BLOG

      Beter laat dan nooit....

19 oktober, 2018

Net mijn laatste blog met het schaamrood op mijn kaken terug gelezen. Meer dan een jaar geleden inmiddels en zelfs toen ging het schrijven niet zo vlot als ik van te voren had bedacht.

Het liep allemaal wat anders dan ik had verwacht en voor een deel gehoopt had, is het een excuus om jezelf dan maar in stilzwijgen te dompelen? Geen idee, maar terug draaien lukt niet, daarom maar gewoon door. Maar door met wat?

Hoe anders liep het jaar dan? Nou heel anders, we zijn afgelopen december naar een andere woning verhuisd, van de flat zo opeens naar een huis met tuin en veel te veel ruimte en kamers, maar wel op een voor ons heel erg fijne nieuwe locatie. So far, so good. Het kost wat energie, maar toen we er eenmaal zaten leverde het juist weer heel veel energie op.

In januari begon ik vol frisse moed weer met wat meer fietsen, hier en daar zelfs een ritje en toch wel heel erg trouw op de fiets naar het werk. Dat is toch al met al (bijna) 20 kilometer heen en (bijna) 20 kilometer terug. Kunnen we niet meer scharen onder een kippeneindje dacht ik zo. De eerste kink voor mij was dat Jelle dit jaar eigenlijk gewoon een BBQ jaar wou, na afgelopen jaar wou hij een jaartje "rust", niet fietsen met doelen maar gewoon omdat het eigenlijk ook gewoon heel erg leuk is en vooral heel veel barbequen leek hem een prima plan voor 2018. Hij had wat dat betreft ook geen beter jaar kunnen uitkiezen, gezien we sinds april tot gisteren eigenlijk een soort van buitenleven hebben gehad.

De volgende, maar dan ook wel direct echte kink in de kabel kwam tijdens de laatste dag van onze, overigens fantastisch, ski-vakantie. MIjn ski brak en onderwijl ik bezig was me uit die ski te bevrijden is er iemand van achter op mijn rechter triceps (dat kipfiletje) geskiet en in een split second maakte hij van mijn kipfiletje een pasteitje, daarbij nam hij ook de banden van schouder mee en maakte hij om het af te maken een mooi scheurtje in mijn elleboog. Alle plannen die ik eventueel nog op sportgebied had werden op dat moment even naar achter geschoven. Dacht ik zelf dat ik na 2 weken wel weer het vrouwtje zou zijn kan ik op dit moment vertellen dat ik nu precies 7 maanden later nog volop bezig ben met herstellen en de fysio inmiddels bijna meer van me weet dan Jelle. Kortom een iets wat langer proces dan ik hoopte.

Maar dan nu het goede nieuws, het eerste goede nieuws is natuurlijk dat die jongen niet mijn rug in is gekomen die dag waardoor ik nu enkel een wat zielig rechterarmpje heb en ik dus gewoon weer kan fietsen en het tweede goede is dat ik dat ook ga doen.

En aankomend jaar hoef ik niet eens aan te modderen, ik word, samen met Janine, klaar gestoomd voor de Alpe d'HuZes 2019. Gelukkig krijgen we hier begeleiding in door een persoonlijk begeleider, waardoor we in juni met z'n beide 6 keer de Alp kunnen bedwingen om geld op te halen voor kankeronderzoek. Mensen die me kennen weten dat ik hier eigenlijk een beetje dubbel in zit, aan de ene kant vind ik dat als je geld ophaalt voor een doel dat je dan vooral iets moet doen wat je NIET leuk vindt, maar aan de andere kant kan ik me ook niet voorstellen dat 6 keer die berg opfietsen echt leuk is. Mogelijk de eerste 3 keer wel, maar die laatste 3 keer zullen aankomen op een mentale kwestie. Op het moment dat ik ook kan gaan vragen om sponsoring vraag ik dan vooral ook sponsoring voor de laatste 3 beklimmingen, want ik vind wel dat als je jezelf dan opgeeft voor zoiets dan moet je het helemaal doen. De mensen die zelf kanker hebben, die hebben daar nooit voor gekozen (tenminste ik ken ze niet) maar die hebben ook zeker geen keuze in het proces. Opgeven is geen optie voelt voor mij dan ook een soort van verkeerd. Alsof degene die het niet redden hebben gefaald. Maar zo is het niet, die mensen hebben geen keuze gehad en omdat ik vind dat ik om die reden ook geen keuze mag hebben fiets ik hem 6 keer op. Voor mij is opgeven dan inderdaad even geen optie.

En dan na deze enorme uitdaging heb ik ook nog de eigen, ongesponsorde, uitdaging en dat is dat ik weer, net zoals in 2016 de Thropée de l'Oisans ga doen, waarbij ik als persoonlijk doel heb overal net iets beter te zijn dan toen. Kortom er gaat nogal wat gebeuren aankomende periode en het leek me daarom een goed moment ook weer eens wat te delen, want gedeelde smart is halve smart :-).

 

 

 

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company