inmiddels vier jaar (time flies) samen fietsen we daar ongeveer 80% van in de regen hebben doorgebracht. Het hoort gewoon een beetje bij ons. Maar ik heb weer genoten van het peddelen samen met de kleine Cos, zij op haar super vette tourfiets (die tijdens dit schrijven inmiddels is ingeruild voor een nog vettere tourfiets) en ik op mijn mountainbike, beter bekend als Jynxy. Met al die drukte en vooral ook druk die ik mezelf dan opleg was ik helemaal vergeten hoe ontzettend gaaf dit is, heerlijk beide babbelend en kabbelend door de polder, de duinen of ergens anders in Nederland, zonder stress en met genoeg gesprekstof om minimaal nog 3 jaar door te fietsen. Kortom dit gaan we vaker doen, en dat zij nu eerst op vakantie is en ik daarna ach... ook in september kunnen we prima samen fietsen. En in oktober, november, december... het kan gewoon.

Naast het fietsen met Vanessa ben ik ook weer netjes begonnen met de intervaltrainingen en duurtrainingen, intervallen doet altijd pijn maar ik merk zelfs nu nog dat ik er profijt van heb en eerlijk is eerlijk nu ik ook nog eens trotse bezitster ben van een echte wahoo is het zelfs een soort van gaaf, want je kan al je statistieken terug zien. Nu heb ik geen powermeter maar inmiddels wel een cadans, hartslag en snelheid. Daar kom je toch al een heel eind mee. En nog veel en veel belangrijker ik snap dat ding en hij navigeert en zelfs de navigatie snap ik. Voor een postduif zoals ik is dat een zegen. Ik snap het kaartje, ik snap de route en ik snap hoe hij werkt. Hoe fijn is dat? Nu beloof ik niet direct dat ik nooit meer zal verdwalen of verkeerd zal fietsen maar er is duidelijk een verbetering aanwezig. Sterker nog ik heb zelfs een beetje kunnen navigeren op een rondje Weerribben afgelopen weekend. Al kan het altijd ook nog zo zijn dat zowel Gerrit als Jelle mij dat gewoon een beetje uit respect lieten zeggen en ze zelf ondertussen precies wisten waar ze waren. Maakt niet uit, ik had het gevoel dat ik ten alle tijden thuis was gekomen en ik kon later zien dat mijn hartslag duidelijk beter onder controle was dan in Frankrijk.

Kortom hier weer een druk bezet mensje die nu lekker gaat genieten van de avondetappe en moe zijn? Ja kom daar heb ik toch helemaal geen tijd voor nu ;-) 

 

 

 

 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company