BLOG

En door.....

16 september, 2017

19 augustus was de aller laatste keer dat ik wat schreef. En het is niet de laatste keer dat ik op mijn fiets kroop of dat ik eigenlijk iets leuks te melden had. Nee dat is allemaal wel door gegaan, helaas met de discipline van een guppie en het geheugen van een zeef gaat het denk ik niet lukken om werkelijk nog alles te herproduceren. Eigenlijk zou ik op dit moment ook kunnen toegeven dat ik niet zo goed ben in regelmatig wat schrijven, maar daar ben ik nu nog te trots voor. 

Terug in de tijd. 20 augustus, de dag van Les deux alp. Voor mij was de spanning er al helemaal af, ik zou starten in de medio, zou het benaderen als een toertocht (die dan wel voor een toertocht achterlijk vroeg begint, maar dat terzijde) en vooral gaan genieten van dat wat ik aan het doen was. 's Morgens toen de wekker ging kon ik me van alles bedenken maar genieten vond ik op dat tijdstip een soort van onmogelijke opgave. Jelle daar in tegen kan vooral ook in de ochtend genieten lijkt het wel en ik heb me gewoon lekker rustig gehouden. Omdat het toch nog wel een stukje rijden was naar Les deux alp toe zijn we ruim ruim ruim ruim (heel erg ruim) optijd vertrokken. En waren we uiteraard ook veel en veel en VEEL te vroeg op de locatie. Ach het zonnetje scheen en de sfeer was goed. De temperatuur bleef alleen wel wat achter en als een trillend rietje met heel veel kleding aan heb ik in de auto zitten wachten op de start. Omdat Jelle de lange afstand ging doen was zijn start eerder dan die van mij en het was leuk om hem te zien vertrekken. Het gekke is dat ik dus blijkbaar op het moment dat we niet beide op hetzelfde parcours zitten ik wel duizende dingen kan bedenken die op zijn parcours fout zouden kunnen gaan. Ik leek wel een soort rampenvoorspeller zo vlak voor zijn start. Lekker gerustellend ook voor hem (NOT). Maar goed hij vertrok en vlak daarna wij ook. Eerst een geneutraliseerde afdaling om vanuit dan direct de Sarenne op te klimmen vanaf Mizoen. Precies nog een keer dat stuk wat ik zo vervloekt had. Opeens had ik helemaal geen motivatie meer, had het koud en dan ook direct een stijle klim. Was even kwijt waarom ik dit ook alweer wou en deed. Maar goed dan gaat dat belletje en begin je te fietsen en dan ben je ook die vraagstelling weer helemaal kwijt. Bij de start waren niet veel mensen, niet zo massaal als de marmotte en samen met ongeveer 150 andere zijn we gestart. Van die 150 had denk ik een derde de route niet van te voren bekeken en die sprongen echt als elastiekjes direct die brug over. Omdat ik wist dat we bij de afslag links ook direct een soort muurtje van 13% kregen had ik bedacht; aangezien ik dit als een toertocht moet zien doe ik wel even rustig aan, dit gaat ongeveer het laatste moment in de route worden dat het vlak is. Zo gezegd zo gedaan, bij de bocht naar links en BAM daar stond die muur, hop alles klein en klimmen maar. Het was nog een soort van komisch om te zien hoe de gezichten van die mensen die niet hadden verkend in een soort van paniek te zien schieten en een aantal waren ook net te laat met het terug schakelen. Krakende kettingen en mensen de eerste 50 meter. Daarna werd het ook direct een stuk rustiger, er was een soort van kopgroep voor me, dan ik en dan daarachter de rest. Denk dat ik de ideale chase patat heb uitgevoerd die hele 66 km want ik ben nooit meer bij de kopgroep gekomen maar heb ook al die mensen daarachter niet meer gezien. Heel soms haalde ik nog iemand in, wel geteld 6 keer. Ook de moeite niet om te melden bijna. Wat ik wel merkte is dat de klim van de Sarenne een stuk korter was dan ik dacht en dat ik ook een stuk sneller al aan de balkon route kon beginnen dan ik had gepland. Dat gaf me een fijn gevoel en na de afdaling van de balkon route ben ik dan ook serieus even gestopt, heb ik nog even met het thuisfront geappt, wat gegeten, mijn bidons opnieuw gevuld bij het fonteintje en toen ben ik de laatste kilometers op mijn gemakje begonnen. Het is serieus lekker als je jezelf geen tijdslimiet oplegt en ik heb nog even overwogen om bij het passeren van de alp een terrasje te pakken voor een cola, maar omdat we via de vrachtwagenafgang werden geleid heb ik dat niet gedaan (oh ja en het was stiekem ook best fris hoor). Maar goed boven aangekomen leverde ik mijn nummerbordje in, want daar krijg je een tientje voor en dat is altijd fijn. En toen bleek dat ik tweede geworden was. Mocht direct het podium op, kreeg een bekertje met een 2 erop, een prachtige bos bloemen, een goodybag en een medaille. NIet verkeerd toch? Al moet ik eerlijk zeggen dat er maar 6 vrouwen meededen, waarvan 5 gefinisht. Maar goed om van die 6 dan tweede te worden is best een prestatie. Na deze hele ceremonie heb ik mijn fiets in de auto gelegd en ben ik naar de finish gelopen om op Jelle te wachten. En die heeft serieus een goede prestatie neergezet, zijn doel was om bij de eerste 50 te eindigen en hij was 33e en zijn leeftijdscategorie zelfs 12e. Ondanks dat er natuurlijk duizende mensen zijn die harder kunnen fietsen dan hij ben ik echt wel serieus trots op zijn prestatie. Na alles hebben we die avond nog onwijs genoten van een zeer goed verzorgde BBQ samen met allemaal fantastische mensen en kijken we weer terug om een fantastische vakantie. En nu?

Nu zijn we al weer een maand terug in Nederland en lijkt dit alles wel gebeurd in een vorig leven. De tijd staat niet stil en we zijn ook gewoon druk bezet. Ik zou eerst nog meedoen met het NCK TTT met het damesteam van Gaul, maar na een aantal trainingen moet ik gewoon toegeven dat zoiets voor mij dit jaar echt te hoog gegrepen is. Met die pfeiffer en mijn werk en gewoon op dit moment nog steeds het tekort aan kracht en energie ben ik sowieso na elke training echt 2 dagen totalloss en ik kom daardoor niet mee. Starten zou vooral voor het team een enorme teleurstelling worden. Stiekem ben ik er best verdrietig om en ik had ook graag gezien dat ik net zo fit het einde van het seizoen in zou gaan als vorig jaar en ik hoopte misschien wel een beetje op nog fitter. Maar dat zit er dit jaar niet in. 

Wat ga ik nu doen? Dapper mee trainen daar waar het kan met de meiden van Gaul, want buiten dat ik denk dat ik er sterker van kan worden steun je dan ook nog eens War Child, dat is best ok. En ik heb een plan, hahaha, een deel van het plan is om jullie daar mee lastig te vallen en het andere deel is dat ik na 7 oktober, want dan willen we graag nog de Faustorit doen (ga ik ook nog over babbelen), maar goed dus na 7 oktober ga ik een maand NIET trainen, gewoon niet. Als het mooi weer is wil ik best een blokje om, maar ik ga NIET trainen en daarbij ga ik die maand ook op dieet. Niet om 20 kilo af te vallen, maar ik wil wel heel erg graag wat vetjes kwijt en daar ga ik dus voor aan de slag. Daarna wil ik in november dan mezelf toch trakteren op die vliegwieltrainingen. En dan hoop ik in januari weer te kunnen beginnen met het opbouwen van mijn duurvermogen en dan hopelijk met wat minder vetjes en wat meer kracht. Idioot idee? Misschien wel? Maar ik wil het een kans geven en ach ik verdien er mijn geld ook niet mee he, dus als het allemaal niet uitpakt zoals ik nu hoop dan is er ook geen man overboord en draai ik in 2018 gewoon nog een shitty seizoen. 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company