BLOG

afzien en rust

26 juni, 2019

Sinds afgelopen zaterdag zijn we terug in de Alpen. Het gebied waarin vooral ik mezelf thuis voel en daardoor vaak droom dat ik op een dag wakker word, vloeiend Frans spreek en de financiële vrijheid heb om daar een jaar te vertoeven. 

De rit hierheen ging voorspoedig en eerder dan verwacht stonden we in de supermarkt bijzondere kaasjes (voor Jelle) en chocola (voor mij) uit te zoeken voor we incheckte in ons appartement voor de eerste week. Ingecheckt en wat stokbrood verder hebben we een klein rondje gedaan, geen klimmen, geen gekkigheden maar wel even de benen los. Bij Renske en Hanneke die op een camping aan de voet van de alpe d’huez staan een limo gedronken en zonder enige behoefte m de alpe nog een keertje op te klimmen terug gepeddeld naar ons appartement. 

 

Zondag had Jelle een route gemaakt, ik wou wel een keer wat meer zien van de omgeving dan enkel de grote namen. Hij had zijn best gedaan! Eerst een stuk naar Séchilienne en daarna in plaats naar links de col de Morte op naar rechts voor de col de Luitel, deze klim heeft voor 1970 regelmatig in de tour de France gezeten, tegenwoordig is deze klim daar niet meer voor geschikt, te smal en midden in het bos. Het is niet een klim die te boek staat als makkelijk en ik heb behoorlijk afgezien, op het strookje van 14% was mijn wahoo er van overtuigd dat ik stilstond. Nee ik fietste gewoon te langzaam. Na de luitel sloegen we direct recht om de Chamrousse te doen, daar is in 2014 de tour nog gefinisht. De tijd van Nibali, die daar won in 2014, heb ik zeker niet gehaald en maar wat een mooie klim, prachtig asfalt, breed en natuur. We kwamen uit bij een wintersport gebied, hoopte daar een lunch te scoren maar alles was dicht. Uiteindelijk in het dal een tentje gevonden waar we heerlijk hebben genoten van een lunch. De ober heeft 3 keer gecheckt of we dan echt via de Luitel waren gegaan,  was onder de indruk. Dat gaf me moed want de laatste 35 kilometer naar huis was 25 kilometer klimmen, niet steil, niet moeilijk, maar na de Luitel zag ik er wel wat tegenop. Het is langs de doorgaande weg van Grenoble naar Briancon en omdat het weer zich hier netjes heeft aangepast aan het huidige Nederlandse weer is het best heet. Uiteindelijk viel het mee en was ik 45 minuten eerder terug dan ik had uitgerekend. Al dat trainen van afgelopen maanden werpt ook hier nog steeds zijn vruchten af. 

 

Gisteren stond voor ons de col de Sabot en daarna nog de klim naar Oz station op het menu. En ondanks dat ik het goed doe merkte ik wel goed dat ik na de alpe d’huzes te weinig rust heb gehad en ik heb alle registers open mogen trekken om goed de Sabot op te komen, de natuur compenseerde enorm, de koetjes nog meer en de rust en stilte mogelijk nog het meest, maar toen ik boven kwam en Jelle me een grapje maakte kwamen daar opeens dikke tranen, ontroostbaar, zomaar uit het niets, en tussen al het snot en slijm door wist ik te melden wat ik eigenlijk al eerder had moeten doen, dat ik toe was aan wat rust. En uiteraard zodra ik dat had gemeld direct spijt, want het is hier zo mooi, en ik wil nog zoveel. Maar goed omdat ik ook weet dat het zwaarste nog gaat komen, en ik daar ook van wil genieten toch maar geluisterd, afgedaald, heerlijke lunch gehad bij la douce montagne (als je de kans krijgt zou ik iedereen aanraden om daar in elk geval een keer te lunchen en dan vooral ook het dessert niet over te slaan) en daarna ben ik gaan douchen en chillen. 

En dat chillen doe ik nog steeds. Vanmorgen dacht ik ach ik ga gewoon, toch niet gedaan en nu zit ik op ons balkon te genieten van vogeltjes, waarvan ik enkel de zwaluw en de Vlaamse gaai herken, in de zon, met een bak thee en een iPad met de krant. Opladen en dan kan ik zondag weer los, dan start ik in mediofondo Vaujany. 

 

 

 

 

 YES OUI! CAN

19 juni, 2019

Inmiddels is het al bijna twee weken geleden dat Janine en ik als team Oui! klaar stonden voor de uitdaging van 2019. Zes keer de Alp d’Huez op. De avond voor de dag heb ik allemaal doemscenario’s in mijn hoofd en ben ik er van overtuigd dat het voor mij een soort mission impossible zou worden. Een soort angst ook om al de mensen die ons gesponsord hebben te moeten teleurstellen en ze te moeten laten weten dat ik voor hun sponsorgeld en hun goede bedoelingen geen zes keer naar boven ben gekomen. Met meer dan onrust in mijn lijf ga ik die woensdag op bed en echt slapen heb ik niet gedaan. Tot tien minuten voor de wekker uiteraard.

En dan is het zover, nu is er geen weg terug en zowel Janine als ik zijn redelijk gespannen. Om 3.15 (ja inderdaad ’s nachts) melden we ons bij palais du sport om onder motor begeleiding de berg af te gaan. Dalen in het donker met de focus op het lampje voor je is een compleet nieuwe ervaring voor mij en ik heb na 14 km in het donker ook genoeg tijd gehad om te besluiten dat ik dit bij een eenmaal ga laten en voortaan lekker weer overdag daal. Eenmaal beneden probeer ik samen met Janine zover mogelijk naar voren te komen, dit in opdracht van de mannen die ons met een lijst instructies, die groter is dan gemiddelde bezorgde moeder instructielijst als je voor het eerst op schoolreisje gaat, waarbij ik ook nadrukkelijk heb moeten beloven direct weer te eten en goed te drinken. Braaf gedaan, met als gevolg dat ik voor de start al een sanitaire stop nodig heb. En dan duurt wachten lang.

Als we eindelijk starten om 04.45 merk ik dat ik direct in een soort bubbel kom, een voor mij erg prettige bubbel, voor mijn omgeving zal ik omschreven worden als afwezig bij het robotachtige af. Direct voor de klim echt begint kan ik gelukkig gebruik maken van het toilet op de camping en kan ik opgelucht beginnen aan de eerste klim, het is meer dan bijzonder om in een opkomende zon de Alpe d’Huez op te fietsen, mede ook omdat er overal in de bochten kaarsjes staan, ter nagedachtenis aan of ter ondersteuning van allemaal mensen die kanker hebben of hebben gehad. Prachtig om te zien en in een soort flow klim ik naar boven, waarbij ik goed moet waken om niet te snel te willen. Alles rustig en in reserve, want na de eerste volgen er nog vijf.

Zodra ik boven ben staan zowel Jelle als Leon klaar om me op te vangen en te verzorgen, wat beide mannen de rest van de dag ontzettend goed doen. Telkens als of Janine of ik boven kom staan ze klaar met eten, schone kleren en nieuwe bidons. Ze hebben mogelijk een nog zwaardere dag dan wij, wij hoeven ons enkel druk te maken om het klimmen en dalen, de rest komt bij hen te liggen en als een soort volleerde soigneurs, mechaniekers, ploegleiders en verzorgers volbrengen ze die taak echt perfect. Heb me als een koningin gevoeld! Zonder hun verzorging had de dag er heel anders uit gezien en hadden we het zeker vele malen zwaarder gehad.

De tweede en de derde klim gaan goed en ik voel me echt lekker. Weinig fysiek ongemak en omdat het een stuk koeler is dan de dagen ervoor blijft ook het klimmen een aangename bezigheid. Het afdalen daar in tegen is verschrikkelijk koud, maar goed niet alles kan perfect zijn. Na de derde klim en klaar voor de vierde klim begint voor mij vooral het mentale stuk, je bent al drie keer naar boven geweest en je bent pas op de helft. Het voelt alsof er geen einde aan komt. Omdat ik mezelf wel een klein beetje ken inmiddels had ik met Esther afgesproken dat ik de vierde klim voor haar zou doen, dit gaf me moraal maar ook zeker doorzettingskracht. Zij kan niet opgeven dus ik ook niet. En daarom gaan we door. Het begrip opgeven is geen optie, daar waar ik mezelf zo tegen verzet, blijkt hier goed van toepassing. Net zoals dat voor haar echt geen optie is op het moment, moet ook ik door en het lukt.

De vierde keer boven hoor ik van Jelle en Leon dat Janine het zwaarder heeft, en opeens verspringt mijn focus van mezelf naar haar. Ze heeft hier minstens zo hard voor gewerkt als ik en ze verdiend het gewoon om die zes keer te halen. Na deze info daal ik af en in de hele afdaling ben ik bezig met haar zoeken, ik vind haar maar zo verschrikkelijk als ik verwachtte haar aan te treffen zo fris lijkt ze op de fiets te zitten voor mij. En ik krijg een soort van hoop dat ze het gewoon prima gaat redden. Dit wordt ook bevestigd door de mannen als ik voor de vijfde boven kom. Ze heeft zich hersteld en gaat het redden, al wordt het voor haar meer een strijdt tegen de klok dan een strijdt tegen het fysieke. Als ik begin aan de zesde en laatste beklimming maak ik allemaal afspraken met mezelf, als Janine voor kwart voor zes me tegemoet is gedaald dan redt ze het en hoef ik niet terug. Komt ze me na zes voorbij dan draai ik om en dan fietsen we de laatste keer samen naar boven. Dan is ze niet alleen. Hoe ik dat überhaupt fysiek gedaan had heb ik geen moment over nagedacht en gelukkig kwam ze me voor kwart voor zes tegemoet. En kon ik door.

Zoals eerder vermeld zat ik die dag redelijk in mijn eigen bubbel en daardoor eigen wereld, omdat de mannen zo intensief hadden staan verzorgen heb ik er geen moment over nagedacht dat ze misschien wel bij de finish zouden staan om mij te onthalen. Dus er is een filmpje van mij dat ik over de finish schiet en door fiets, vooral doorfiets. Blik op oneindig en door. En inderdaad ik ben doorgefietst direct naar ons appartement dit had meer te maken met dat ik wou weten hoe het met Janine was dan dat ik daar een vooropgezet plan voor had. En blijkbaar ben ik ook niet zo goed in fantastisch finishen. Eenmaal bij het appartement kwam ik erachter dat er niemand was. Gelukkig kwam Jelle snel en heb ik me even snel omgekleed om daarna Janine te onthalen, want inderdaad heel team Oui! is daadwerkelijk zes keer die Alpe d’Huez opgefietst. En hoe! Mega trots op ons, maar ook dankbaar voor onze achterban in de ondersteuning die we van hen hebben ontvangen. Niet alleen op de dag zelf maar ook zeker in de voorbereidingsmaanden. Daarnaast wil ik al onze sponsoren bedanken voor hun steun en iedereen die ons op andere manieren heeft gemotiveerd. En last but not least Marco, voor zijn trainingen, toewijding en zijn motiverende berichten die je ontving als je een training goed gedaan had of juist niet. Zonder al deze aanmoedigingen en aanpassingen van de mensen om ons heen hadden we het niet gered.

ps. ook Janine heeft een prachtig artikel geschreven over haar belevenis op de Alpe d'Huez. dit kan je lezen door hier te klikken.

 

SAVE THE DATE! Zaterdag 18 mei

16 april, 2019

Werken, sponsoren werven, trainen, waarvan zelfs een heel weekend in Duitsland, en een sociaal leven, een neven en nichten weekend en nog veel meer maken dat de tijd voorbij vliegt en dat het schrijven over al deze dingen er snel bij inschiet. Inmiddels al weer drie weken verder en in die weken zijn er onwijs gave dingen bedacht.

Ondanks dat we nog niet alles in kannen en kruiken hebben, liggen er super vette plannen en inmiddels ook een datum voor een heuse sponsor avond. Een avond georganiseerd door team Oui! speciaal voor jullie. Dankzij Raas bikes hebben we ook nog eens DE toplocatie in Leiden en omstreken weten te strikken.

Wat we precies gaan doen is nog wat spannend, ook voor ons, maar er is in elk geval een bikefitter aanwezig, er staat een Zwift opstelling klaar waarbij je jezelf maximaal kunt uitdagen, er zijn leuke prijzen te winnen met een quiz. Wat denk je bijvoorbeeld van het winnen van een echte POC helm? Of wat dacht je van een foto van Léon van Bon?

En last but not least maakt Janine ook nog eens haar niet te weerstane worteltaart. Kortom redenen genoeg om zaterdagavond 18 mei  alvast in je agenda te zetten als bezet. Meer informatie en mogelijkheid tot aanmelden volgt snel.

Liefs,

Team Oui!

 

Ps. Mocht je ons zo al willen sponsoren of komt 18 mei echt niet uit? Klik dan op deze link

puntjes op de i

27 maart, 2019

Het telefoontje van Janine staat nog vers in mijn geheugen, Ann zullen we de Alpe d’HuZes doen, ik denk dat het kan en heb er een idee bij. Behoorlijk impulsief zei ik ja, zonder enig idee te hebben wat het nu precies zou betekenen. Inmiddels zijn we beide nu 6 maanden onderweg om straks op 6 juni 6 keer naar boven te fietsen en nog steeds heb ik geen idee wat het allemaal gaat inhouden, betekenen en ook niet onbelangrijk of ik straks genoeg getraind heb om ook echt 6 keer naar boven te gaan.

Wat ik inmiddels wel weet is dat als je meedoet aan zoiets dat je tegen allemaal bijzonderheden aanloopt of fietst waar je van te voren geen weet van hebt. Zo komt Janine erachter dat een trainingsschema met helemaal uitgestippeld wat je wanneer doet en wat, niet voor haar werkt in combinatie met haar werk, kids en leven. En dat terwijl ik me een soort van vastklamp aan dat schema, als een soort heilige graal die ik moet volgen om te slagen. Waarbij ik serieus stress ervaar als ik niet aan de voorgeschreven uren voldoe. Twee uiterste dus in 1 team. Maar juist daardoor denk ik dat we het samen gaan redden. Ze zorgt ervoor dat ik alles relativeer en soms wat makkelijker om kan gaan met dat schema. Dat schema, waar ik inmiddels van hou maar soms nog zo vervloek.

Afgelopen zondag waren we met een groepje rond de Posbank een ritje aan het fietsen en ik had me van te voren mega druk gemaakt. Want de Posbank is niet vlak en ondanks dat alle meters die ik heb aangeven dat ik zeker beter moet zijn dan de eerste meting van oktober en toch he, opeens wist ik in alle redelijkheid te vertellen aan Jelle dat ik niet boven op die Posbank zou komen en dat ik alleen op papier beter ben geworden en in de praktijk dus kruipend omhoog zou gaan. Nu ben ik nog nooit kruipend de Posbank opgegaan, maar opeens was dat best een mogelijkheid. In praktijk ben ik inderdaad niet naar boven gekropen, gelukkig maar, en het was zelfs een soort van aangenaam als in hee ik ben er al. En het geeft me vertrouwen voor de trainingen in de laatste aankomende weken en ook hoop dat wij als team Oui! 6 juni beide 6 keer naar boven komen. Nu de laatste sponsors nog :-).

 

N.a.v. deze blog een donatie willen doen? Klik hier

  Trainen en sponsoren

6 maart, 2019

Na het laatste schrijven is mijn leven niet heel veel anders geworden dan in voorgaande berichten. De trainingen blijven komen, het afvallen gaat (langzaam) door.

Alhoewel zowel Janine als ik afgelopen zondag over bovenstaande toch anders dachten. Op de een of andere manier weten we elkaar steeds op te zoeken op momenten dat het weer er alles aan doet om vooral niet buiten te trainen. En kwamen we na de training beide als verzopen katjes thuis. Onderweg was er genoeg tijd om ook te babbelen, waar we het ook over hebben is de sponsoring want ook deze zoektocht gaat naast alle andere verplichtingen gewoon door.

Onze voorzichtige conclusie is dat tet op een fijne manier sponsoring ontvangen zonder jezelf een bedelaar te voelen blijkt een behoorlijke uitdaging. De teller van de sponsoring staat, tijdens het schrijven, inmiddels op 1.139,- en ondanks dit magisch hoge bedrag zijn we er nog niet. En met de einddatum in zicht, het is tenslotte nog slechts 3 maanden, levert dit hier en daar wel wat sponsorspanning op. Aan de andere kant levert het ook super mooie dingen op, een oud klasgenootje van mij die ik echt al jaren niet gezien heb, die opeens een bijdrage levert maar ook heb ik sinds een kleine tien minuten terug een potje staan bij het Petit Café in Den Haag.

Het Petit Café is een plek waar je kunt genieten van heerlijke koffie en verrukkelijke lunches, het is een locatie wat in samenwerking met Ipse de Bruggen een leer- en werkbedrijf functie heeft. De mensen die er werken zijn stuk voor stuk uniek en altijd vriendelijk en gemotiveerd om je te helpen en te bedienen. Kortom mocht je nog willen sponsoren en ook enorme behoefte hebben aan echt goede koffie doneer dan op de locatie Petit Café.

En mocht iemand het wervingsidee van deze eeuw hebben? Laat het ons weten en een zelfgebakken taart komt jou kant op. De taart is naar keuze uiteraard.

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company