BLOG

      Trots

20 februari, 2019

Ditmaal een keertje geen informatie over hoe zwaar ik de trainingen vind, hoe ontzettend ik inmiddels smacht naar chocolade en dat ik, ondanks dat ik de eerste kilo’s kwijt ben toch, door moet met lijnen, maar ik wil dit stukje wijden aan de mensen in mijn directe omgeving die het voor mij mogelijk maken om deze periode door te komen.

Als eerste wil ik mijn collega, leidinggevende en motivator Esther in het zonnetje zetten. Ze zit op dit moment volop in een proces om te gaan genezen van borstkanker. En man wat is ze sterk en wat doet ze het goed. Ondanks al haar eigen onzekerheden tijdens het proces blijft ze een fantastische moeder, super positief en weet ze zelfs op afstand me te helpen bij mijn ontwikkelingen op mijn werk en motiveert ze me vaker dan ooit als ik een keertje geen zin heb om te trainen. Ik ben echt heel erg trots op de manier waarop ze omgaat met de hele situatie zoals hij nu is. We hebben ook afgesproken dat de vierde keer dat ik de Alpe op fiets, ik deze naar boven fiets voor haar. Waarom de vierde? Omdat deze mij mentaal het zwaarst lijkt. Mocht achteraf blijken dat de vijfde of de zesde keer zwaarder was dan draag ik die keer op aan haar.

Ten tweede wil ik mijn complimenten geven aan Janine, mijn teamgenootje, lieve vriendin en trainingspartner. Ze weet telkens weer haar trainingen te voltooien, ondanks alle ballen die ze in de lucht moet houden van voornamelijk haar zelf. Een lieve (stief)moeder van een prachtige zoon en ook nog twee puberdochters, midden in een (erg lang durende) verbouwing, met niet de typische 9 tot 5 baan, die dan ook nog tijd vindt om haar sociale contacten te onderhouden. Ja in mijn ogen ben je dan gewoon een soort superwoman en dat verdiend een complimentje! Daarnaast weet ze me door al die ballen in de lucht meer dan te motiveren, want zodra ik een keertje geen zin heb, weet ik dat zij zich in eerste instantie al in duizend bochten heeft moeten wringen voor ze überhaupt aan de training kon beginnen.

En als laatst, maar zeker niet als minst een dikke pluim voor Jelle, mijn vriendje. Hij heeft mijn dieet schema opgesteld en houdt deze ook nauwlettend in de gaten. Dat ik hierdoor ongeveer 90% van onze “samen tijd” in een soort hongerige chagerijnigheid verkeer dat deert hem niet. Hij blijft maar vertellen hoe goed het is dat ik mezelf de hele week alles heb ontzien en slechts 300 gram afgevallen ben. Hij weet keer op keer mij te vertellen dat ik het zo goed doe, terwijl ik ondertussen woest op een wortel sta te kauwen want ik heb zo’n zin in friet met mayo. Hij is er van overtuigd dat ik het ga redden en enkel en alleen al zijn enthousiasme zorgt ervoor dat ik dit hele, soms bizarre plan, weet vol te houden.

Natuurlijk zijn er nog veel meer mensen in mijn omgeving die me steunen en waar ik ontzettend dankbaar voor ben, ik mag Marco degene die met engelengeduld onze schema’s maakt echt niet vergeten maar ook alle mensen die mij inmiddels hebben gesponsord verdienen een bedankje. Hen ga ik bedanken door 6 juni dan ook echt daadwerkelijk zes keer de Alpe d’Huez op te fietsen. En nu ga ik genieten van een heerlijke selderij stengel, voor ik straks mijn training weer begin. ;-)

 

Ps. Mocht je me nog willen sponsoren dan kan dat via deze link.

Chocosla en 2019

9 januari, 2019

Als eerste wil ik iedereen nog een super 2019 wensen, hopelijk voor iedereen een jaar waarin dromen waar worden gemaakt, gezondheid top is, iedereen veel liefde krijgt maar vooral ook eentje waaraan je later terug denkt als eentje met onwijs vaak de slappe lach!

 

Na mijn vorige bericht ging hier alles in stroomversnelling, opeens had ik al verlof, opeens was het kerst, opeens was het 2019 en opeens moest ik weer aan het werk. En dat terwijl hier in die twee weken ontzettend veel is gedaan en gegeten.

Uiteraard werd er in de twee weken vrij getraind, want nu het dan 2019 is komt de Alp d’HuZes ook steeds dichterbij. Braaf als ik ben heb ik zelfs nog twee keer een krachttraining gevolgd in het dorp van mijn schoonouders. En natuurlijk ook gewoon gefietst en omdat mijn banden echt aan vervanging toe zijn ook nog netjes lek gereden en optimaal kunnen oefenen met bandjes wisselen. Kortom top!

Op nieuwjaarsdag hebben Jelle en ik samen met Leon en Janine een heerlijke rit gemaakt richting Hoek van Holland en via de duinen naar huis. Om 2019 goed te starten en 2018 niet te snel te vergeten waren ook de lekke banden deze rit goed aanwezig. Wat als bij resultaat had dat we de rit iets korter hebben gemaakt dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar wel veel gelachen onderweg en zelf had ik het gevoel dat al die trainingen wel effect beginnen te hebben, alleen al op mijn bochten naar rechts, maar ook zeker in het gevoel in mijn benen en andere fysiek.

Dat dit gevoel ook echt klopt werd zondag bevestigd. Ik had opnieuw een test bij Marco en was met alles netjes omhoog gegaan, zelfs mijn gewicht. Dat laatste was nu eigenlijk net niet de bedoeling, zie ook mijn vorige bericht. En ondanks dat ik nog had bedacht dat nieuwe spieren ook beschermd moesten worden, een wintervachtje best sexy is en vooral ook dat ik al mijn kleren toch gewoon nog wel pas, is het diëten nu dan wel echt begonnen en in plaats van chocola een net blaadje sla. 2019 is begonnen.

Trainen, chocolade en rust      

6 december, 2018

Nadat Janine en ik ons vorige week echt ingeschreven hebben voor Alpe d'HuZes kwamen er overweldigende reactie los. Waarvoor echt al heel veel dank, dit schrijvende heb ik al €613,66 opgehaald. En dat terwijl we nog niks hebben georganiseerd. WOW!

Ondertussen gaat het trainen door en bij trainen hoort ook rust. Die rust houdt in dat je dan een week minder sport en traint waardoor je lichaam zich kan herstellen. Je krijgt dan die welbekende curve, van afbreken en opbouwen en daardoor sterker worden. Die trainingen gaan voor mijn gevoel goed en ook merk ik dat ik zelfs langzaam wat meer kracht aan het ontwikkelen ben in mijn rechterarm, schouder en zelfs meer kan steunen op mijn elleboog. Zelfs als het hele project met een personal coach niet het resultaat geeft waar ik op hoop dan is het toch nog geslaagd omdat ik sprongen maak in mijn revalditatie.

Nu is dat trainen en rusten allemaal redelijk in te bouwen en goed vol te houden. Sterker nog, het autisme in mij ontwaakt en ik vind het heerlijk om zo’n duidelijk schema te hebben wat me precies verteld wat ik wanneer moet doen. En vond ik het eerder altijd vreselijk als ik een week niks mocht doen van Jelle, want dat zou goed voor me zijn, is het omdat het zo op papier staat opeens niet eens meer een discussie.

So far, so good, echter is het de bedoeling dat ik naast het trainen ook nog een aantal kilo ga kwijtraken en dat gaat niet zo goed. Sinds het moment dat ik dat weet heb ik een soort van chronische trek in allemaal dingen die ik dan, voornamelijk van mezelf, niet meer zou mogen hebben. Dus staan mijn spieren deze week op rust, mijn kaken malen rustig door. Dat resulteert deze week in elk geval al in een hele chocolade letter, de O van OOPS, een zak kruidnootjes, echte pepernoten en nog wat losse chocolade hier en daar. Hier moet ook nog wat aan gedaan worden en heel langzaam begin ik te vermoeden dat het afvallen nog de zwaarste training in het verhaal gaat worden. He maar goed, al kauwend op nog een stukje chocolade bedenk ik me: morgen begin ik echt ;-)

 

 

 Alp d'HuZes 2019 giet oan

28 november, 2018

 

Afgelopen weken vlogen voorbij, de Sint is in het land, lootjes zijn getrokken, trainingsschema’s die gevolgd dienen te worden, een partner die ook gezien wil worden, een sociaal leven wat onderhouden moet worden, ook nog werk wat aandacht vraagt en inmiddels staat kerst ook al om een hoekje te gluren en geduldig te wachten. Kortom druk en in mijn achterhoofd wist ik ook nog steeds we moeten ons nog inschrijven voor de Alp d’HuZes. Aangezien zowel Janine als ik beide niet verlegen zitten om uitstel gedrag in dit soort zaken kabbelde dat inschrijven voort en voort. En bij elk contact spraken we af dan ook netjes af; morgen schrijven we ons in! Dat morgen is na veel wikken en wegen toch een keertje vandaag geworden en zojuist, nog geen half uur geleden zijn we beide officieel ingeschreven voor DE uitdagen van 2019. Op donderdag 6 juni 2019 fietsen we beide 6 keer de Alp d’Huez naar boven voor kankeronderzoek. Deze primeur is ook te sponsoren via deze link.

Iedereen die een bijdrage levert wil ik op de voorhand al bedanken, zonder jullie sponsoring redden wij het ook niet en dat beseffen wij ons heel erg goed.

      Spierpijn, aardappel training en andere perikelen

2 november, 2018

Twee weken terug ben ik, opnieuw, begonnen met het bloggen over mijn fietservaringen en alle dingen die daaromheen gebeuren. Niet alleen omdat ik het stiekem best heel erg leuk vind om te schrijven, maar ook vooral om straks tijdens de Alp d’Huzes het idee te hebben dat ik daar niet alleen fiets. Lijkt me wel wat moeilijk overigens alleen fietsen tussen al die deelnemers.

Vorige week waren we met de hele familie een weekje in Denemarken, om precies te zijn in Klegod, een soort van landstrook aan de westkust van Denemarken, het vaste land, met heel veel duinen, strand en vakantiehuisjes en heel weinig mensen, winkels en verlichting. Het was heerlijk om er een weekje tussenuit te zijn en dan ook nog een weekje met alleen maar lieve en leuke mensen.

Omdat ik nu een trainingsschema heb en daarop stond dat ik die week een keertje krachttraining moest doen, had ik op google gezocht naar een sportschool dichtbij ons huisje. Google vertelde me dat er eentje zou zitten, alleen de naam deed me op voorhand vermoeden dat we of in het ootje werden genomen of dat het een naturisten sportschool betrof. De gevonden sportschool droeg de edele naam: Naked Body Fun Training Center. Omdat mijn Deens niet perfect is en ik eigenlijk ook gewoon nieuwsgierig was geworden naar de locatie, zijn Jelle en ik de zondag direct op onderzoek uit gegaan, ook omdat er die zondag 2,5 uur training op het programma stond, maar dit was mooi te combineren. Nu zou ik er een super spannend verhaal van kunnen maken, over dat we daar bijvoorbeeld aankwamen en dat er allemaal afgetrainde naakte mensen liepen of dat je er zo hard kon trainen dat het daarna altijd fun is om naakt te mogen zijn, helaas is mijn fantasie niet zo groot dat ik dat verhaal zou kunnen maken en is de keiharde waarheid dat het trainingscentrum gewoon een vakantiehuisje was waarvan ik denk dat een aantal super melige mensen een keertje die locatie heeft aangemaakt op google, gewoon om te kijken wat er dan zou gebeuren. Kortom met 2,5 uur fietsen (iets minder geloof ik) op de teller en zonder sportschool in de buurt kwamen we terug bij het huisje.

 

De dinsdag had ik al mijn fantasie samen geschraapt (niet geraapt inderdaad) en dacht ik dan de krachttraining maar op een alternatieve manier. Op de achtergrond nog wel app contact gehad met Marco die een aantal oefeningen wist te vervangen voor vreselijke alternatieven. Eerst had ik al bedacht hoe ga ik nu met gewicht de Renegade Row uitvoeren, daar had ik 2 volle flessen cola light voor te pakken, opgelost. Misschien dat echte cola zwaarder was geweest en nu ik dit schrijf misschien lege flessen vullen met zand nog beter, maar de eerste oplossing voor het ontbreken van de sportschool was wat mij betreft geslaagd. Omdat ik ook heerlijke walking lunges doe met gewicht boven mijn hoofd/in mijn nek en we daar met z’n 13en best het één en ander aan voedsel hadden liggen, had ik die ook zo opgelost met een zak aardappelen. Niet ideaal qua tillen, maar wel een prima alternatief weer. Voor de leg press, die praktisch niet uitvoerbaar was zonder sportschool, had ik als vervanging extra planks en bulgarian split squad ontvangen. Klinkt allemaal ingewikkeld en behoorlijk fit vooral, en geloof me dat ben ik niet, maar wil je nu weten wat die oefeningen nu precies inhouden dan kan je dat vinden in de Fiets van afgelopen maand. Het was een iet wat aparte krachttraining te noemen en het zal er ongetwijfeld best apart uit hebben gezien zo’n zak aardappelen boven iemands hoofd die rare gekke knie buigende stappen maakt door een vakantiehuisje met 3 kinderen als publiek en op de achtergrond koffiedrinkende volwassenen. Maar eerlijk is eerlijk ik heb zelden zoveel spierpijn in mijn kuiten gehad als die week. Of het er mee te maken heeft gehad dat we ook elke dag nog even naar het strand liepen en je dan eerst een soort duin omhoog moest, omdat het heffen van je eigen gewicht op je kuiten ten alle tijden meer spierpijn oplevert dan met de standing calf raise, geen idee, maar weet wel dat ik tot vrijdag plezier heb gehad van de training. De positieve ervaring hiervan is dat ook als je echt geen budget hebt om naar de sportschool te gaan je altijd nog de inhoud van je voorraadkast kan aanspreken voor wat krachttraining. Dubbel voordeel is dat je dan daarna direct je eten kan klaarmaken en je geen honger hebt na je training ;-).

De week vloog, hoe ouder ik word, hoe meer ik in clichés denk, en de vrijdag hebben Jelle en ik de laatste keer gefietst in kaal en winderig Denemarken. Omdat Jelle op 28 december de Drenthe200 gaat fietsen had hij ijverig gezocht naar een echt mountainbike parcours in de omgeving. En ja hoor, Jelle is Jelle niet als hij er niet eentje weet te vinden. Nu is het in het deel van Denemarken waar we zaten sowieso al niet dat we echt op asfalt aan het fietsen waren, alle wegen daar waren een soort van hard onverhard, van die zandpaden met steentjes en soms ook niet. Maar goed een echt parcours en dan ook nog in een bos, nu zal Denemarken vast heel bosrijke gebieden hebben, maar waar wij zaten was dat niet zo, dus ook het bos leek een leuke afwisseling op de andere fietstochtjes die we hadden gemaakt. Omdat het in de ochtend zou regenen hadden we het ritje naar de middag uitgesteld. Dus na de lunch zaten we samen voor de laatste keer op onze mountainbikes op naar het parcours. Als eerste bleek al dat niks zo veranderlijk is als het weer, want regen, maar goed op je mountainbike is dat om de een of andere reden minder vervelend, overigens niet minder koud, dan op je racefiets. Waar dat in zit moet ik nog verder uitzoeken, want regen blijft toch regen? Na een overigens leuke en mooie rit kwamen we op het parcours, eerst een stukje door het bos en toen de bordjes volgen, nu moet ik eerlijk zijn en bekennen dat ik niet de grootste mountainbike held allertijden ben, en ik dit soort dingen altijd categoriseer in de categorie spannend. Maar goed vol goede spanning ging ik achter Jelle aan, en toen bleek dat ik niet goed kon uitklikken uit mijn pedaal en daarna heb ik een soort van super voorzichtig (lees mega traag, maar dat staat echt heel knullig) het rondje afgemaakt en toen besloten dat ik ook 1 keer over dat parcours best genoeg vond. Conclusie voor mij is dat ik dit gewoon veel en veel vaker moet doen en moet zorgen voor of nieuwe plaatjes (lijkt me sterk met SPD) of betere pedalen. Kortom ik ga hier nog wel mee aan de slag en hopen dat ik ooit een echte offroad held word. Al denk ik dat ik eerder een loterij ga winnen dan een offroad held worden.

Morgen is het al weer een week geleden dat we terug kwamen en afgelopen week heb ik geen spectaculaire mountainbike routes geprobeerd, maar netjes mijn zwift training gedaan. Heb ik ook geen lunges gedaan met een zak aardappelen maar ben ik braaf naar de sportschool geweest. De spierpijn was er niet minder om, al waren mijn kuiten een stuk liever voor me dan in Denemarken. Vanavond ga ik mezelf nog even het weekend in trakteren op een mooie krachttraining en dan hoop ik zondag een mooie rit te maken samen met Vanes. Kortom back to normal maar daardoor niet minder gezellig of leuk.

 

 

 

 

terug naar home

 

 

© Copyright - My Company